1. kai epausato exomologoumenoV twbit
2. kai hn etwn penthkonta oktw ote apwlesen taV oyeiV kai meta eth oktw anebleyen kai epoiei elehmosunaV kai proseqeto fobeisqai kurion ton qeon kai exomologeisqai autw
3. megalwV de eghrasen kai ekalesen ton uion autou kai touV uiouV autou kai eipen autw teknon labe touV uiouV sou idou geghraka kai proV to apotrecein ek tou zhn eimi
4. apelqe eiV thn mhdian teknon oti pepeismai osa elalhsen iwnaV o profhthV peri nineuh oti katastrafhsetai en de th mhdia estai eirhnh mallon ewV kairou kai oti oi adelfoi hmwn en th gh skorpisqhsontai apo thV agaqhV ghV kai ierosoluma estai erhmoV kai o oikoV tou qeou en auth katakahsetai kai erhmoV estai mecri cronou
5. kai palin elehsei autouV o qeoV kai epistreyei autouV eiV thn ghn kai oikodomhsousin ton oikon ouc oioV o proteroV ewV plhrwqwsin kairoi tou aiwnoV kai meta tauta epistreyousin ek twn aicmalwsiwn kai oikodomhsousin ierousalhm entimwV kai o oikoV tou qeou en auth oikodomhqhsetai eiV pasaV taV geneaV tou aiwnoV oikodomh endoxw kaqwV elalhsan peri authV oi profhtai
6. kai panta ta eqnh epistreyousin alhqinwV fobeisqai kurion ton qeon kai katoruxousin ta eidwla autwn kai euloghsousin panta ta eqnh ton kurion
7. kai o laoV autou exomologhsetai tw qew kai uywsei kurioV ton laon autou kai carhsontai panteV oi agapwnteV kurion ton qeon en alhqeia kai dikaiosunh poiounteV eleoV toiV adelfoiV hmwn
8. kai nun teknon apelqe apo nineuh oti pantwV estai a elalhsen o profhthV iwnaV
9. su de thrhson ton nomon kai ta prostagmata kai ginou filelehmwn kai dikaioV ina soi kalwV h kai qayon me kalwV kai thn mhtera sou met' emou kai mhketi aulisqhte eiV nineuh
10. teknon ide ti epoihsen aman aciacarw tw qreyanti auton wV ek tou fwtoV hgagen auton eiV to skotoV kai osa antapedwken autw kai aciacaroV men eswqh ekeinw de to antapodoma apedoqh kai autoV katebh eiV to skotoV manasshV epoihsen elehmosunhn kai eswqh ek pagidoV qanatou hV ephxen autw aman de enepesen eiV thn pagida kai apwleto
11. kai nun paidia idete ti elehmosunh poiei kai ti dikaiosunh ruetai kai tauta autou legontoV exelipen autou h yuch epi thV klinhV hn de etwn ekaton penthkonta oktw kai eqayen auton endoxwV
12. kai ote apeqanen anna eqayen authn meta tou patroV autou aphlqen de twbiaV meta thV gunaikoV autou kai twn uiwn autou eiV ekbatana proV ragouhl ton penqeron autou
13. kai eghrasen entimwV kai eqayen touV penqerouV autou endoxwV kai eklhronomhsen thn ousian autwn kai twbit tou patroV autou
14. kai apeqanen etwn ekaton eikosi epta en ekbatanoiV thV mhdiaV
15. kai hkousen prin h apoqanein auton thn apwleian nineuh hn hcmalwtisen naboucodonosor kai asuhroV ecarh pro tou apoqanein epi nineuh .
Przypisy:
14:1-2 - Zakończenie historii Tobiasza i Sary, podkreślające powrót do domu i radość rodzinną, symbolizuje wypełnienie obietnic Bożych. Odzwierciedla to nadzieję i błogosławieństwo życia we wspólnocie (zob. także Psalm 128,1-4 i List do Hebrajczyków 10,24).
14:3-4 - Polecenie Tobiasza skierowane do jego rodziny, aby nie zapominała o Bogu i o znaczeniu modlitwy, podkreśla potrzebę aktywnego i zaangażowanego życia duchowego. Modlitwa jest fundamentem życia wiary (zob. także 1 Tes 5,16-18 i Flp 4,6-7).
14:5-7 - Nacisk na przestrzeganie Prawa Mojżeszowego i praktykowanie prawości podkreśla wagę wierności tradycjom i naukom Boga. Posłuszeństwo Słowu Bożemu jest niezbędne do błogosławionego życia (zob. także Pwt 6,5-7 i Mt 5,17-20).
14:8-9 - Obietnica, że naród izraelski zostanie przywrócony, a miasto będzie chronione, podkreśla wierność Boga w spełnianiu Jego obietnic, dając nadzieję tym, którzy czują się bezradni (zobacz również Izajasza 40:31 i Psalm 46:1-3).
