1. kai egeneto meta ta rhmata tauta o qeoV epeirazen ton abraam kai eipen proV auton abraam abraam o de eipen idou egw
2. kai eipen labe ton uion sou ton agaphton on hgaphsaV ton isaak kai poreuqhti eiV thn ghn thn uyhlhn kai anenegkon auton ekei eiV olokarpwsin ef' en twn orewn wn an soi eipw
3. anastaV de abraam to prwi epesaxen thn onon autou parelaben de meq' eautou duo paidaV kai isaak ton uion autou kai scisaV xula eiV olokarpwsin anastaV eporeuqh kai hlqen epi ton topon on eipen autw o qeoV
4. th hmera th trith kai anableyaV abraam toiV ofqalmoiV eiden ton topon makroqen
5. kai eipen abraam toiV paisin autou kaqisate autou meta thV onou egw de kai to paidarion dieleusomeqa ewV wde kai proskunhsanteV anastreywmen proV umaV
6. elaben de abraam ta xula thV olokarpwsewV kai epeqhken isaak tw uiw autou elaben de kai to pur meta ceira kai thn macairan kai eporeuqhsan oi duo ama
7. eipen de isaak proV abraam ton patera autou eipaV pater o de eipen ti estin teknon legwn idou to pur kai ta xula pou estin to probaton to eiV olokarpwsin
8. eipen de abraam o qeoV oyetai eautw probaton eiV olokarpwsin teknon poreuqenteV de amfoteroi ama
9. hlqon epi ton topon on eipen autw o qeoV kai wkodomhsen ekei abraam qusiasthrion kai epeqhken ta xula kai sumpodisaV isaak ton uion autou epeqhken auton epi to qusiasthrion epanw twn xulwn
10. kai exeteinen abraam thn ceira autou labein thn macairan sfaxai ton uion autou
11. kai ekalesen auton aggeloV kuriou ek tou ouranou kai eipen autw abraam abraam o de eipen idou egw
12. kai eipen mh epibalhV thn ceira sou epi to paidarion mhde poihshV autw mhden nun gar egnwn oti fobh ton qeon su kai ouk efeisw tou uiou sou tou agaphtou di' eme
13. kai anableyaV abraam toiV ofqalmoiV autou eiden kai idou krioV eiV katecomenoV en futw sabek twn keratwn kai eporeuqh abraam kai elaben ton krion kai anhnegken auton eiV olokarpwsin anti isaak tou uiou autou
14. kai ekalesen abraam to onoma tou topou ekeinou kurioV eiden ina eipwsin shmeron en tw orei kurioV wfqh
15. kai ekalesen aggeloV kuriou ton abraam deuteron ek tou ouranou
16. legwn kat' emautou wmosa legei kurioV ou eineken epoihsaV to rhma touto kai ouk efeisw tou uiou sou tou agaphtou di' eme
17. h mhn eulogwn euloghsw se kai plhqunwn plhqunw to sperma sou wV touV asteraV tou ouranou kai wV thn ammon thn para to ceiloV thV qalasshV kai klhronomhsei to sperma sou taV poleiV twn upenantiwn
18. kai eneuloghqhsontai en tw spermati sou panta ta eqnh thV ghV anq' wn uphkousaV thV emhV fwnhV
19. apestrafh de abraam proV touV paidaV autou kai anastanteV eporeuqhsan ama epi to frear tou orkou kai katwkhsen abraam epi tw freati tou orkou
20. egeneto de meta ta rhmata tauta kai anhggelh tw abraam legonteV idou tetoken melca kai auth uiouV nacwr tw adelfw sou
21. ton wx prwtotokon kai ton baux adelfon autou kai ton kamouhl patera surwn
22. kai ton casad kai ton azau kai ton faldaV kai ton iedlaf kai ton baqouhl
23. kai baqouhl egennhsen thn rebekkan oktw outoi uioi ouV eteken melca tw nacwr tw adelfw abraam
24. kai h pallakh autou h onoma rehma eteken kai auth ton tabek kai ton gaam kai ton tocoV kai ton mwca
Przypisy:
22:1-2 - Bóg wystawia wiarę Abrahama na próbę, nakazując mu złożenie w ofierze syna Izaaka. Ten epizod podkreśla wagę całkowitego posłuszeństwa Bogu, nawet w trudnych sytuacjach. Gotowość Abrahama do posłuszeństwa odzwierciedla jego głębokie zaufanie do obietnic Bożych (zob. także Hbr 11,17-19 i Jk 2,21-23).
22:3-5 - Abraham przygotowuje się do złożenia ofiary, demonstrując swoją wiarę i determinację. Zabiera Izaaka i niezbędne rzeczy, symbolizując całkowite oddanie swojego życia i zaufanie Bogu. Akt wejścia na górę wzmacnia ideę, że wiara często wymaga poświęcenia (zob. także Rz 12,1 i Łk 9,23).
22:6-10 - W trakcie podróży Izaak pyta o ofiarnego baranka. Odpowiedź Abrahama, że Bóg zapewni, jest zapowiedzią boskiej opieki za pośrednictwem Chrystusa. Moment kulminacyjny następuje, gdy Abraham podnosi nóż, symbolizując punkt kulminacyjny próby wiary (zob. także Rdz 3,15 i J 1,29).
