1. Se qualcuno offre un'oblazione al Signore, la sua offerta sia di fior di farina; vi versi sopra olio e vi metta sopra incenso.
2. La porti ai sacerdoti, figli di Aronne; il sacerdote prenda da essa una manciata di farina e olio oltre all'incenso e ne faccia salire il fumo sull'altare, come memoriale. E' un dono offerto come odore gradito al Signore.
3. Quello che resta dell'oblazione appartiene ad Aronne e ai suoi figli; è sacrosanto fra i doni del Signore.
4. Se offrirai un'oblazione di pasta cotta al forno, il fior di farina sia preparato in focacce azzime intrise d'olio e in schiacciate azzime unte d'olio;
5. se la tua oblazione è un'offerta cotta alla piastra, il fior di farina intriso d'olio sia azzimo;
6. la taglierai in pezzi e vi spargerai sopra dell'olio: è un'oblazione;
7. se la tua offerta è un'oblazione cotta in pentola, il fior di farina lo preparerai con olio.
8. Porterai l'oblazione preparata in tal modo al Signore; la si presenterà al sacerdote ed egli l'avvicinerà all'altare.
9. Il sacerdote preleverà dall'oblazione il suo memoriale e ne farà salire il fumo sull'altare: è un dono offerto come odore gradito al Signore.
10. Quello che resta dell'oblazione appartiene ad Aronne e ai suoi figli; è sacrosanto fra i doni del Signore.
11. Nessuna oblazione che offrite al Signore sia preparata con fermento. Né dal lievito né dal miele farete salire il fumo come dono al Signore;
12. li offrirete al Signore come un'offerta di primizie, ma non saliranno sull'altare come profumo gradito.
13. Ogni tua offerta di oblazione la salerai con il sale e non farai mancare il sale del patto del tuo Dio nella tua oblazione; in ogni tua offerta offrirai sale.
14. Se offrirai un'oblazione di primizie al Signore, offrirai l'oblazione delle tue primizie di spighe tostate al fuoco, di pane d'orzo mondato;
15. aggiungerai dell'olio e vi porrai sopra dell'incenso: è un'oblazione.
16. Il sacerdote ne farà fumare una parte, come memoriale, presa dall'orzo mondato e dall'olio, oltre tutto l'incenso, come dono al Signore.
Przypisy:
2:1-3 - Ofiara zbożowa była ofiarą dziękczynną, symbolizującą pożywienie zapewniane przez Boga. Ofiarowując owoce ziemi, Izraelici uznawali Boga za źródło wszelkiego zaopatrzenia (zob. także Pwt 26,1-2 i Mt 6,11).
2:4-7 - Ofiary zbożowe mogły być składane w różnych formach: pieczone, smażone lub gotowane. Odzwierciedla to elastyczność kultu, ceniącego serce ofiary, a nie sam rytuał (zob. także Kolosan 3:17 i Hebrajczyków 13:15).
2:8-10 - Część ofiary zbożowej spalano na ołtarzu, a resztę dawano kapłanom. Symbolizowało to utrzymanie tych, którzy służyli w świątyni, i wspierało dzieło Boże (zob. także 1 Koryntian 9:13-14 i Lb 18:9-10).
2:11-13 - Żadna ofiara zbożowa nie powinna zawierać zakwasu, lecz powinna być doprawiona solą. Zakwas symbolizuje zepsucie grzechu, podczas gdy sól symbolizuje czystość i zachowanie przymierza z Bogiem (zob. także Ew. Mateusza 5:13 i Ew. Marka 9:49-50).
2:14-16 - Pierwociny nowego ziarna miały być ofiarowane Panu, symbolizując priorytet Boga we wszystkim. Zasada pierwocin uczy nas, aby oddawać Bogu to, co pierwsze i najlepsze ze wszystkiego, co mamy (zob. także Księga Przysłów 3:9 i List do Rzymian 11:16).
Wersety związane z Levitico, 2:
Rozdział 2 Księgi Kapłańskiej szczegółowo opisuje ofiarę zbożową. Jakie duchowe lekcje możemy wyciągnąć z tego rodzaju ofiar? W tym tekście instruktażowym opisano różne rodzaje ofiar zbożowych, w tym mąkę, chleb i zboża. Rozdział ten kładzie nacisk na włączenie oliwy z oliwek, kadzidła i soli, a także zakaz stosowania drożdży i miodu. Księga Kapłańska 2 przedstawia ofiarę zbożową jako akt wdzięczności i oddania Bogu. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które rzucają światło na symbolikę i znaczenie tych ofiar w życiu wiary.
Mateusza 5:13: "Jesteście solą ziemi. Ale jeśli sól straci swój smak, jak możesz go przywrócić? Nie będzie z niego żadnego pożytku, chyba że zostanie wyrzucony i podeptany przez ludzi." - Jezus nawiązuje do ofiary zbożowej z Księgi Kapłańskiej 2:13, która zawsze powinna być słona, aby opisać rolę uczniów w świecie.
1 Koryntian 5:7: "Pozbądźcie się starego zakwasu, abyście stali się nowym i przaśnym ciastem, takim, jakim naprawdę jesteście. Gdyż Chrystus, nasz Baranek Paschalny, został złożony w ofierze." - Paweł wspomina o zakazie stosowania drożdży w ofiarach zbożowych w Księdze Kapłańskiej 2:11, odnosząc go do duchowej czystości.
Kolosan 4:6: "Twoja mowa powinna być zawsze przyjemna i doprawiona solą, abyś wiedział, jak odpowiedzieć każdej osobie." - Paweł używa metafory soli, wspomnianej w Księdze Kapłańskiej 2:13, aby pouczyć mowę wierzących.
Marka 9:49: "Każdy będzie posolony ogniem." - Jezus czyni tajemniczą aluzję do soli ofiar zbożowych w Księdze Kapłańskiej 2:13, prawdopodobnie odnosząc się do oczyszczenia wierzących.
1 Piotra 2:5: "I wy, niczym żywe kamienie, jesteście budowani w dom duchowy, aby być świętym kapłaństwem, składającymi duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa." - Piotr używa języka ofiar z Księgi Kapłańskiej 2, aby opisać duchową służbę wierzących.
FAQ:
Jakie ofiary zbożowe zostały wspomniane w Księdze Kapłańskiej 2?
Ofiary zbożowe składały się z drobno zmielonego ziarna, oliwy i kadzidła. Składano je jako ofiarę dziękczynną i częściowo spalano na ołtarzu. (Kpł 2:1-2)
Jakie były zasady dotyczące ofiar zbożowych?
Ofiary zbożowe nie mogły zawierać drożdży ani miodu, ale miały być przyprawione solą, co symbolizowało czystość i wieczne przymierze z Bogiem. (Księga Kapłańska 2:11-13)
Jakie znaczenie miały ofiary zbożowe?
Ofiary zbożowe wyrażały wdzięczność za Boże zaopatrzenie i były symbolem wspólnoty między Bogiem a Jego ludem. (Księga Kapłańska 2:4-7)
Dlaczego zakazano używania drożdży w ofiarach zbożowych?
Zakwas, często kojarzony z zepsuciem i grzechem, był zakazany, aby zapewnić, że ofiara będzie czysta i bez skazy przed Bogiem (Księga Kapłańska 2:11).
W jaki sposób ofiary zbożowe są wyrazem czci Boga?
Ofiary ze zboża symbolizowały szczerą cześć i wdzięczność Bogu za Jego zaopatrzenie, a składanie najlepszych plonów było wyrazem wiary. (Księga Kapłańska 2:1-2)
