1. ἐὰν δὲ ψυχὴ προσφέρῃ δῶρον θυσίαν τῷ κυρίῳ σεμίδαλις ἔσται τὸ δῶρον αὐτοῦ καὶ ἐπιχεεῖ ἐπ’ αὐτὸ ἔλαιον καὶ ἐπιθήσει ἐπ’ αὐτὸ λίβανον θυσία ἐστίν
2. καὶ οἴσει πρὸς τοὺς υἱοὺς Ααρων τοὺς ἱερεῖς καὶ δραξάμενος ἀπ’ αὐτῆς πλήρη τὴν δράκα ἀπὸ τῆς σεμιδάλεως σὺν τῷ ἐλαίῳ καὶ πάντα τὸν λίβανον αὐτῆς καὶ ἐπιθήσει ὁ ἱερεὺς τὸ μνημόσυνον αὐτῆς ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον θυσία ὀσμὴ εὐωδίας τῷ κυρίῳ
3. καὶ τὸ λοιπὸν ἀπὸ τῆς θυσίας Ααρων καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ ἅγιον τῶν ἁγίων ἀπὸ τῶν θυσιῶν κυρίου
4. ἐὰν δὲ προσφέρῃ δῶρον θυσίαν πεπεμμένην ἐν κλιβάνῳ δῶρον κυρίῳ ἐκ σεμιδάλεως ἄρτους ἀζύμους πεφυραμένους ἐν ἐλαίῳ καὶ λάγανα ἄζυμα διακεχρισμένα ἐν ἐλαίῳ
5. ἐὰν δὲ θυσία ἀπὸ τηγάνου τὸ δῶρόν σου σεμίδαλις πεφυραμένη ἐν ἐλαίῳ ἄζυμα ἔσται
6. καὶ διαθρύψεις αὐτὰ κλάσματα καὶ ἐπιχεεῖς ἐπ’ αὐτὰ ἔλαιον θυσία ἐστὶν κυρίῳ
7. ἐὰν δὲ θυσία ἀπὸ ἐσχάρας τὸ δῶρόν σου σεμίδαλις ἐν ἐλαίῳ ποιηθήσεται
8. καὶ προσοίσει τὴν θυσίαν ἣν ἂν ποιῇ ἐκ τούτων τῷ κυρίῳ καὶ προσοίσει πρὸς τὸν ἱερέα καὶ προσεγγίσας πρὸς τὸ θυσιαστήριον
9. ἀφελεῖ ὁ ἱερεὺς ἀπὸ τῆς θυσίας τὸ μνημόσυνον αὐτῆς καὶ ἐπιθήσει ὁ ἱερεὺς ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον κάρπωμα ὀσμὴ εὐωδίας κυρίῳ
10. τὸ δὲ καταλειφθὲν ἀπὸ τῆς θυσίας Ααρων καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ ἅγια τῶν ἁγίων ἀπὸ τῶν καρπωμάτων κυρίου
11. πᾶσαν θυσίαν ἣν ἂν προσφέρητε κυρίῳ οὐ ποιήσετε ζυμωτόν πᾶσαν γὰρ ζύμην καὶ πᾶν μέλι οὐ προσοίσετε ἀπ’ αὐτοῦ καρπῶσαι κυρίῳ
12. δῶρον ἀπαρχῆς προσοίσετε αὐτὰ κυρίῳ ἐπὶ δὲ τὸ θυσιαστήριον οὐκ ἀναβιβασθήσεται εἰς ὀσμὴν εὐωδίας κυρίῳ
13. καὶ πᾶν δῶρον θυσίας ὑμῶν ἁλὶ ἁλισθήσεται οὐ διαπαύσετε ἅλα διαθήκης κυρίου ἀπὸ θυσιασμάτων ὑμῶν ἐπὶ παντὸς δώρου ὑμῶν προσοίσετε κυρίῳ τῷ θεῷ ὑμῶν ἅλας
14. ἐὰν δὲ προσφέρῃς θυσίαν πρωτογενημάτων τῷ κυρίῳ νέα πεφρυγμένα χίδρα ἐρικτὰ τῷ κυρίῳ καὶ προσοίσεις τὴν θυσίαν τῶν πρωτογενημάτων
15. καὶ ἐπιχεεῖς ἐπ’ αὐτὴν ἔλαιον καὶ ἐπιθήσεις ἐπ’ αὐτὴν λίβανον θυσία ἐστίν
16. καὶ ἀνοίσει ὁ ἱερεὺς τὸ μνημόσυνον αὐτῆς ἀπὸ τῶν χίδρων σὺν τῷ ἐλαίῳ καὶ πάντα τὸν λίβανον αὐτῆς κάρπωμά ἐστιν κυρίῳ
Przypisy:
2:1-3 - Ofiara zbożowa była ofiarą dziękczynną, symbolizującą pożywienie zapewniane przez Boga. Ofiarowując owoce ziemi, Izraelici uznawali Boga za źródło wszelkiego zaopatrzenia (zob. także Pwt 26,1-2 i Mt 6,11).
