1. post hæc ingressi sunt Moses et Aaron et dixerunt Pharaoni hæc dicit Dominus Deus Israël dimitte populum meum ut sacrificet mihi in deserto
2. at ille respondit quis est Dominus ut audiam vocem ejus et dimittam Israël nescio Dominum et Israël non dimittam
3. dixerunt Deus Hebræorum vocavit nos ut eamus viam trium dierum in solitudinem et sacrificemus Domino Deo nostro ne forte accidat nobis pestis aut gladius
4. ait ad eos rex Ægypti quare Moses et Aaron sollicitatis populum ab operibus suis ite ad onera vestra
5. dixitque Pharao multus est populus terræ videtis quod turba succreverit quanto magis si dederitis eis requiem ab operibus
6. præcepit ergo in die illo præfectis operum et exactoribus populi dicens
7. nequaquam ultra dabitis paleas populo ad conficiendos lateres sicut prius sed ipsi vadant et colligant stipulam
8. et mensuram laterum quos prius faciebant inponetis super eos nec minuetis quicquam vacant enim et idcirco vociferantur dicentes eamus et sacrificemus Deo nostro
9. opprimantur operibus et expleant ea ut non adquiescant verbis mendacibus
10. igitur egressi præfecti operum et exactores ad populum dixerunt sic dicit Pharao non do vobis paleas
11. ite et colligite sicubi invenire potueritis nec minuetur quicquam de opere vestro
12. dispersusque est populus per omnem terram Ægypti ad colligendas paleas
13. præfecti quoque operum instabant dicentes conplete opus vestrum cotidie ut prius facere solebatis quando dabantur vobis paleæ
14. flagellatique sunt qui præerant operibus filiorum Israël ab exactoribus Pharaonis dicentibus quare non impletis mensuram laterum sicut prius nec heri nec hodie
15. veneruntque præpositi filiorum Israël et vociferati sunt ad Pharaonem dicentes cur ita agis contra servos tuos
16. paleæ non dantur nobis et lateres similiter imperantur en famuli tui flagellis cædimur et iniuste agitur contra populum tuum
17. qui ait vacatis otio et idcirco dicitis eamus et sacrificemus Domino
18. ite ergo et operamini paleæ non dabuntur vobis et reddetis consuetum numerum laterum
19. videbantque se præpositi filiorum Israël in malo eo quod diceretur eis non minuetur quicquam de lateribus per singulos dies
20. occurreruntque Mosi et Aaron qui stabant ex adverso egredientes a Pharaone
21. et dixerunt ad eos videat Dominus et judicet quoniam fetere fecistis odorem nostrum coram Pharao et servis ejus et præbuistis ei gladium ut occideret nos
22. reversusque Moses ad Dominum ait Domine cur adflixisti populum istum quare misisti me
23. ex eo enim quo ingressus sum ad Pharaonem ut loquerer nomine tuo adflixit populum tuum et non liberasti eos
Przypisy:
5:1-2 - Mojżesz i Aaron konfrontują się z faraonem, prosząc go, aby pozwolił Izraelitom udać się na pustynię, aby oddawali cześć Bogu. Faraon odmawia, ujawniając zatwardziałość swojego serca i brak bojaźni Bożej, co jest powracającym motywem w całej narracji o Wyjściu (zob. także Wj 7,13 i Rz 9,17).
5:6-9 - Faraon zwiększa ciężar Izraelitów, żądając od nich kontynuacji produkcji cegieł, nie dostarczając im niezbędnej słomy. Świadczy to o okrucieństwie ciemiężyciela i intensywności cierpienia ludu Bożego (zob. także Wj 1,13-14 i Jr 50,33).
5:15-19 - Izraelscy urzędnicy zostają upomniani przez faraona, a ucisk jeszcze bardziej się nasila. Krzyk Izraelitów odzwierciedla rozpacz wywołaną niewolą, podkreślając potrzebę wyzwolenia (zob. także Wj 2,23-24 i Ps 107,19-20).
