1. en taiV hmeraiV autou anebh naboucodonosor basileuV babulwnoV kai egenhqh autw iwakim douloV tria eth kai epestreyen kai hqethsen en autw
2. kai apesteilen autw touV monozwnouV twn caldaiwn kai touV monozwnouV suriaV kai touV monozwnouV mwab kai touV monozwnouV uiwn ammwn kai exapesteilen autouV en th gh iouda tou katiscusai kata ton logon kuriou on elalhsen en ceiri twn doulwn autou twn profhtwn
3. plhn epi ton qumon kuriou hn en tw iouda aposthsai auton apo proswpou autou en amartiaiV manassh kata panta osa epoihsen
4. kai ge aima aqwon execeen kai eplhsen thn ierousalhm aimatoV aqwou kai ouk hqelhsen kurioV ilasqhnai
5. kai ta loipa twn logwn iwakim kai panta osa epoihsen ouk idou tauta gegrammena epi bibliw logwn twn hmerwn toiV basileusin iouda
6. kai ekoimhqh iwakim meta twn paterwn autou kai ebasileusen iwakim uioV autou ant' autou
7. kai ou proseqeto eti basileuV aiguptou exelqein ek thV ghV autou oti elaben basileuV babulwnoV apo tou ceimarrou aiguptou ewV tou potamou eufratou panta osa hn tou basilewV aiguptou
8. uioV oktwkaideka etwn iwakim en tw basileuein auton kai trimhnon ebasileusen en ierousalhm kai onoma th mhtri autou nesqa qugathr ellanaqan ex ierousalhm
9. kai epoihsen to ponhron en ofqalmoiV kuriou kata panta osa epoihsen o pathr autou
10. en tw kairw ekeinw anebh naboucodonosor basileuV babulwnoV eiV ierousalhm kai hlqen h poliV en perioch
11. kai eishlqen naboucodonosor basileuV babulwnoV eiV thn polin kai oi paideV autou epoliorkoun ep' authn
12. kai exhlqen iwakim basileuV iouda epi basilea babulwnoV autoV kai oi paideV autou kai h mhthr autou kai oi arconteV autou kai oi eunoucoi autou kai elaben auton basileuV babulwnoV en etei ogdow thV basileiaV autou
13. kai exhnegken ekeiqen pantaV touV qhsaurouV oikou kuriou kai touV qhsaurouV oikou tou basilewV kai sunekoyen panta ta skeuh ta crusa a epoihsen salwmwn basileuV israhl en tw naw kuriou kata to rhma kuriou
14. kai apwkisen thn ierousalhm kai pantaV touV arcontaV kai touV dunatouV iscui aicmalwsiaV deka ciliadaV aicmalwtisaV kai pan tektona kai ton sugkleionta kai ouc upeleifqh plhn oi ptwcoi thV ghV
15. kai apwkisen ton iwakim eiV babulwna kai thn mhtera tou basilewV kai taV gunaikaV tou basilewV kai touV eunoucouV autou kai touV iscurouV thV ghV aphgagen apoikesian ex ierousalhm eiV babulwna
16. kai pantaV touV andraV thV dunamewV eptakisciliouV kai ton tektona kai ton sugkleionta ciliouV panteV dunatoi poiounteV polemon kai hgagen autouV basileuV babulwnoV metoikesian eiV babulwna
17. kai ebasileusen basileuV babulwnoV ton maqqanian uion autou ant' autou kai epeqhken to onoma autou sedekia
18. uioV eikosi kai enoV eniautou sedekiaV en tw basileuein auton kai endeka eth ebasileusen en ierousalhm kai onoma th mhtri autou amital qugathr ieremiou
19. kai epoihsen to ponhron enwpion kuriou kata panta osa epoihsen iwakim
20. oti epi ton qumon kuriou hn epi ierousalhm kai en tw iouda ewV aperriyen autouV apo proswpou autou kai hqethsen sedekiaV en tw basilei babulwnoV
Przypisy:
24:1-4 - Za panowania Jojakima, babiloński król Nabuchodonozor najechał Judę. Grzechy Manassesa nadal odbijały się na Judzie, doprowadzając do jej podporządkowania imperium babilońskiemu. Odzwierciedlało to sprawiedliwość Bożą w karaniu uporczywego bałwochwalstwa (zob. także Jeremiasza 25:9-11 i 2 Krl 21:11-12).
24:10-12 - Nabuchodonozor oblega Jerozolimę, a Jojakim się poddaje. Zostaje uprowadzony do niewoli w Babilonie, co zapoczątkowuje upadek Judy. Wydarzenie to spełnia ostrzeżenia proroków o zbliżającym się wygnaniu z powodu nieposłuszeństwa ludu (zob. także Jeremiasza 22:24-27 i 2 Kronik 36:6-7).
24:13-14 - Skarby Świątyni i pałacu zostają splądrowane, a wielu mieszkańców Jerozolimy zostaje uprowadzonych na wygnanie. Ta grabież dóbr świętych symbolizuje duchowe i materialne spustoszenie Judy (zob. także Jeremiasz 52:17-19 i Daniel 1:1-2).
24:15-16 - Król Jehojachin i możnowładcy Judy zostają wygnani, pozostawiając jedynie najbiedniejszych w kraju. Ta deportacja przywódców i wojowników symbolizuje upokorzenie Judy i wypełnienie proroczego sądu nad narodem (zob. także Jeremiasz 52:28-30 i Ezechiel 17:12-14).
