1. kai meta tauta eishlqen mwushV kai aarwn proV faraw kai eipan autw tade legei kurioV o qeoV israhl exaposteilon ton laon mou ina moi eortaswsin en th erhmw
2. kai eipen faraw tiV estin ou eisakousomai thV fwnhV autou wste exaposteilai touV uiouV israhl ouk oida ton kurion kai ton israhl ouk exapostellw
3. kai legousin autw o qeoV twn ebraiwn proskeklhtai hmaV poreusomeqa oun odon triwn hmerwn eiV thn erhmon opwV quswmen tw qew hmwn mhpote sunanthsh hmin qanatoV h fonoV
4. kai eipen autoiV o basileuV aiguptou ina ti mwush kai aarwn diastrefete ton laon mou apo twn ergwn apelqate ekastoV umwn proV ta erga autou
5. kai eipen faraw idou nun poluplhqei o laoV mh oun katapauswmen autouV apo twn ergwn
6. sunetaxen de faraw toiV ergodiwktaiV tou laou kai toiV grammateusin legwn
7. ouketi prosteqhsetai didonai acuron tw law eiV thn plinqourgian kaqaper ecqeV kai trithn hmeran autoi poreuesqwsan kai sunagagetwsan eautoiV acura
8. kai thn suntaxin thV plinqeiaV hV autoi poiousin kaq' ekasthn hmeran epibaleiV autoiV ouk afeleiV ouden scolazousin gar dia touto kekragasin legonteV poreuqwmen kai quswmen tw qew hmwn
9. barunesqw ta erga twn anqrwpwn toutwn kai merimnatwsan tauta kai mh merimnatwsan en logoiV kenoiV
10. katespeudon de autouV oi ergodiwktai kai oi grammateiV kai elegon proV ton laon legonteV tade legei faraw ouketi didwmi umin acura
11. autoi umeiV poreuomenoi sullegete eautoiV acura oqen ean eurhte ou gar afaireitai apo thV suntaxewV umwn ouqen
12. kai diesparh o laoV en olh aiguptw sunagagein kalamhn eiV acura
13. oi de ergodiwktai katespeudon autouV legonteV sunteleite ta erga ta kaqhkonta kaq' hmeran kaqaper kai ote to acuron edidoto umin
14. kai emastigwqhsan oi grammateiV tou genouV twn uiwn israhl oi katastaqenteV ep' autouV upo twn epistatwn tou faraw legonteV dia ti ou sunetelesate taV suntaxeiV umwn thV plinqeiaV kaqaper ecqeV kai trithn hmeran kai to thV shmeron
15. eiselqonteV de oi grammateiV twn uiwn israhl katebohsan proV faraw legonteV ina ti outwV poieiV toiV soiV oiketaiV
16. acuron ou didotai toiV oiketaiV sou kai thn plinqon hmin legousin poiein kai idou oi paideV sou memastigwntai adikhseiV oun ton laon sou
17. kai eipen autoiV scolazete scolastai este dia touto legete poreuqwmen quswmen tw qew hmwn
18. nun oun poreuqenteV ergazesqe to gar acuron ou doqhsetai umin kai thn suntaxin thV plinqeiaV apodwsete
19. ewrwn de oi grammateiV twn uiwn israhl eautouV en kakoiV legonteV ouk apoleiyete thV plinqeiaV to kaqhkon th hmera
20. sunhnthsan de mwush kai aarwn ercomenoiV eiV sunanthsin autoiV ekporeuomenwn autwn apo faraw
21. kai eipan autoiV idoi o qeoV umaV kai krinai oti ebdeluxate thn osmhn hmwn enantion faraw kai enantion twn qerapontwn autou dounai romfaian eiV taV ceiraV autou apokteinai hmaV
22. epestreyen de mwushV proV kurion kai eipen kurie dia ti ekakwsaV ton laon touton kai ina ti apestalkaV me
23. kai af' ou peporeumai proV faraw lalhsai epi tw sw onomati ekakwsen ton laon touton kai ouk errusw ton laon sou
Przypisy:
5:1-2 - Mojżesz i Aaron konfrontują się z faraonem, prosząc go, aby pozwolił Izraelitom udać się na pustynię, aby oddawali cześć Bogu. Faraon odmawia, ujawniając zatwardziałość swojego serca i brak bojaźni Bożej, co jest powracającym motywem w całej narracji o Wyjściu (zob. także Wj 7,13 i Rz 9,17).
5:6-9 - Faraon zwiększa ciężar Izraelitów, żądając od nich kontynuacji produkcji cegieł, nie dostarczając im niezbędnej słomy. Świadczy to o okrucieństwie ciemiężyciela i intensywności cierpienia ludu Bożego (zob. także Wj 1,13-14 i Jr 50,33).
5:15-19 - Izraelscy urzędnicy zostają upomniani przez faraona, a ucisk jeszcze bardziej się nasila. Krzyk Izraelitów odzwierciedla rozpacz wywołaną niewolą, podkreślając potrzebę wyzwolenia (zob. także Wj 2,23-24 i Ps 107,19-20).
