1. καὶ ἐγένετο μετὰ τὰ ῥήματα ταῦτα ὁ θεὸς ἐπείραζεν τὸν Αβρααμ καὶ εἶπεν πρὸς αὐτόν Αβρααμ Αβρααμ ὁ δὲ εἶπεν ἰδοὺ ἐγώ
2. καὶ εἶπεν λαβὲ τὸν υἱόν σου τὸν ἀγαπητόν ὃν ἠγάπησας τὸν Ισαακ καὶ πορεύθητι εἰς τὴν γῆν τὴν ὑψηλὴν καὶ ἀνένεγκον αὐτὸν ἐκεῖ εἰς ὁλοκάρπωσιν ἐφ’ ἓν τῶν ὀρέων ὧν ἄν σοι εἴπω
3. ἀναστὰς δὲ Αβρααμ τὸ πρωὶ ἐπέσαξεν τὴν ὄνον αὐτοῦ παρέλαβεν δὲ μεθ’ ἑαυτοῦ δύο παῖδας καὶ Ισαακ τὸν υἱὸν αὐτοῦ καὶ σχίσας ξύλα εἰς ὁλοκάρπωσιν ἀναστὰς ἐπορεύθη καὶ ἦλθεν ἐπὶ τὸν τόπον ὃν εἶπεν αὐτῷ ὁ θεός
4. τῇ ἡμέρᾳ τῇ τρίτῃ καὶ ἀναβλέψας Αβρααμ τοῖς ὀφθαλμοῖς εἶδεν τὸν τόπον μακρόθεν
5. καὶ εἶπεν Αβρααμ τοῖς παισὶν αὐτοῦ καθίσατε αὐτοῦ μετὰ τῆς ὄνου ἐγὼ δὲ καὶ τὸ παιδάριον διελευσόμεθα ἕως ὧδε καὶ προσκυνήσαντες ἀναστρέψωμεν πρὸς ὑμᾶς
6. ἔλαβεν δὲ Αβρααμ τὰ ξύλα τῆς ὁλοκαρπώσεως καὶ ἐπέθηκεν Ισαακ τῷ υἱῷ αὐτοῦ ἔλαβεν δὲ καὶ τὸ πῦρ μετὰ χεῖρα καὶ τὴν μάχαιραν καὶ ἐπορεύθησαν οἱ δύο ἅμα
7. εἶπεν δὲ Ισαακ πρὸς Αβρααμ τὸν πατέρα αὐτοῦ εἴπας πάτερ ὁ δὲ εἶπεν τί ἐστιν τέκνον λέγων ἰδοὺ τὸ πῦρ καὶ τὰ ξύλα ποῦ ἐστιν τὸ πρόβατον τὸ εἰς ὁλοκάρπωσιν
8. εἶπεν δὲ Αβρααμ ὁ θεὸς ὄψεται ἑαυτῷ πρόβατον εἰς ὁλοκάρπωσιν τέκνον πορευθέντες δὲ ἀμφότεροι ἅμα
9. ἦλθον ἐπὶ τὸν τόπον ὃν εἶπεν αὐτῷ ὁ θεός καὶ ᾠκοδόμησεν ἐκεῖ Αβρααμ θυσιαστήριον καὶ ἐπέθηκεν τὰ ξύλα καὶ συμποδίσας Ισαακ τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐπέθηκεν αὐτὸν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ἐπάνω τῶν ξύλων
10. καὶ ἐξέτεινεν Αβρααμ τὴν χεῖρα αὐτοῦ λαβεῖν τὴν μάχαιραν σφάξαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ
11. καὶ ἐκάλεσεν αὐτὸν ἄγγελος κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ Αβρααμ Αβρααμ ὁ δὲ εἶπεν ἰδοὺ ἐγώ
12. καὶ εἶπεν μὴ ἐπιβάλῃς τὴν χεῖρά σου ἐπὶ τὸ παιδάριον μηδὲ ποιήσῃς αὐτῷ μηδέν νῦν γὰρ ἔγνων ὅτι φοβῇ τὸν θεὸν σὺ καὶ οὐκ ἐφείσω τοῦ υἱοῦ σου τοῦ ἀγαπητοῦ δι’ ἐμέ
13. καὶ ἀναβλέψας Αβρααμ τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ εἶδεν καὶ ἰδοὺ κριὸς εἷς κατεχόμενος ἐν φυτῷ σαβεκ τῶν κεράτων καὶ ἐπορεύθη Αβρααμ καὶ ἔλαβεν τὸν κριὸν καὶ ἀνήνεγκεν αὐτὸν εἰς ὁλοκάρπωσιν ἀντὶ Ισαακ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ
14. καὶ ἐκάλεσεν Αβρααμ τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου κύριος εἶδεν ἵνα εἴπωσιν σήμερον ἐν τῷ ὄρει κύριος ὤφθη
15. καὶ ἐκάλεσεν ἄγγελος κυρίου τὸν Αβρααμ δεύτερον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