14:10-11 - Refleksja nad końcem życia Tobiasza i jego duchowym dziedzictwem podkreśla wagę życia w wierze, które ma wpływ na przyszłe pokolenia. Mądrość i doświadczenie są cenne w przekazywaniu wiary (zob. także Psalm 78:4-6 i Księgę Przysłów 4:7).
Wersety związane z Tobias, 14:
Rozdział 14 Tobiasza kończy tę historię mądrością i proroctwem. Jakie duchowe dziedzictwo Tobiasz pozostawia przyszłym pokoleniom? Ten końcowy tekst opisuje ostatnie dni Tobiasza, jego instrukcje dla Tobiasza i jego wizję przyszłości Izraela. W tym rozdziale poruszane są tematy duchowego dziedzictwa, znaczenia sprawiedliwości i nadziei na Boże odnowienie. Tobiasza 14 oferuje wyjątkową perspektywę na historię i przeznaczenie ludu Bożego. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które korelują z tematyką proroczą i mądrościową tego końcowego rozdziału.
Rodzaju 50:24: "Józef powiedział swoim braciom: Zaraz umrę; lecz Bóg na pewno was nawiedzi i wyprowadzi z tej ziemi do ziemi, którą poprzysiągł dać Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi." - Ostatnie słowa Józefa skierowane do braci są podobne do końcowych poleceń Tobiasza skierowanych do synów, obejmujących obietnicę powrotu do ziemi obiecanej.
Powtórzonego Prawa 30:3-5: "Wtedy Pan, Bóg twój, wyprowadzi cię z niewoli, zlituje się nad tobą i zgromadzi cię ponownie spośród wszystkich narodów, wśród których rozproszył cię Pan, Bóg twój. Chociaż twoi wygnańcy są na krańcach nieba, stamtąd zbierze cię Pan, Bóg twój, i stamtąd zabierze." - Proroctwo Mojżesza o powrocie z wygnania odzwierciedla słowa Tobiasza o przyszłym powrocie Izraela.
Przysłów 3:3-4: "Niech was nie opuszcza dobroć i wierność; zawiąż je na szyi; napisz je na tablicy swego serca. I znajdziesz łaskę i dobre zrozumienie w oczach Boga i ludzi." - Ostatnia rada Tobiasza dla syna, dotycząca prowadzenia sprawiedliwego i bogobojnego życia, odzwierciedla nauki zawarte w Księdze Przysłów.
Dzieje Apostolskie 7:59-60: "I ukamienowali Szczepana, który wzywając mówił: Panie Jezu, przyjmij ducha mojego. I upadłszy na kolana, zawołał donośnym głosem: Panie, nie poczytaj im tego grzechu. A to powiedziawszy, zasnął." - Spokojna śmierć Szczepana, ufnego Bogu, jest odzwierciedleniem spokojnej śmierci Tobiasza po życiu w wierności.
Objawienie 21:4: "I Bóg otrze z ich oczu wszelką łzę; i nie będzie już śmierci ani żałoby, ani krzyku, ani bólu; ponieważ pierwsze rzeczy są już w przeszłości." - Ostateczna wizja Tobiasza dotycząca odrodzonego i pełnego chwały Jerozolimy znajduje odzwierciedlenie w wizji Jana dotyczącej Nowego Jeruzalem, gdzie zakończy się wszelkie cierpienie.
FAQ:
Co stało się z Tobiaszem i Anną po powrocie Tobiasza?
Po powrocie Tobiasza Tobiasz i Anna żyli szczęśliwie, dziękując Bogu za Jego ochronę oraz za błogosławieństwa zdrowia i dobrobytu, które otrzymali. (Tobiasz 14:1-2)
Co Tobiasz i Anna przepowiedzieli miastu Niniwa?
Tobiasz i Anna przepowiedzieli, że Niniwa zostanie zniszczona za swoje grzechy, ale Bóg przywróci swój lud i wypełni swoje obietnice odkupienia. (Tobiasz 14:3-7)
Jakich rad udzielił Tobiasz swoim synom przed śmiercią?
Przed śmiercią Tobiasz radził swoim synom, aby pozostali wierni Bogu, żyli według Jego przykazań i pomagali biednym (Tobiasz 14:8-9).
Jakie było ostatnie przesłanie Tobiasza do dzieci Izraela?
Ostatnie przesłanie Tobiasza brzmiało tak, że dzieci Izraela powinny zaufać dobroci Boga, oczekując na odbudowę Jerozolimy i zbawienie od Pana. (Tobiasz 14:8-9)
Co wydarzyło się po śmierci Tobiasza?
Po śmierci Tobiasza jego rodzina posłuchała jego wskazówek i obietnica Boga, że przywróci Jerozolimę i ochroni swój lud, spełniła się. (Tobiasz 14:10-15)
