1. anima cum obtulerit oblationem sacrificii Domino simila erit ejus oblatio fundetque super eam oleum et ponet tus
2. ac deferet ad filios Aaron sacerdotes quorum unus tollet pugillum plenum similæ et olei ac totum tus et ponet memoriale super altare in odorem suavissimum Domino
3. quod autem reliquum fuerit de sacrificio erit Aaron et filiorum ejus sanctum sanctorum de oblationibus Domini
4. cum autem obtuleris sacrificium coctum in clibano de simila panes scilicet absque fermento conspersos oleo et lagana azyma oleo lita
5. si oblatio tua fuerit de sartagine similæ conspersæ oleo et absque fermento
6. divides eam minutatim et fundes supra oleum
7. sin autem de craticula sacrificium æque simila oleo conspergetur
8. quam offeres Domino tradens manibus sacerdotis
9. qui cum obtulerit eam tollet memoriale de sacrificio et adolebit super altare in odorem suavitatis Domino
10. quicquid autem reliquum est erit Aaron et filiorum ejus sanctum sanctorum de oblationibus Domini
11. omnis oblatio quæ offertur Domino absque fermento fiet nec quicquam fermenti ac mellis adolebitur in sacrificio Domini
12. primitias tantum eorum offeretis et munera super altare vero non ponentur in odorem suavitatis
13. quicquid obtuleris sacrificii sale condies nec auferes sal fœderis Dei tui de sacrificio tuo in omni oblatione offeres sal
14. sin autem obtuleris munus primarum frugum tuarum Domino de spicis adhuc virentibus torres eas igni et confringes in morem farris et sic offeres primitias tuas Domino
15. fundens supra oleum et tus inponens quia oblatio Domini est
16. de qua adolebit sacerdos in memoriam muneris partem farris fracti et olei ac totum tus
Przypisy:
2:1-3 - Ofiara zbożowa była ofiarą dziękczynną, symbolizującą pożywienie zapewniane przez Boga. Ofiarowując owoce ziemi, Izraelici uznawali Boga za źródło wszelkiego zaopatrzenia (zob. także Pwt 26,1-2 i Mt 6,11).
2:4-7 - Ofiary zbożowe mogły być składane w różnych formach: pieczone, smażone lub gotowane. Odzwierciedla to elastyczność kultu, ceniącego serce ofiary, a nie sam rytuał (zob. także Kolosan 3:17 i Hebrajczyków 13:15).
2:8-10 - Część ofiary zbożowej spalano na ołtarzu, a resztę dawano kapłanom. Symbolizowało to utrzymanie tych, którzy służyli w świątyni, i wspierało dzieło Boże (zob. także 1 Koryntian 9:13-14 i Lb 18:9-10).
2:11-13 - Żadna ofiara zbożowa nie powinna zawierać zakwasu, lecz powinna być doprawiona solą. Zakwas symbolizuje zepsucie grzechu, podczas gdy sól symbolizuje czystość i zachowanie przymierza z Bogiem (zob. także Ew. Mateusza 5:13 i Ew. Marka 9:49-50).
2:14-16 - Pierwociny nowego ziarna miały być ofiarowane Panu, symbolizując priorytet Boga we wszystkim. Zasada pierwocin uczy nas, aby oddawać Bogu to, co pierwsze i najlepsze ze wszystkiego, co mamy (zob. także Księga Przysłów 3:9 i List do Rzymian 11:16).
Wersety związane z Liber Leviticus, 2:
Rozdział 2 Księgi Kapłańskiej szczegółowo opisuje ofiarę zbożową. Jakie duchowe lekcje możemy wyciągnąć z tego rodzaju ofiar? W tym tekście instruktażowym opisano różne rodzaje ofiar zbożowych, w tym mąkę, chleb i zboża. Rozdział ten kładzie nacisk na włączenie oliwy z oliwek, kadzidła i soli, a także zakaz stosowania drożdży i miodu. Księga Kapłańska 2 przedstawia ofiarę zbożową jako akt wdzięczności i oddania Bogu. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które rzucają światło na symbolikę i znaczenie tych ofiar w życiu wiary.
Mateusza 5:13: "Jesteście solą ziemi. Ale jeśli sól straci swój smak, jak możesz go przywrócić? Nie będzie z niego żadnego pożytku, chyba że zostanie wyrzucony i podeptany przez ludzi." - Jezus nawiązuje do ofiary zbożowej z Księgi Kapłańskiej 2:13, która zawsze powinna być słona, aby opisać rolę uczniów w świecie.
1 Koryntian 5:7: "Pozbądźcie się starego zakwasu, abyście stali się nowym i przaśnym ciastem, takim, jakim naprawdę jesteście. Gdyż Chrystus, nasz Baranek Paschalny, został złożony w ofierze." - Paweł wspomina o zakazie stosowania drożdży w ofiarach zbożowych w Księdze Kapłańskiej 2:11, odnosząc go do duchowej czystości.
Kolosan 4:6: "Twoja mowa powinna być zawsze przyjemna i doprawiona solą, abyś wiedział, jak odpowiedzieć każdej osobie." - Paweł używa metafory soli, wspomnianej w Księdze Kapłańskiej 2:13, aby pouczyć mowę wierzących.
Marka 9:49: "Każdy będzie posolony ogniem." - Jezus czyni tajemniczą aluzję do soli ofiar zbożowych w Księdze Kapłańskiej 2:13, prawdopodobnie odnosząc się do oczyszczenia wierzących.
1 Piotra 2:5: "I wy, niczym żywe kamienie, jesteście budowani w dom duchowy, aby być świętym kapłaństwem, składającymi duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa." - Piotr używa języka ofiar z Księgi Kapłańskiej 2, aby opisać duchową służbę wierzących.
FAQ:
Jakie ofiary zbożowe zostały wspomniane w Księdze Kapłańskiej 2?
Ofiary zbożowe składały się z drobno zmielonego ziarna, oliwy i kadzidła. Składano je jako ofiarę dziękczynną i częściowo spalano na ołtarzu. (Kpł 2:1-2)
Jakie były zasady dotyczące ofiar zbożowych?
Ofiary zbożowe nie mogły zawierać drożdży ani miodu, ale miały być przyprawione solą, co symbolizowało czystość i wieczne przymierze z Bogiem. (Księga Kapłańska 2:11-13)
Jakie znaczenie miały ofiary zbożowe?
Ofiary zbożowe wyrażały wdzięczność za Boże zaopatrzenie i były symbolem wspólnoty między Bogiem a Jego ludem. (Księga Kapłańska 2:4-7)
Dlaczego zakazano używania drożdży w ofiarach zbożowych?
Zakwas, często kojarzony z zepsuciem i grzechem, był zakazany, aby zapewnić, że ofiara będzie czysta i bez skazy przed Bogiem (Księga Kapłańska 2:11).
W jaki sposób ofiary zbożowe są wyrazem czci Boga?
Ofiary ze zboża symbolizowały szczerą cześć i wdzięczność Bogu za Jego zaopatrzenie, a składanie najlepszych plonów było wyrazem wiary. (Księga Kapłańska 2:1-2)