16. λέγων κατ’ ἐμαυτοῦ ὤμοσα λέγει κύριος οὗ εἵνεκεν ἐποίησας τὸ ῥῆμα τοῦτο καὶ οὐκ ἐφείσω τοῦ υἱοῦ σου τοῦ ἀγαπητοῦ δι’ ἐμέ
17. ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καὶ πληθύνων πληθυνῶ τὸ σπέρμα σου ὡς τοὺς ἀστέρας τοῦ οὐρανοῦ καὶ ὡς τὴν ἄμμον τὴν παρὰ τὸ χεῖλος τῆς θαλάσσης καὶ κληρονομήσει τὸ σπέρμα σου τὰς πόλεις τῶν ὑπεναντίων
18. καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν τῷ σπέρματί σου πάντα τὰ ἔθνη τῆς γῆς ἀνθ’ ὧν ὑπήκουσας τῆς ἐμῆς φωνῆς
19. ἀπεστράφη δὲ Αβρααμ πρὸς τοὺς παῖδας αὐτοῦ καὶ ἀναστάντες ἐπορεύθησαν ἅμα ἐπὶ τὸ φρέαρ τοῦ ὅρκου καὶ κατῴκησεν Αβρααμ ἐπὶ τῷ φρέατι τοῦ ὅρκου
20. ἐγένετο δὲ μετὰ τὰ ῥήματα ταῦτα καὶ ἀνηγγέλη τῷ Αβρααμ λέγοντες ἰδοὺ τέτοκεν Μελχα καὶ αὐτὴ υἱοὺς Ναχωρ τῷ ἀδελφῷ σου
21. τὸν Ωξ πρωτότοκον καὶ τὸν Βαυξ ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ τὸν Καμουηλ πατέρα Σύρων
22. καὶ τὸν Χασαδ καὶ τὸν Αζαυ καὶ τὸν Φαλδας καὶ τὸν Ιεδλαφ καὶ τὸν Βαθουηλ
23. καὶ Βαθουηλ ἐγέννησεν τὴν Ρεβεκκαν ὀκτὼ οὗτοι υἱοί οὓς ἔτεκεν Μελχα τῷ Ναχωρ τῷ ἀδελφῷ Αβρααμ
24. καὶ ἡ παλλακὴ αὐτοῦ ᾗ ὄνομα Ρεημα ἔτεκεν καὶ αὐτὴ τὸν Ταβεκ καὶ τὸν Γααμ καὶ τὸν Τοχος καὶ τὸν Μωχα
Przypisy:
22:1-2 - Bóg wystawia wiarę Abrahama na próbę, nakazując mu złożenie w ofierze syna Izaaka. Ten epizod podkreśla wagę całkowitego posłuszeństwa Bogu, nawet w trudnych sytuacjach. Gotowość Abrahama do posłuszeństwa odzwierciedla jego głębokie zaufanie do obietnic Bożych (zob. także Hbr 11,17-19 i Jk 2,21-23).
22:3-5 - Abraham przygotowuje się do złożenia ofiary, demonstrując swoją wiarę i determinację. Zabiera Izaaka i niezbędne rzeczy, symbolizując całkowite oddanie swojego życia i zaufanie Bogu. Akt wejścia na górę wzmacnia ideę, że wiara często wymaga poświęcenia (zob. także Rz 12,1 i Łk 9,23).
22:6-10 - W trakcie podróży Izaak pyta o ofiarnego baranka. Odpowiedź Abrahama, że Bóg zapewni, jest zapowiedzią boskiej opieki za pośrednictwem Chrystusa. Moment kulminacyjny następuje, gdy Abraham podnosi nóż, symbolizując punkt kulminacyjny próby wiary (zob. także Rdz 3,15 i J 1,29).
22:11-14 - Anioł Pański powstrzymuje Abrahama przed złożeniem ofiary z Izaaka i wyznacza barana jako jego zastępcę. Ten akt ilustruje Bożą łaskę i opatrzność, pokazując, że On zawsze ma plan odkupienia ludzkości (zob. także Rdz 3,21 i Rz 8,32).
