1. kai outoi oi kataklhronomhsanteV uiwn israhl en th gh canaan oiV kateklhronomhsen autoiV eleazar o iereuV kai ihsouV o tou nauh kai oi arconteV patriwn fulwn twn uiwn israhl
2. kata klhrouV eklhronomhsan on tropon eneteilato kurioV en ceiri ihsou taiV ennea fulaiV kai tw hmisei fulhV
3. apo tou peran tou iordanou kai toiV leuitaiV ouk edwken klhron en autoiV
4. oti hsan oi uioi iwshf duo fulai manassh kai efraim kai ouk edoqh meriV en th gh toiV leuitaiV all' h poleiV katoikein kai ta afwrismena autwn toiV kthnesin kai ta kthnh autwn
5. on tropon eneteilato kurioV tw mwush outwV epoihsan oi uioi israhl kai emerisan thn ghn
6. kai proshlqosan oi uioi iouda proV ihsoun en galgal kai eipen proV auton caleb o tou iefonnh o kenezaioV su episth to rhma o elalhsen kurioV proV mwushn anqrwpon tou qeou peri emou kai sou en kadhV barnh
7. tessarakonta gar etwn hmhn ote apesteilen me mwushV o paiV tou qeou ek kadhV barnh kataskopeusai thn ghn kai apekriqhn autw logon kata ton noun autou
8. oi de adelfoi mou oi anabanteV met' emou metesthsan thn kardian tou laou egw de proseteqhn epakolouqhsai kuriw tw qew mou
9. kai wmosen mwushV en ekeinh th hmera legwn h gh ef' hn epebhV soi estai en klhrw kai toiV teknoiV sou eiV ton aiwna oti proseteqhV epakolouqhsai opisw kuriou tou qeou hmwn
10. kai nun dieqreyen me kurioV on tropon eipen touto tessarakoston kai pempton etoV af' ou elalhsen kurioV to rhma touto proV mwushn kai eporeuqh israhl en th erhmw kai nun idou egw shmeron ogdohkonta kai pente etwn
11. eti eimi shmeron iscuwn wsei ote apesteilen me mwushV wsautwV iscuw nun exelqein kai eiselqein eiV ton polemon
12. kai nun aitoumai se to oroV touto kaqa eipen kurioV th hmera ekeinh oti su akhkoaV to rhma touto th hmera ekeinh nuni de oi enakim ekei eisin poleiV ocurai kai megalai ean oun kurioV met' emou h exoleqreusw autouV on tropon eipen moi kurioV
13. kai euloghsen auton ihsouV kai edwken thn cebrwn tw caleb uiw iefonnh uiou kenez en klhrw
14. dia touto egenhqh h cebrwn tw caleb tw tou iefonnh tou kenezaiou en klhrw ewV thV hmeraV tauthV dia to auton epakolouqhsai tw prostagmati kuriou qeou israhl
15. to de onoma thV cebrwn hn to proteron poliV arbok mhtropoliV twn enakim auth kai h gh ekopasen tou polemou
Przypisy:
14:1-5 - Podziałem ziemi kierują Eleazar i Jozue, podkreślając duchowe przywództwo i potrzebę konsultowania się z Bogiem w ważnych decyzjach. Podkreśla to rolę posłusznego przywództwa w kierowaniu ludem Bożym (zob. także Księgę Przysłów 3:5-6 i 1 List do Tymoteusza 2:1-2).
14:6-9 - Kaleb wspomina swoją wierność Bogu i otrzymaną obietnicę, pokazując, jak ważne jest pamiętanie o obietnicach Bożych w chwilach zwątpienia. To zachęca do wytrwałości i wiary w obietnice Boże (zob. także Lb 14,24 i Hbr 6,12).
14:10-12 - Caleb, mający obecnie 85 lat, wciąż jest gotów walczyć o swoje dziedzictwo. Jego odwaga i determinacja stanowią przykład wiary i wytrwałości w Bogu przez całe życie (zob. także Psalm 92:12-14 i List do Filipian 4:13).
14:13-15 - Jozue przyznaje Kalebowi miasto Hebron jako dziedzictwo, podkreślając nagrodę za wierność i wiarę w Boga. Dziedzictwo Kaleba symbolizuje wypełnienie obietnic Boga dla tych, którzy za Nim podążają (zob. także Psalm 37:4 i Galacjan 6:9).