22:11-14 - Anioł Pański powstrzymuje Abrahama przed złożeniem ofiary z Izaaka i wyznacza barana jako jego zastępcę. Ten akt ilustruje Bożą łaskę i opatrzność, pokazując, że On zawsze ma plan odkupienia ludzkości (zob. także Rdz 3,21 i Rz 8,32).
22:15-19 - Bóg odnawia swoje przymierze z Abrahamem po próbie, obiecując błogosławieństwa i rozmnożenie jego potomstwa. Potwierdza to wierność Boga w spełnianiu obietnic i wagę wiary w otrzymywaniu błogosławieństw (zob. także Rdz 12,2-3 i Hbr 6,13-15).
Wersety związane z Gênesis, 22:
Rozdział 22 Księgi Rodzaju opisuje najwyższą próbę Abrahama. Jak wiara objawia się w radykalnym posłuszeństwie? Ten pełen mocy tekst opowiada o Bożym nakazie poświęcenia Izaaka, podróży na górę Moria i Bożej interwencji w ostatniej chwili. W tym rozdziale poruszane są głębokie tematy, takie jak absolutne zaufanie, poświęcenie i Boże zaopatrzenie. Księga Rodzaju 22 jest także zapowiedzią ofiary Chrystusa. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które odnoszą się do przemieniających tematów tego wywierającego wpływ rozdziału.
Hebrajczyków 11:17-19: "Przez wiarę Abraham, gdy Bóg go wystawiał na próbę, złożył Izaaka w ofierze. Ten, który otrzymał obietnice, miał właśnie złożyć w ofierze swego jedynego syna, chociaż Bóg powiedział do niego: „Przez Izaaka będzie policzone twoje potomstwo”. Abraham wziął pod uwagę, że Bóg może wskrzesić umarłych i w przenośni przyjął Izaaka z martwych." - Autor Listu do Hebrajczyków interpretuje ofiarę Izaaka z Rdz 22 jako akt najwyższej wiary i rodzaj zmartwychwstania.
Jakuba 2:21-23: "Czyż Abraham, nasz przodek, nie został usprawiedliwiony z uczynków, gdy ofiarował swego syna Izaaka na ołtarzu? Widać, że wiara i uczynki współdziałały, a wiara została udoskonalona przez uczynki. W ten sposób wypełniło się Pismo, które mówi: «Abraham uwierzył Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość» i został nazwany przyjacielem Boga." - Jakub używa ofiary Izaaka w Księdze Rodzaju 22 jako przykładu związku między wiarą a uczynkami.
Jana 3:16: "Albowiem tak Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne." - Wielu teologów postrzega ofiarę Izaaka z Księgi Rodzaju 22 jako typ ofiary Jezusa, odzwierciedlonej w tym wersecie.
Rzymian 8:32: "On, który własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakże nie miałby wraz z nim darować nam wszystkiego?" - Paweł nawiązuje do ofiary Izaaka w Księdze Rodzaju 22, porównując ją do Bożej ofiary ze swego własnego Syna.
Galacjan 3:8: "Pismo Święte przepowiadało, że Bóg usprawiedliwi pogan przez wiarę, i najpierw ogłosiło dobrą nowinę Abrahamowi: „Przez ciebie będą błogosławione wszystkie narody”." - Paweł cytuje obietnicę daną Abrahamowi w Księdze Rodzaju 22:18 jako zapowiedź ewangelii.
FAQ:
O co Bóg prosił Abrahama w Księdze Rodzaju 22?
Bóg poprosił Abrahama o złożenie w ofierze syna Izaaka jako próbę wiary. Abraham posłuchał, ale Bóg zapewnił barana na ofiarę. (Rdz 22,1-13)
W jaki sposób Bóg potwierdził obietnicę daną Abrahamowi po złożeniu ofiary z Izaaka?
Gdy Abraham okazał wiarę, Bóg powtórzył mu swoją obietnicę, że uczyni z niego wielki naród i będzie błogosławił wszystkie narody ziemi za jego pośrednictwem. (Rodzaju 22:15-18)
Dlaczego miejsce składania ofiar nazwano „Pan zaopatrzy”?
Miejsce to nazwano „Pan Zaopatrzy”, ponieważ Bóg dostarczył barana na ofiarę zamiast Izaaka, co było dowodem Jego troski i opatrzności (Rodzaju 22:14).
Co jest znaczącego w posłuszeństwie Abrahama opisanym w Księdze Rodzaju 22?
Posłuszeństwo Abrahama jest znaczące, ponieważ stanowi dowód głębokiej wiary i całkowitego zaufania do Boga, nawet w obliczu skrajnych wyzwań. (Rodzaju 22:1-12)
Jak historię ofiary Izaaka postrzega się w kontekście Biblii?
Historię tę postrzega się jako zapowiedź ofiary Jezusa Chrystusa, w której Bóg składa w ofierze swojego Syna dla odkupienia ludzkości (Rdz 22,1-18).
