1. ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ ἀνέβη Ναβουχοδονοσορ βασιλεὺς Βαβυλῶνος καὶ ἐγενήθη αὐτῷ Ιωακιμ δοῦλος τρία ἔτη καὶ ἐπέστρεψεν καὶ ἠθέτησεν ἐν αὐτῷ
2. καὶ ἀπέστειλεν αὐτῷ τοὺς μονοζώνους τῶν Χαλδαίων καὶ τοὺς μονοζώνους Συρίας καὶ τοὺς μονοζώνους Μωαβ καὶ τοὺς μονοζώνους υἱῶν Αμμων καὶ ἐξαπέστειλεν αὐτοὺς ἐν τῇ γῇ Ιουδα τοῦ κατισχῦσαι κατὰ τὸν λόγον κυρίου ὃν ἐλάλησεν ἐν χειρὶ τῶν δούλων αὐτοῦ τῶν προφητῶν
3. πλὴν ἐπὶ τὸν θυμὸν κυρίου ἦν ἐν τῷ Ιουδα ἀποστῆσαι αὐτὸν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ ἐν ἁμαρτίαις Μανασση κατὰ πάντα ὅσα ἐποίησεν
4. καί γε αἷμα ἀθῷον ἐξέχεεν καὶ ἔπλησεν τὴν Ιερουσαλημ αἵματος ἀθῴου καὶ οὐκ ἠθέλησεν κύριος ἱλασθῆναι
5. καὶ τὰ λοιπὰ τῶν λόγων Ιωακιμ καὶ πάντα ὅσα ἐποίησεν οὐκ ἰδοὺ ταῦτα γεγραμμένα ἐπὶ βιβλίῳ λόγων τῶν ἡμερῶν τοῖς βασιλεῦσιν Ιουδα
6. καὶ ἐκοιμήθη Ιωακιμ μετὰ τῶν πατέρων αὐτοῦ καὶ ἐβασίλευσεν Ιωακιμ υἱὸς αὐτοῦ ἀντ’ αὐτοῦ
7. καὶ οὐ προσέθετο ἔτι βασιλεὺς Αἰγύπτου ἐξελθεῖν ἐκ τῆς γῆς αὐτοῦ ὅτι ἔλαβεν βασιλεὺς Βαβυλῶνος ἀπὸ τοῦ χειμάρρου Αἰγύπτου ἕως τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου πάντα ὅσα ἦν τοῦ βασιλέως Αἰγύπτου
8. υἱὸς ὀκτωκαίδεκα ἐτῶν Ιωακιμ ἐν τῷ βασιλεύειν αὐτὸν καὶ τρίμηνον ἐβασίλευσεν ἐν Ιερουσαλημ καὶ ὄνομα τῇ μητρὶ αὐτοῦ Νεσθα θυγάτηρ Ελλαναθαν ἐξ Ιερουσαλημ
9. καὶ ἐποίησεν τὸ πονηρὸν ἐν ὀφθαλμοῖς κυρίου κατὰ πάντα ὅσα ἐποίησεν ὁ πατὴρ αὐτοῦ
10. ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἀνέβη Ναβουχοδονοσορ βασιλεὺς Βαβυλῶνος εἰς Ιερουσαλημ καὶ ἦλθεν ἡ πόλις ἐν περιοχῇ
11. καὶ εἰσῆλθεν Ναβουχοδονοσορ βασιλεὺς Βαβυλῶνος εἰς τὴν πόλιν καὶ οἱ παῖδες αὐτοῦ ἐπολιόρκουν ἐπ’ αὐτήν
12. καὶ ἐξῆλθεν Ιωακιμ βασιλεὺς Ιουδα ἐπὶ βασιλέα Βαβυλῶνος αὐτὸς καὶ οἱ παῖδες αὐτοῦ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτοῦ καὶ οἱ εὐνοῦχοι αὐτοῦ καὶ ἔλαβεν αὐτὸν βασιλεὺς Βαβυλῶνος ἐν ἔτει ὀγδόῳ τῆς βασιλείας αὐτοῦ
13. καὶ ἐξήνεγκεν ἐκεῖθεν πάντας τοὺς θησαυροὺς οἴκου κυρίου καὶ τοὺς θησαυροὺς οἴκου τοῦ βασιλέως καὶ συνέκοψεν πάντα τὰ σκεύη τὰ χρυσᾶ ἃ ἐποίησεν Σαλωμων βασιλεὺς Ισραηλ ἐν τῷ ναῷ κυρίου κατὰ τὸ ῥῆμα κυρίου
14. καὶ ἀπῴκισεν τὴν Ιερουσαλημ καὶ πάντας τοὺς ἄρχοντας καὶ τοὺς δυνατοὺς ἰσχύι αἰχμαλωσίας δέκα χιλιάδας αἰχμαλωτίσας καὶ πᾶν τέκτονα καὶ τὸν συγκλείοντα καὶ οὐχ ὑπελείφθη πλὴν οἱ πτωχοὶ τῆς γῆς
