1. kai egeneto wV hkousan oi basileiV twn amorraiwn oi hsan peran tou iordanou kai oi basileiV thV foinikhV oi para thn qalassan oti apexhranen kurioV o qeoV ton iordanhn potamon ek twn emprosqen twn uiwn israhl en tw diabainein autouV kai etakhsan autwn ai dianoiai kai kateplaghsan kai ouk hn en autoiV fronhsiV oudemia apo proswpou twn uiwn israhl
2. upo de touton ton kairon eipen kurioV tw ihsoi poihson seautw macairaV petrinaV ek petraV akrotomou kai kaqisaV periteme touV uiouV israhl
3. kai epoihsen ihsouV macairaV petrinaV akrotomouV kai perietemen touV uiouV israhl epi tou kaloumenou topou bounoV twn akrobustiwn
4. on de tropon periekaqaren ihsouV touV uiouV israhl osoi pote egenonto en th odw kai osoi pote aperitmhtoi hsan twn exelhluqotwn ex aiguptou
5. pantaV toutouV perietemen ihsouV
6. tessarakonta gar kai duo eth anestraptai israhl en th erhmw th madbaritidi dio aperitmhtoi hsan oi pleistoi autwn twn macimwn twn exelhluqotwn ek ghV aiguptou oi apeiqhsanteV twn entolwn tou qeou oiV kai diwrisen mh idein autouV thn ghn hn wmosen kurioV toiV patrasin autwn dounai hmin ghn reousan gala kai meli
7. anti de toutwn antikatesthsen touV uiouV autwn ouV ihsouV perietemen dia to autouV gegenhsqai kata thn odon aperitmhtouV
8. peritmhqenteV de hsucian eicon autoqi kaqhmenoi en th parembolh ewV ugiasqhsan
9. kai eipen kurioV tw ihsoi uiw nauh en th shmeron hmera afeilon ton oneidismon aiguptou af' umwn kai ekalesen to onoma tou topou ekeinou galgala
10. kai epoihsan oi uioi israhl to pasca th tessareskaidekath hmera tou mhnoV apo esperaV epi dusmwn iericw en tw peran tou iordanou en tw pediw
11. kai efagosan apo tou sitou thV ghV azuma kai nea en tauth th hmera
12. exelipen to manna meta to bebrwkenai autouV ek tou sitou thV ghV kai ouketi uphrcen toiV uioiV israhl manna ekarpisanto de thn cwran twn foinikwn en tw eniautw ekeinw
13. kai egeneto wV hn ihsouV en iericw kai anableyaV toiV ofqalmoiV eiden anqrwpon esthkota enantion autou kai h romfaia espasmenh en th ceiri autou kai proselqwn ihsouV eipen autw hmeteroV ei h twn upenantiwn
14. o de eipen autw egw arcistrathgoV dunamewV kuriou nuni paragegona kai ihsouV epesen epi proswpon epi thn ghn kai eipen autw despota ti prostasseiV tw sw oiketh
15. kai legei o arcistrathgoV kuriou proV ihsoun lusai to upodhma ek twn podwn sou o gar topoV ef' w su esthkaV agioV estin
Przypisy:
5:1 - Strach, jaki królowie kananejscy odczuwali przed Izraelitami po przekroczeniu Jordanu, uwydatnia siłę Boga po stronie Jego ludu. Pokazuje to, jak obecność Boga może budzić strach u wrogów i dawać poczucie bezpieczeństwa wiernym (zob. także Wj 15,14-16 i Ps 44,2).
5:2-9 - Obrzezanie Izraelitów w Gilgal symbolizuje odnowienie przymierza z Bogiem. Jest to akt poświęcenia, który podkreśla tożsamość narodu wybranego, przypominając mu o jego szczególnej relacji z Panem (zob. także Rdz 17,10-14 i Rz 2,28-29).
5:10-12 - Obchody Paschy i spożywanie owoców ziemi obiecanej symbolizują przejście od pokolenia żyjącego na pustyni do nowego życia w ziemi Kanaan. Wskazuje to na wierność Boga w spełnianiu Jego obietnic (zob. także Wj 12,1-14 i Łk 22,19-20).