5:20-21 - Izraelici konfrontują się z Mojżeszem i Aaronem, obwiniając ich o pogłębienie swojego cierpienia. Odzwierciedla to wewnętrzną walkę ludu o zaufanie Bożemu planowi w obliczu przeciwności losu (zob. także Lb 14,1-4 i Iz 30,15).
5:22-23 - Mojżesz pyta Boga o cierpienie Izraela. Jego modlitwa wyraża ludzką frustrację i poszukiwanie odpowiedzi w obliczu cierpienia – uniwersalne pytanie wiary (zob. także Psalm 13:1-2 i Habakuka 1:2-3).
Wersety związane z Êxodo, 5:
Rozdział 5 Księgi Wyjścia opisuje pierwszą konfrontację Mojżesza z faraonem. W jaki sposób sytuacja Izraelitów może się pogorszyć, zanim się poprawi? Ten napięty tekst opisuje odmowę faraona wyzwolenia Izraela, rosnący ucisk Hebrajczyków i zniechęcenie ludu. W rozdziale poruszane są takie tematy, jak opór wobec planu Bożego, pozorne początkowe niepowodzenia oraz znaczenie wytrwałości w wierze. Księga Wyjścia 5 ukazuje także uczciwość Mojżesza w wyrażaniu Bogu swoich wątpliwości. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które w tym kluczowym rozdziale odnoszą się do tematów próby i wiary.
Dzieje Apostolskie 7:35: "Ten Mojżesz, którego odrzucili, mówiąc: „Kto go ustanowił wodzem i sędzią?”, został wysłany przez samego Boga, aby był ich przywódcą i wyzwolicielem, za pośrednictwem anioła, który ukazał mu się w krzaku." - Ten fragment odzwierciedla początkowe odrzucenie Mojżesza przez jego lud, jak widać w Księdze Wyjścia 5.
Rzymian 9:17-18: "Mówi bowiem Pismo do faraona: «Wskrzesiłem cię właśnie po to, aby okazać na tobie moją moc i rozsławić moje imię po całej ziemi». Dlatego Bóg okazuje miłosierdzie, komu chce, i zatwardza, kogo chce." - Paweł zastanawia się nad zatwardzeniem serca faraona, które ma swój początek w 5 rozdziale Księgi Wyjścia.
Hebrajczyków 3:7-8: "Dlatego, jak mówi Duch Święty: „Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc swoich jak w buncie, w czasie próby na pustyni”." - Ten fragment ostrzega przed zatwardzaniem serca, co odzwierciedla zachowanie faraona z Księgi Wyjścia 5.
2 Tymoteusza 3:8: "Tak jak Jannes i Jambres sprzeciwiali się Mojżeszowi, tak też sprzeciwiali się prawdzie. Są to ludzie o zepsutych umysłach, nieaprobujący swojej wiary." - Chociaż nie wspomniano o tym w Księdze Wyjścia, tradycja żydowska identyfikuje Jannesa i Jambresa jako mędrców, którzy sprzeciwiali się Mojżeszowi, począwszy od Księgi Wyjścia 5.
1 Piotra 2:18-20: "Niewolnicy, z całym szacunkiem podporządkujcie się swoim panom, nie tylko dobrym i miłym, ale i złym. Godna jest bowiem pochwała, jeśli w sumieniu wobec Boga znosi się uciski, cierpiąc niesprawiedliwie. Jaki pożytek ma znoszenie chłosty za popełnienie zła? Jeśli jednak znosicie cierpienia, czyniąc dobrze, jest to godne pochwały przed Bogiem." - Werset ten przypomina trudną sytuację Izraelitów z Księgi Wyjścia 5, którzy niesprawiedliwie cierpieli pod rządami faraona.
FAQ:
Jaka była pierwsza reakcja faraona na prośbę Mojżesza o wypuszczenie Izraelitów?
Faraon odrzucił prośbę Mojżesza i Aarona, aby Izraelici udali się na pustynię, by czcić Boga, i zwiększył nałożony na nich obowiązek wykonywania prac. (Wyjścia 5:2-4)
Jak nasiliło się uciskanie Izraelitów po wizycie Mojżesza u faraona?
Faraon nakazał Izraelitom zbierać własną słomę do wyrobu cegieł, co jeszcze bardziej zwiększyło zakres ich obowiązków i utrudniło im życie. (Wyjścia 5:7-9)
Co izraelscy urzędnicy powiedzieli Mojżeszowi i Aaronowi o narastającym ucisku?
Izraeliccy urzędnicy obarczyli winą Mojżesza i Aarona za wzrost ucisku i poprosili ich, aby zwrócili się do Boga o ulgę w narastającym brzemieniu. (Wyjścia 5:15-21)
Jak Mojżesz zareagował na narastający ucisk i własny kryzys wiary?
Mojżesz wyraził Bogu swoją frustrację i wątpliwości, pytając, dlaczego sytuacja się pogorszyła i prosząc o boską interwencję (Wyjścia 5:22-23).
Co Bóg obiecał Mojżeszowi po wzmożonym ucisku?
Bóg obiecał wyzwolić Izraelitów spod jarzma Egiptu, potwierdzając w ten sposób swoje przymierze i obiecując poprowadzić swój lud do Ziemi Obiecanej (Wyjścia 6:6-8).