15. καὶ ἀπῴκισεν τὸν Ιωακιμ εἰς Βαβυλῶνα καὶ τὴν μητέρα τοῦ βασιλέως καὶ τὰς γυναῖκας τοῦ βασιλέως καὶ τοὺς εὐνούχους αὐτοῦ καὶ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς ἀπήγαγεν ἀποικεσίαν ἐξ Ιερουσαλημ εἰς Βαβυλῶνα
16. καὶ πάντας τοὺς ἄνδρας τῆς δυνάμεως ἑπτακισχιλίους καὶ τὸν τέκτονα καὶ τὸν συγκλείοντα χιλίους πάντες δυνατοὶ ποιοῦντες πόλεμον καὶ ἤγαγεν αὐτοὺς βασιλεὺς Βαβυλῶνος μετοικεσίαν εἰς Βαβυλῶνα
17. καὶ ἐβασίλευσεν βασιλεὺς Βαβυλῶνος τὸν Μαθθανιαν υἱὸν αὐτοῦ ἀντ’ αὐτοῦ καὶ ἐπέθηκεν τὸ ὄνομα αὐτοῦ Σεδεκια
18. υἱὸς εἴκοσι καὶ ἑνὸς ἐνιαυτοῦ Σεδεκιας ἐν τῷ βασιλεύειν αὐτὸν καὶ ἕνδεκα ἔτη ἐβασίλευσεν ἐν Ιερουσαλημ καὶ ὄνομα τῇ μητρὶ αὐτοῦ Αμιταλ θυγάτηρ Ιερεμιου
19. καὶ ἐποίησεν τὸ πονηρὸν ἐνώπιον κυρίου κατὰ πάντα ὅσα ἐποίησεν Ιωακιμ
20. ὅτι ἐπὶ τὸν θυμὸν κυρίου ἦν ἐπὶ Ιερουσαλημ καὶ ἐν τῷ Ιουδα ἕως ἀπέρριψεν αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ καὶ ἠθέτησεν Σεδεκιας ἐν τῷ βασιλεῖ Βαβυλῶνος
Przypisy:
24:1-4 - Za panowania Jojakima, babiloński król Nabuchodonozor najechał Judę. Grzechy Manassesa nadal odbijały się na Judzie, doprowadzając do jej podporządkowania imperium babilońskiemu. Odzwierciedlało to sprawiedliwość Bożą w karaniu uporczywego bałwochwalstwa (zob. także Jeremiasza 25:9-11 i 2 Krl 21:11-12).
24:10-12 - Nabuchodonozor oblega Jerozolimę, a Jojakim się poddaje. Zostaje uprowadzony do niewoli w Babilonie, co zapoczątkowuje upadek Judy. Wydarzenie to spełnia ostrzeżenia proroków o zbliżającym się wygnaniu z powodu nieposłuszeństwa ludu (zob. także Jeremiasza 22:24-27 i 2 Kronik 36:6-7).
24:13-14 - Skarby Świątyni i pałacu zostają splądrowane, a wielu mieszkańców Jerozolimy zostaje uprowadzonych na wygnanie. Ta grabież dóbr świętych symbolizuje duchowe i materialne spustoszenie Judy (zob. także Jeremiasz 52:17-19 i Daniel 1:1-2).
24:15-16 - Król Jehojachin i możnowładcy Judy zostają wygnani, pozostawiając jedynie najbiedniejszych w kraju. Ta deportacja przywódców i wojowników symbolizuje upokorzenie Judy i wypełnienie proroczego sądu nad narodem (zob. także Jeremiasz 52:28-30 i Ezechiel 17:12-14).
24:18-20 - Sedekiasz, ostatni król Judy, czyni to, co złe w oczach Pana, przyczyniając się do ostatecznego upadku królestwa. Jego bunt i trwanie w grzechu pokazują, że sąd Boży był nieunikniony z powodu zatwardziałości serc ludu (zob. także 2 Kronik 36:11-13 i Jeremiasza 52:1-3).