2:4-7 - Ofiary zbożowe mogły być składane w różnych formach: pieczone, smażone lub gotowane. Odzwierciedla to elastyczność kultu, ceniącego serce ofiary, a nie sam rytuał (zob. także Kolosan 3:17 i Hebrajczyków 13:15).
2:8-10 - Część ofiary zbożowej spalano na ołtarzu, a resztę dawano kapłanom. Symbolizowało to utrzymanie tych, którzy służyli w świątyni, i wspierało dzieło Boże (zob. także 1 Koryntian 9:13-14 i Lb 18:9-10).
2:11-13 - Żadna ofiara zbożowa nie powinna zawierać zakwasu, lecz powinna być doprawiona solą. Zakwas symbolizuje zepsucie grzechu, podczas gdy sól symbolizuje czystość i zachowanie przymierza z Bogiem (zob. także Ew. Mateusza 5:13 i Ew. Marka 9:49-50).
2:14-16 - Pierwociny nowego ziarna miały być ofiarowane Panu, symbolizując priorytet Boga we wszystkim. Zasada pierwocin uczy nas, aby oddawać Bogu to, co pierwsze i najlepsze ze wszystkiego, co mamy (zob. także Księga Przysłów 3:9 i List do Rzymian 11:16).
Wersety związane z Levítico, 2:
Rozdział 2 Księgi Kapłańskiej szczegółowo opisuje ofiarę zbożową. Jakie duchowe lekcje możemy wyciągnąć z tego rodzaju ofiar? W tym tekście instruktażowym opisano różne rodzaje ofiar zbożowych, w tym mąkę, chleb i zboża. Rozdział ten kładzie nacisk na włączenie oliwy z oliwek, kadzidła i soli, a także zakaz stosowania drożdży i miodu. Księga Kapłańska 2 przedstawia ofiarę zbożową jako akt wdzięczności i oddania Bogu. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które rzucają światło na symbolikę i znaczenie tych ofiar w życiu wiary.
Mateusza 5:13: "Jesteście solą ziemi. Ale jeśli sól straci swój smak, jak możesz go przywrócić? Nie będzie z niego żadnego pożytku, chyba że zostanie wyrzucony i podeptany przez ludzi." - Jezus nawiązuje do ofiary zbożowej z Księgi Kapłańskiej 2:13, która zawsze powinna być słona, aby opisać rolę uczniów w świecie.
1 Koryntian 5:7: "Pozbądźcie się starego zakwasu, abyście stali się nowym i przaśnym ciastem, takim, jakim naprawdę jesteście. Gdyż Chrystus, nasz Baranek Paschalny, został złożony w ofierze." - Paweł wspomina o zakazie stosowania drożdży w ofiarach zbożowych w Księdze Kapłańskiej 2:11, odnosząc go do duchowej czystości.
Kolosan 4:6: "Twoja mowa powinna być zawsze przyjemna i doprawiona solą, abyś wiedział, jak odpowiedzieć każdej osobie." - Paweł używa metafory soli, wspomnianej w Księdze Kapłańskiej 2:13, aby pouczyć mowę wierzących.
Marka 9:49: "Każdy będzie posolony ogniem." - Jezus czyni tajemniczą aluzję do soli ofiar zbożowych w Księdze Kapłańskiej 2:13, prawdopodobnie odnosząc się do oczyszczenia wierzących.
1 Piotra 2:5: "I wy, niczym żywe kamienie, jesteście budowani w dom duchowy, aby być świętym kapłaństwem, składającymi duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa." - Piotr używa języka ofiar z Księgi Kapłańskiej 2, aby opisać duchową służbę wierzących.
FAQ:
Jakie ofiary zbożowe zostały wspomniane w Księdze Kapłańskiej 2?
Ofiary zbożowe składały się z drobno zmielonego ziarna, oliwy i kadzidła. Składano je jako ofiarę dziękczynną i częściowo spalano na ołtarzu. (Kpł 2:1-2)
Jakie były zasady dotyczące ofiar zbożowych?
Ofiary zbożowe nie mogły zawierać drożdży ani miodu, ale miały być przyprawione solą, co symbolizowało czystość i wieczne przymierze z Bogiem. (Księga Kapłańska 2:11-13)
Jakie znaczenie miały ofiary zbożowe?
Ofiary zbożowe wyrażały wdzięczność za Boże zaopatrzenie i były symbolem wspólnoty między Bogiem a Jego ludem. (Księga Kapłańska 2:4-7)
Dlaczego zakazano używania drożdży w ofiarach zbożowych?
Zakwas, często kojarzony z zepsuciem i grzechem, był zakazany, aby zapewnić, że ofiara będzie czysta i bez skazy przed Bogiem (Księga Kapłańska 2:11).
W jaki sposób ofiary zbożowe są wyrazem czci Boga?
Ofiary ze zboża symbolizowały szczerą cześć i wdzięczność Bogu za Jego zaopatrzenie, a składanie najlepszych plonów było wyrazem wiary. (Księga Kapłańska 2:1-2)