14:15 - Miasto Hebron nazywane jest miastem Arby, najpotężniejszego człowieka wśród Kananejczyków. To historyczne odniesienie przypomina walkę między wiarą a pozorną siłą wroga, pokazując, że Bóg jest potężniejszy niż jakakolwiek przeszkoda (zob. także 1 J 4,4 i Rz 8,31).
Wersety związane z Josué, 14:
Rozdział 14 Jozuego opisuje początek podziału zachodniego Kanaanu. Jak zostaje nagrodzona wytrwała wiara? Ten inspirujący tekst opisuje roszczenia Kaleba do Hebronu, obiecane 45 lat wcześniej. W tym rozdziale poruszane są tematy trwałej wierności, dotrzymywania obietnic i nagrody za wytrwałą wiarę. Księga Jozuego 14 pokazuje także, jak Bóg honoruje tych, którzy Mu całkowicie ufają. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami Biblii, które odpowiadają motywacyjnym tematom tego zachęcającego rozdziału.
Liczb 14:24: "Ponieważ jednak mój sługa Kaleb ma innego ducha i podąża za mną uczciwie, wprowadzę go do ziemi, którą udał się, aby ją zwiedzać, a jego potomkowie ją odziedziczą." - Ta obietnica dana Kalebowi została spełniona w rozdziale Jozuego 14, ukazując wierność Boga Jego słowom.
Powtórzonego Prawa 1:36: "Ujrzy to tylko Kaleb, syn Jefunnego, i jemu oraz jego potomstwu dam ziemię, po której chodził, bo całym sercem szedł za Panem." - Ten fragment przedstawia kontekst dziedzictwa Kaleba w rozdziale Jozuego 14, pokazując, że była to długoterminowa obietnica.
Rzymian 4:13: "Abraham i jego potomkowie nie otrzymali obietnicy, że będą dziedzicami świata, lecz dzięki sprawiedliwości płynącej z wiary." - Paweł zastanawia się nad naturą Bożych obietnic, które obejmują dziedzictwo ziemi, jak widać w Jozuego 14, ale rozszerza to na kontekst duchowy.
Galacjan 3:18: "Jeśli bowiem dziedzictwo zależy od prawa, nie zależy już od obietnicy. Bóg jednak dobrowolnie udzielił go Abrahamowi poprzez obietnicę." - Paweł używa koncepcji dziedzictwa, jak widać w Jozuego 14, aby omówić naturę łaski Bożej w porównaniu z prawem.
Hebrajczyków 6:12: "Nie chcemy, abyście popadli w lenistwo, ale abyście naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość otrzymują obiecane dziedzictwo." - Autor Listu do Hebrajczyków zachęca wierzących, aby byli jak Kaleb z rozdziału Jozuego 14, który przez wiarę i cierpliwość otrzymał obiecane dziedzictwo.
FAQ:
O co Caleb zapytał Jozuego w Księdze Jozuego 14?
Kaleb poprosił Jozuego o górę Hebron, którą Mojżesz obiecał mu za wierność. Chciał, aby ten region był jego dziedzictwem, pomimo podeszłego wieku. (Jozuego 14:6-12)
W jaki sposób Jozue podzielił ziemię między plemiona w Księdze Jozuego 14?
Jozue rozdzielił ziemię przez losowanie, zgodnie z poleceniem Boga, a każde plemię otrzymało swoją część zgodnie z obietnicą i potrzebami. (Jozuego 14:2)
Jak ważne było wspomnienie o szpiegach w Księdze Jozuego 14?
Pamięć o szpiegach, a zwłaszcza wiara Kaleba i Jozuego, wzmocniły ich zaufanie do obietnicy Boga i dodały im odwagi do stawiania czoła wyzwaniom. (Jozuego 14:7-8)
Jak plemiona zareagowały na prośbę Caleba?
Plemiona uznały, że prośba Kaleba była słuszna i że był on lojalny wobec Boga, pozwalając mu zdobyć obiecaną górę. (Jozuego 14:13)
Jaki był związek pomiędzy dziedzictwem Kaleba a obietnicą daną przez Mojżesza?
Dziedzictwo Kaleba w Hebronie było spełnieniem obietnicy danej przez Mojżesza, nagradzającej jego wierność i wytrwałość podczas wędrówki przez pustynię. (Jozuego 14:9)