22:15-19 - Bóg odnawia swoje przymierze z Abrahamem po próbie, obiecując błogosławieństwa i rozmnożenie jego potomstwa. Potwierdza to wierność Boga w spełnianiu obietnic i wagę wiary w otrzymywaniu błogosławieństw (zob. także Rdz 12,2-3 i Hbr 6,13-15).
Wersety związane z Gênesis, 22:
Rozdział 22 Księgi Rodzaju opisuje najwyższą próbę Abrahama. Jak wiara objawia się w radykalnym posłuszeństwie? Ten pełen mocy tekst opowiada o Bożym nakazie poświęcenia Izaaka, podróży na górę Moria i Bożej interwencji w ostatniej chwili. W tym rozdziale poruszane są głębokie tematy, takie jak absolutne zaufanie, poświęcenie i Boże zaopatrzenie. Księga Rodzaju 22 jest także zapowiedzią ofiary Chrystusa. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które odnoszą się do przemieniających tematów tego wywierającego wpływ rozdziału.
Hebrajczyków 11:17-19: "Przez wiarę Abraham, gdy Bóg go wystawiał na próbę, złożył Izaaka w ofierze. Ten, który otrzymał obietnice, miał właśnie złożyć w ofierze swego jedynego syna, chociaż Bóg powiedział do niego: „Przez Izaaka będzie policzone twoje potomstwo”. Abraham wziął pod uwagę, że Bóg może wskrzesić umarłych i w przenośni przyjął Izaaka z martwych." - Autor Listu do Hebrajczyków interpretuje ofiarę Izaaka z Rdz 22 jako akt najwyższej wiary i rodzaj zmartwychwstania.
Jakuba 2:21-23: "Czyż Abraham, nasz przodek, nie został usprawiedliwiony z uczynków, gdy ofiarował swego syna Izaaka na ołtarzu? Widać, że wiara i uczynki współdziałały, a wiara została udoskonalona przez uczynki. W ten sposób wypełniło się Pismo, które mówi: «Abraham uwierzył Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość» i został nazwany przyjacielem Boga." - Jakub używa ofiary Izaaka w Księdze Rodzaju 22 jako przykładu związku między wiarą a uczynkami.
Jana 3:16: "Albowiem tak Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne." - Wielu teologów postrzega ofiarę Izaaka z Księgi Rodzaju 22 jako typ ofiary Jezusa, odzwierciedlonej w tym wersecie.
Rzymian 8:32: "On, który własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakże nie miałby wraz z nim darować nam wszystkiego?" - Paweł nawiązuje do ofiary Izaaka w Księdze Rodzaju 22, porównując ją do Bożej ofiary ze swego własnego Syna.
Galacjan 3:8: "Pismo Święte przepowiadało, że Bóg usprawiedliwi pogan przez wiarę, i najpierw ogłosiło dobrą nowinę Abrahamowi: „Przez ciebie będą błogosławione wszystkie narody”." - Paweł cytuje obietnicę daną Abrahamowi w Księdze Rodzaju 22:18 jako zapowiedź ewangelii.
FAQ:
O co Bóg prosił Abrahama w Księdze Rodzaju 22?
Bóg poprosił Abrahama o złożenie w ofierze syna Izaaka jako próbę wiary. Abraham posłuchał, ale Bóg zapewnił barana na ofiarę. (Rdz 22,1-13)
W jaki sposób Bóg potwierdził obietnicę daną Abrahamowi po złożeniu ofiary z Izaaka?
Gdy Abraham okazał wiarę, Bóg powtórzył mu swoją obietnicę, że uczyni z niego wielki naród i będzie błogosławił wszystkie narody ziemi za jego pośrednictwem. (Rodzaju 22:15-18)
Dlaczego miejsce składania ofiar nazwano „Pan zaopatrzy”?
Miejsce to nazwano „Pan Zaopatrzy”, ponieważ Bóg dostarczył barana na ofiarę zamiast Izaaka, co było dowodem Jego troski i opatrzności (Rodzaju 22:14).
Co jest znaczącego w posłuszeństwie Abrahama opisanym w Księdze Rodzaju 22?
Posłuszeństwo Abrahama jest znaczące, ponieważ stanowi dowód głębokiej wiary i całkowitego zaufania do Boga, nawet w obliczu skrajnych wyzwań. (Rodzaju 22:1-12)
Jak historię ofiary Izaaka postrzega się w kontekście Biblii?
Historię tę postrzega się jako zapowiedź ofiary Jezusa Chrystusa, w której Bóg składa w ofierze swojego Syna dla odkupienia ludzkości (Rdz 22,1-18).
