1. ean de yuch prosferh dwron qusian tw kuriw semidaliV estai to dwron autou kai epiceei ep' auto elaion kai epiqhsei ep' auto libanon qusia estin
2. kai oisei proV touV uiouV aarwn touV iereiV kai draxamenoV ap' authV plhrh thn draka apo thV semidalewV sun tw elaiw kai panta ton libanon authV kai epiqhsei o iereuV to mnhmosunon authV epi to qusiasthrion qusia osmh euwdiaV tw kuriw
3. kai to loipon apo thV qusiaV aarwn kai toiV uioiV autou agion twn agiwn apo twn qusiwn kuriou
4. ean de prosferh dwron qusian pepemmenhn en klibanw dwron kuriw ek semidalewV artouV azumouV pefuramenouV en elaiw kai lagana azuma diakecrismena en elaiw
5. ean de qusia apo thganou to dwron sou semidaliV pefuramenh en elaiw azuma estai
6. kai diaqruyeiV auta klasmata kai epiceeiV ep' auta elaion qusia estin kuriw
7. ean de qusia apo escaraV to dwron sou semidaliV en elaiw poihqhsetai
8. kai prosoisei thn qusian hn an poih ek toutwn tw kuriw kai prosoisei proV ton ierea kai proseggisaV proV to qusiasthrion
9. afelei o iereuV apo thV qusiaV to mnhmosunon authV kai epiqhsei o iereuV epi to qusiasthrion karpwma osmh euwdiaV kuriw
10. to de kataleifqen apo thV qusiaV aarwn kai toiV uioiV autou agia twn agiwn apo twn karpwmatwn kuriou
11. pasan qusian hn an prosferhte kuriw ou poihsete zumwton pasan gar zumhn kai pan meli ou prosoisete ap' autou karpwsai kuriw
12. dwron aparchV prosoisete auta kuriw epi de to qusiasthrion ouk anabibasqhsetai eiV osmhn euwdiaV kuriw
13. kai pan dwron qusiaV umwn ali alisqhsetai ou diapausete ala diaqhkhV kuriou apo qusiasmatwn umwn epi pantoV dwrou umwn prosoisete kuriw tw qew umwn alaV
14. ean de prosferhV qusian prwtogenhmatwn tw kuriw nea pefrugmena cidra erikta tw kuriw kai prosoiseiV thn qusian twn prwtogenhmatwn
15. kai epiceeiV ep' authn elaion kai epiqhseiV ep' authn libanon qusia estin
16. kai anoisei o iereuV to mnhmosunon authV apo twn cidrwn sun tw elaiw kai panta ton libanon authV karpwma estin kuriw
Przypisy:
2:1-3 - Ofiara zbożowa była ofiarą dziękczynną, symbolizującą pożywienie zapewniane przez Boga. Ofiarowując owoce ziemi, Izraelici uznawali Boga za źródło wszelkiego zaopatrzenia (zob. także Pwt 26,1-2 i Mt 6,11).
2:4-7 - Ofiary zbożowe mogły być składane w różnych formach: pieczone, smażone lub gotowane. Odzwierciedla to elastyczność kultu, ceniącego serce ofiary, a nie sam rytuał (zob. także Kolosan 3:17 i Hebrajczyków 13:15).
2:8-10 - Część ofiary zbożowej spalano na ołtarzu, a resztę dawano kapłanom. Symbolizowało to utrzymanie tych, którzy służyli w świątyni, i wspierało dzieło Boże (zob. także 1 Koryntian 9:13-14 i Lb 18:9-10).
2:11-13 - Żadna ofiara zbożowa nie powinna zawierać zakwasu, lecz powinna być doprawiona solą. Zakwas symbolizuje zepsucie grzechu, podczas gdy sól symbolizuje czystość i zachowanie przymierza z Bogiem (zob. także Ew. Mateusza 5:13 i Ew. Marka 9:49-50).