Wersety związane z II Reis, 24:
24 rozdział 2 Księgi Królewskiej stanowi kronikę początku końca królestwa Judy. Jak Boży sąd nad zbuntowanym narodem się dokonuje? Ten kluczowy tekst opisuje panowanie Jehojakima, Joachima i Sedekiasza, uprowadzenie tego pierwszego do Babilonu i oblężenie Jerozolimy. W rozdziale poruszane są takie tematy, jak nieuniknione konsekwencje grzechu, wierność Boga Swoim słowom czy koniec linii Dawida na tronie. 2 Król. 24 również podkreśla spełnienie się poprzednich proroctw. Odkryj z nami pięć fragmentów biblijnych, które korelują z głębokimi tematami tego wpływowego rozdziału.
Jeremiasza 22:24-25: "Na moje życie – wyrocznia Pana – gdybyś ty, Jehojachinie, synu Jehojakima, królu Judy, był sygnetem na moim prawym palcu, zdarłbym go. Wydam cię w ręce tych, którzy chcą odebrać Ci życie, tych, których się boisz; w rękach Nabuchodonozora, króla babilońskiego, i Babilończyków." - To proroctwo Jeremiasza pokrywa się z wydarzeniami opisanymi w 2 Królów 24:10-16, kiedy Jehojachin zostaje wzięty do niewoli w Babilonie.
Ezechiela 19:5-9: "Kiedy zobaczyła, że jej nadzieja została zawiedziona, że jej plany się nie powiodły, wzięła kolejnego ze swoich młodych i uczyniła go silnym lwem. [...] Ale zebrały się narody, aby walczyć z nim ze wszystkich stron. [...] I wsadzili go do klatki, i zabrali go hakami do króla Babilonu”." - Ten alegoryczny fragment prawdopodobnie odnosi się do schwytania Jehojachina, o którym mowa w 2 Królów 24:10-16.
Daniela 1:1-2: "W trzecim roku panowania Jojakima, króla judzkiego, Nabuchodonozor, król babiloński, przybył do Jerozolimy i obległ ją. I wydał Pan w jego ręce Jojakima, króla judzkiego, oraz część sprzętów świątyni Bożej. Zabrał naczynia do świątyni swego boga w kraju Szinear i umieścił je w skarbcu swego boga." - Ta relacja Księgi Daniela zapewnia dodatkową perspektywę na początek niewoli babilońskiej, uzupełniając 2 Królów 24:1-4.
Habakuka 1:6-7: "Wzbudzam Babilończyków, ten okrutny i porywczy naród, który maszeruje przez połać ziemi, aby przejmować domy, które nie są ich. To przerażający i przerażający naród; są dla siebie prawem i służą własnej czci." - To proroctwo Habakuka przepowiada powstanie Babilończyków jako instrument sądu, który spełni się w wydarzeniach z 2 Księgi Królewskiej 24.
Jeremiasza 24:1: "Pan pokazał mi dwa kosze fig ustawione przed świątynią Pańską. Stało się to po tym, jak Nabuchodonozor, król babiloński, uprowadził Jehojachina, syna Jehojakima, króla judzkiego, przywódców judzkich, rzemieślników i rzemieślników na wygnanie z Jerozolimy do Babilonu." - Jeremiasz używa obrazu fig, aby zilustrować sytuację wygnańców i tych, którzy pozostali w Jerozolimie, nawiązując do wydarzeń z 2 Królów 24:10-16.
FAQ:
Kto był królem Judy na początku 2 Księgi Królewskiej 24?
Na początku 2 Księgi Królewskiej 24 królem Judy był Jojakin, syn Jechoniasza. Panował trzy miesiące i został wzięty do niewoli w Babilonie. (2 Księga Królewska 24:1-6)
Dlaczego Nebukadnesar zaatakował Judę w 2 Księdze Królewskiej 24?
Nabuchodonozor zaatakował Judę, ponieważ Jehojachin zbuntował się przeciwko niemu, kwestionując panowanie Babilonu. Doprowadziło to do pierwszej inwazji Babilończyków na Judę. (2 Królów 24:10-16)
Jaki był los Jojakima po inwazji babilońskiej?
Joachin został uprowadzony do niewoli w Babilonie, gdzie przebywał aż do uwolnienia przez króla Ewil-Merodacha po 37 latach niewoli. (2 Królów 24:12-15)
Kto zasiadł na tronie Judy po Jojakimie?
Po uwięzieniu Joachina, Nebukadnesar mianował królem Judy jego wuja Sedekiasza (2 Królów 24:17).
Co stało się z Judą po śmierci Jojakima?
Po śmierci Joachina Juda doświadczyła wielkich nieszczęść, w tym kolejnych najazdów i zniszczenia Jerozolimy (2 Królów 24:20).
