Die Psalmen, 49
1. [Für den Chormeister. Ein Psalm der Korachiter.]
1. psalmus Asaph Deus deorum Dominus locutus est et vocavit terram a solis ortu usque ad occasum
2. Hört dies an, ihr Völker alle, / vernehmt es, alle Bewohner der Erde,
2. ex Sion species decoris ejus
3. ihr Leute aus dem Volk und vom Adel, / Reiche und Arme zusammen!
3. Deus manifeste veniet Deus noster et non silebit ignis in conspectu ejus exardescet et in circuitu ejus tempestas valida
4. Mein Mund spreche weise Worte; / was mein Herz ersinnt, sei voller Einsicht.
4. advocabit cælum desursum et terram discernere populum suum
5. Ich wende mein Ohr einem Weisheitsspruch zu, / ich enthülle mein Geheimnis beim Harfenspiel.
5. congregate illi sanctos ejus qui ordinant testamentum ejus super sacrificia
6. Warum soll ich mich in bösen Tagen fürchten, / wenn mich der Frevel tückischer Feinde umgibt?
6. et adnuntiabunt cæli justitiam ejus quoniam Deus judex est diapsalma
7. Sie verlassen sich ganz auf ihren Besitz / und rühmen sich ihres großen Reichtums.
7. audi populus meus et loquar tibi Israël et testificabor tibi Deus Deus tuus ego sum
8. Loskaufen kann doch keiner den andern / noch an Gott für ihn ein Sühnegeld zahlen
8. non in sacrificiis tuis arguam te holocausta autem tua in conspectu meo sunt semper
9. - für das Leben ist jeder Kaufpreis zu hoch, / für immer muss man davon abstehn -,
9. non accipiam de domo tua vitulos neque de gregibus tuis hircos
10. damit er auf ewig weiterlebt / und niemals das Grab schaut.
10. quoniam meæ sunt omnes feræ silvarum jumenta in montibus et boves
11. Denn man sieht: Weise sterben; / genauso gehen Tor und Narr zugrunde, / sie müssen andern ihren Reichtum lassen.
11. cognovi omnia volatilia cæli et pulchritudo agri mecum est
12. Das Grab ist ihr Haus auf ewig, / ist ihre Wohnung für immer, / ob sie auch Länder nach ihren Namen benannten.
12. si esuriero non dicam tibi meus est enim orbis terræ et plenitudo ejus
13. Der Mensch bleibt nicht in seiner Pracht; / er gleicht dem Vieh, das verstummt.
13. numquid manducabo carnes taurorum aut sanguinem hircorum potabo
14. So geht es denen, die auf sich selbst vertrauen, / und so ist das Ende derer, die sich in großen Worten gefallen. [Sela]
14. immola Deo sacrificium laudis et redde Altissimo vota tua
15. Der Tod führt sie auf seine Weide wie Schafe, / sie stürzen hinab zur Unterwelt. Geradewegs sinken sie hinab in das Grab; / ihre Gestalt zerfällt, die Unterwelt wird ihre Wohnstatt.
15. et invoca me in die tribulationis et eruam te et honorificabis me diapsalma
16. Doch Gott wird mich loskaufen aus dem Reich des Todes, / ja, er nimmt mich auf. [Sela]
16. peccatori autem dixit Deus quare tu enarras justitias meas et adsumis testamentum meum per os tuum
17. Lass dich nicht beirren, wenn einer reich wird / und die Pracht seines Hauses sich mehrt;
17. tu vero odisti disciplinam et projecisti sermones meos retrorsum
18. denn im Tod nimmt er das alles nicht mit, / seine Pracht steigt nicht mit ihm hinab.
18. si videbas furem currebas cum eo et cum adulteris portionem tuam ponebas
19. Preist er sich im Leben auch glücklich / und sagt zu sich: / «Man lobt dich, weil du dir's wohl sein lässt»,
19. os tuum abundavit malitia et lingua tua concinnabat dolos
20. so muss er doch zur Schar seiner Väter hinab, / die das Licht nie mehr erblicken.
20. sedens adversus fratrem tuum loquebaris et adversus filium matris tuæ ponebas scandalum
21. Der Mensch in Pracht, doch ohne Einsicht, / er gleicht dem Vieh, das verstummt.
21. hæc fecisti et tacui existimasti inique quod ero tui similis arguam te et statuam contra faciem tuam
22.
22. intellegite nunc hæc qui obliviscimini Deum nequando rapiat et non sit qui eripiat
23.
23. sacrificium laudis honorificabit me et illic iter quod ostendam illi salutare Dei