2:14-16 - Pierwociny nowego ziarna miały być ofiarowane Panu, symbolizując priorytet Boga we wszystkim. Zasada pierwocin uczy nas, aby oddawać Bogu to, co pierwsze i najlepsze ze wszystkiego, co mamy (zob. także Księga Przysłów 3:9 i List do Rzymian 11:16).
Wersety związane z Levítico, 2:
Rozdział 2 Księgi Kapłańskiej szczegółowo opisuje ofiarę zbożową. Jakie duchowe lekcje możemy wyciągnąć z tego rodzaju ofiar? W tym tekście instruktażowym opisano różne rodzaje ofiar zbożowych, w tym mąkę, chleb i zboża. Rozdział ten kładzie nacisk na włączenie oliwy z oliwek, kadzidła i soli, a także zakaz stosowania drożdży i miodu. Księga Kapłańska 2 przedstawia ofiarę zbożową jako akt wdzięczności i oddania Bogu. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które rzucają światło na symbolikę i znaczenie tych ofiar w życiu wiary.
Mateusza 5:13: "Jesteście solą ziemi. Ale jeśli sól straci swój smak, jak możesz go przywrócić? Nie będzie z niego żadnego pożytku, chyba że zostanie wyrzucony i podeptany przez ludzi." - Jezus nawiązuje do ofiary zbożowej z Księgi Kapłańskiej 2:13, która zawsze powinna być słona, aby opisać rolę uczniów w świecie.
1 Koryntian 5:7: "Pozbądźcie się starego zakwasu, abyście stali się nowym i przaśnym ciastem, takim, jakim naprawdę jesteście. Gdyż Chrystus, nasz Baranek Paschalny, został złożony w ofierze." - Paweł wspomina o zakazie stosowania drożdży w ofiarach zbożowych w Księdze Kapłańskiej 2:11, odnosząc go do duchowej czystości.
Kolosan 4:6: "Twoja mowa powinna być zawsze przyjemna i doprawiona solą, abyś wiedział, jak odpowiedzieć każdej osobie." - Paweł używa metafory soli, wspomnianej w Księdze Kapłańskiej 2:13, aby pouczyć mowę wierzących.
Marka 9:49: "Każdy będzie posolony ogniem." - Jezus czyni tajemniczą aluzję do soli ofiar zbożowych w Księdze Kapłańskiej 2:13, prawdopodobnie odnosząc się do oczyszczenia wierzących.
1 Piotra 2:5: "I wy, niczym żywe kamienie, jesteście budowani w dom duchowy, aby być świętym kapłaństwem, składającymi duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa." - Piotr używa języka ofiar z Księgi Kapłańskiej 2, aby opisać duchową służbę wierzących.
FAQ:
Jakie ofiary zbożowe zostały wspomniane w Księdze Kapłańskiej 2?
Ofiary zbożowe składały się z drobno zmielonego ziarna, oliwy i kadzidła. Składano je jako ofiarę dziękczynną i częściowo spalano na ołtarzu. (Kpł 2:1-2)
Jakie były zasady dotyczące ofiar zbożowych?
Ofiary zbożowe nie mogły zawierać drożdży ani miodu, ale miały być przyprawione solą, co symbolizowało czystość i wieczne przymierze z Bogiem. (Księga Kapłańska 2:11-13)
Jakie znaczenie miały ofiary zbożowe?
Ofiary zbożowe wyrażały wdzięczność za Boże zaopatrzenie i były symbolem wspólnoty między Bogiem a Jego ludem. (Księga Kapłańska 2:4-7)
Dlaczego zakazano używania drożdży w ofiarach zbożowych?
Zakwas, często kojarzony z zepsuciem i grzechem, był zakazany, aby zapewnić, że ofiara będzie czysta i bez skazy przed Bogiem (Księga Kapłańska 2:11).
W jaki sposób ofiary zbożowe są wyrazem czci Boga?
Ofiary ze zboża symbolizowały szczerą cześć i wdzięczność Bogu za Jego zaopatrzenie, a składanie najlepszych plonów było wyrazem wiary. (Księga Kapłańska 2:1-2)