5:13-15 - Spotkanie Jozuego z „Dowódcą Zastępów Pańskich” podkreśla potrzebę czci wobec obecności Boga. Ta chwila przypomina o duchowej walce, z którą przyjdzie zmierzyć się Izraelowi, i o wsparciu Boga w jego bitwach (zob. także Wj 3,5 i Ap 19,11-16).
5:9 - Imię „Gilgal”, oznaczające „krążyć”, odzwierciedla zdjęcie hańby Egiptu. Zmiana imienia symbolizuje nową tożsamość i wolność ludu, upamiętniając to, co Bóg uczynił, wyzwalając go z niewoli (zob. także Izajasz 43:18-19 i 2 Koryntian 5:17).
Wersety związane z Josué, 5:
Rozdział 5 Jozuego opisuje najważniejsze wydarzenia poprzedzające bitwę pod Jerychem. Jak Izrael przygotowuje się duchowo? Ten kluczowy tekst opisuje obrzezanie ludu, obchody Paschy i koniec manny. Rozdział skupia się na tematach odnowienia przymierza, poświęcenia i przejścia do nowej ery w historii Izraela. Księga Jozuego 5 opisuje także spotkanie Jozuego z dowódcą armii Pańskiej. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami Biblii, które rzucają światło na podstawowe zasady zawarte w tym rozdziale przygotowawczym.
Galacjan 5:6: "Albowiem w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani nieobrzezanie nie mają żadnego skutku, lecz wiara działa przez miłość." - Werset ten odzwierciedla znaczenie obrzezania, które ma miejsce masowo w Księdze Jozuego 5.
Wyjścia 12:1-28: "[Instrukcje na Wielkanoc]" - Ten fragment opisuje pierwszą Paschę, którą obchodzono ponownie w Księdze Jozuego 5 po wejściu do Ziemi Obiecanej.
Objawienie 19:11-16: "[Opis Chrystusa jako wojownika]" - Ta wizja Chrystusa jako niebiańskiego wojownika przypomina pojawienie się „dowódcy armii Pańskiej” w Księdze Jozuego 5:13-15.
Wyjścia 3:5: "Nie podchodź bliżej, powiedział Bóg. „Zdejmij sandały, bo miejsce, na którym jesteś, jest ziemią świętą”." - Werset ten jest podobny do polecenia danego Jozuemu w Księdze Jozuego 5:15, wskazującego na teofanię.
1 Koryntian 10:1-4: "Nie chcę bowiem, bracia, pozostać w niewiedzy, że wszyscy nasi przodkowie byli pod obłokiem i wszyscy przeszli przez morze. [...] ponieważ pili z duchowej skały, która im towarzyszyła, a tą skałą był Chrystus." - W tym fragmencie nawiązuje się do okresu pustyni, który kończy się w 5 rozdziale Księgi Jozuego wraz z wejściem do Ziemi Obiecanej.
FAQ:
Co stało się z mężczyznami izraelskimi opisanymi w Księdze Jozuego 5?
W Księdze Jozuego 5 mężczyźni izraelscy zostali obrzezani na znak przymierza z Bogiem przed podbojem Ziemi Obiecanej. Obrzezanie było duchowym przygotowaniem do wejścia do Ziemi Obiecanej (Jozuego 5:2-8).
Jaki znak dał Bóg Jozuemu, aby pokazać, że jest z nim?
Bóg ukazał Jozuemu anioła z dobytym mieczem, potwierdzając swoją obecność i władzę do poprowadzenia podboju Jerycha. (Jozuego 5:13-15)
Co świętowali Izraelici w Gilgal po obrzezaniu?
Po obrzezaniu Izraelici obchodzili Paschę w Gilgal, co oznaczało koniec manny i początek zbiorów plonów Ziemi Obiecanej (Jozuego 5:10-12).
Jak Izraelici przygotowywali się do zdobycia Jerycha?
Przygotowywali się duchowo i fizycznie, dokonując obrzezania i świętując Paschę. Czynności te wzmacniały ich wiarę i oddanie Bogu. (Jozuego 5:2-12)
Co dla Izraelitów oznaczało zaprzestanie spożywania manny?
Zaprzestanie dostarczania manny symbolizowało przejście od Bożego zaopatrzenia na pustyni do obfitości Ziemi Obiecanej, pokazując, że Bóg dotrzymał swoich obietnic. (Jozuego 5:12)