24:18-20 - Sedekiasz, ostatni król Judy, czyni to, co złe w oczach Pana, przyczyniając się do ostatecznego upadku królestwa. Jego bunt i trwanie w grzechu pokazują, że sąd Boży był nieunikniony z powodu zatwardziałości serc ludu (zob. także 2 Kronik 36:11-13 i Jeremiasza 52:1-3).
Wersety związane z II Reis, 24:
24 rozdział 2 Księgi Królewskiej stanowi kronikę początku końca królestwa Judy. Jak Boży sąd nad zbuntowanym narodem się dokonuje? Ten kluczowy tekst opisuje panowanie Jehojakima, Joachima i Sedekiasza, uprowadzenie tego pierwszego do Babilonu i oblężenie Jerozolimy. W rozdziale poruszane są takie tematy, jak nieuniknione konsekwencje grzechu, wierność Boga Swoim słowom czy koniec linii Dawida na tronie. 2 Król. 24 również podkreśla spełnienie się poprzednich proroctw. Odkryj z nami pięć fragmentów biblijnych, które korelują z głębokimi tematami tego wpływowego rozdziału.
Jeremiasza 22:24-25: "Na moje życie – wyrocznia Pana – gdybyś ty, Jehojachinie, synu Jehojakima, królu Judy, był sygnetem na moim prawym palcu, zdarłbym go. Wydam cię w ręce tych, którzy chcą odebrać Ci życie, tych, których się boisz; w rękach Nabuchodonozora, króla babilońskiego, i Babilończyków." - To proroctwo Jeremiasza pokrywa się z wydarzeniami opisanymi w 2 Królów 24:10-16, kiedy Jehojachin zostaje wzięty do niewoli w Babilonie.
Ezechiela 19:5-9: "Kiedy zobaczyła, że jej nadzieja została zawiedziona, że jej plany się nie powiodły, wzięła kolejnego ze swoich młodych i uczyniła go silnym lwem. [...] Ale zebrały się narody, aby walczyć z nim ze wszystkich stron. [...] I wsadzili go do klatki, i zabrali go hakami do króla Babilonu”." - Ten alegoryczny fragment prawdopodobnie odnosi się do schwytania Jehojachina, o którym mowa w 2 Królów 24:10-16.
Daniela 1:1-2: "W trzecim roku panowania Jojakima, króla judzkiego, Nabuchodonozor, król babiloński, przybył do Jerozolimy i obległ ją. I wydał Pan w jego ręce Jojakima, króla judzkiego, oraz część sprzętów świątyni Bożej. Zabrał naczynia do świątyni swego boga w kraju Szinear i umieścił je w skarbcu swego boga." - Ta relacja Księgi Daniela zapewnia dodatkową perspektywę na początek niewoli babilońskiej, uzupełniając 2 Królów 24:1-4.
Habakuka 1:6-7: "Wzbudzam Babilończyków, ten okrutny i porywczy naród, który maszeruje przez połać ziemi, aby przejmować domy, które nie są ich. To przerażający i przerażający naród; są dla siebie prawem i służą własnej czci." - To proroctwo Habakuka przepowiada powstanie Babilończyków jako instrument sądu, który spełni się w wydarzeniach z 2 Księgi Królewskiej 24.
Jeremiasza 24:1: "Pan pokazał mi dwa kosze fig ustawione przed świątynią Pańską. Stało się to po tym, jak Nabuchodonozor, król babiloński, uprowadził Jehojachina, syna Jehojakima, króla judzkiego, przywódców judzkich, rzemieślników i rzemieślników na wygnanie z Jerozolimy do Babilonu." - Jeremiasz używa obrazu fig, aby zilustrować sytuację wygnańców i tych, którzy pozostali w Jerozolimie, nawiązując do wydarzeń z 2 Królów 24:10-16.
FAQ:
Kto był królem Judy na początku 2 Księgi Królewskiej 24?
Na początku 2 Księgi Królewskiej 24 królem Judy był Jojakin, syn Jechoniasza. Panował trzy miesiące i został wzięty do niewoli w Babilonie. (2 Księga Królewska 24:1-6)
Dlaczego Nebukadnesar zaatakował Judę w 2 Księdze Królewskiej 24?
Nabuchodonozor zaatakował Judę, ponieważ Jehojachin zbuntował się przeciwko niemu, kwestionując panowanie Babilonu. Doprowadziło to do pierwszej inwazji Babilończyków na Judę. (2 Królów 24:10-16)
Jaki był los Jojakima po inwazji babilońskiej?
Joachin został uprowadzony do niewoli w Babilonie, gdzie przebywał aż do uwolnienia przez króla Ewil-Merodacha po 37 latach niewoli. (2 Królów 24:12-15)
Kto zasiadł na tronie Judy po Jojakimie?
Po uwięzieniu Joachina, Nebukadnesar mianował królem Judy jego wuja Sedekiasza (2 Królów 24:17).
Co stało się z Judą po śmierci Jojakima?
Po śmierci Joachina Juda doświadczyła wielkich nieszczęść, w tym kolejnych najazdów i zniszczenia Jerozolimy (2 Królów 24:20).