5:20-21 - Izraelici konfrontują się z Mojżeszem i Aaronem, obwiniając ich o pogłębienie swojego cierpienia. Odzwierciedla to wewnętrzną walkę ludu o zaufanie Bożemu planowi w obliczu przeciwności losu (zob. także Lb 14,1-4 i Iz 30,15).
5:22-23 - Mojżesz pyta Boga o cierpienie Izraela. Jego modlitwa wyraża ludzką frustrację i poszukiwanie odpowiedzi w obliczu cierpienia – uniwersalne pytanie wiary (zob. także Psalm 13:1-2 i Habakuka 1:2-3).
Wersety związane z Liber Exodus, 5:
Rozdział 5 Księgi Wyjścia opisuje pierwszą konfrontację Mojżesza z faraonem. W jaki sposób sytuacja Izraelitów może się pogorszyć, zanim się poprawi? Ten napięty tekst opisuje odmowę faraona wyzwolenia Izraela, rosnący ucisk Hebrajczyków i zniechęcenie ludu. W rozdziale poruszane są takie tematy, jak opór wobec planu Bożego, pozorne początkowe niepowodzenia oraz znaczenie wytrwałości w wierze. Księga Wyjścia 5 ukazuje także uczciwość Mojżesza w wyrażaniu Bogu swoich wątpliwości. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które w tym kluczowym rozdziale odnoszą się do tematów próby i wiary.
Dzieje Apostolskie 7:35: "Ten Mojżesz, którego odrzucili, mówiąc: „Kto go ustanowił wodzem i sędzią?”, został wysłany przez samego Boga, aby był ich przywódcą i wyzwolicielem, za pośrednictwem anioła, który ukazał mu się w krzaku." - Ten fragment odzwierciedla początkowe odrzucenie Mojżesza przez jego lud, jak widać w Księdze Wyjścia 5.
Rzymian 9:17-18: "Mówi bowiem Pismo do faraona: «Wskrzesiłem cię właśnie po to, aby okazać na tobie moją moc i rozsławić moje imię po całej ziemi». Dlatego Bóg okazuje miłosierdzie, komu chce, i zatwardza, kogo chce." - Paweł zastanawia się nad zatwardzeniem serca faraona, które ma swój początek w 5 rozdziale Księgi Wyjścia.
Hebrajczyków 3:7-8: "Dlatego, jak mówi Duch Święty: „Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc swoich jak w buncie, w czasie próby na pustyni”." - Ten fragment ostrzega przed zatwardzaniem serca, co odzwierciedla zachowanie faraona z Księgi Wyjścia 5.
2 Tymoteusza 3:8: "Tak jak Jannes i Jambres sprzeciwiali się Mojżeszowi, tak też sprzeciwiali się prawdzie. Są to ludzie o zepsutych umysłach, nieaprobujący swojej wiary." - Chociaż nie wspomniano o tym w Księdze Wyjścia, tradycja żydowska identyfikuje Jannesa i Jambresa jako mędrców, którzy sprzeciwiali się Mojżeszowi, począwszy od Księgi Wyjścia 5.
1 Piotra 2:18-20: "Niewolnicy, z całym szacunkiem podporządkujcie się swoim panom, nie tylko dobrym i miłym, ale i złym. Godna jest bowiem pochwała, jeśli w sumieniu wobec Boga znosi się uciski, cierpiąc niesprawiedliwie. Jaki pożytek ma znoszenie chłosty za popełnienie zła? Jeśli jednak znosicie cierpienia, czyniąc dobrze, jest to godne pochwały przed Bogiem." - Werset ten przypomina trudną sytuację Izraelitów z Księgi Wyjścia 5, którzy niesprawiedliwie cierpieli pod rządami faraona.
FAQ:
Jaka była pierwsza reakcja faraona na prośbę Mojżesza o wypuszczenie Izraelitów?
Faraon odrzucił prośbę Mojżesza i Aarona, aby Izraelici udali się na pustynię, by czcić Boga, i zwiększył nałożony na nich obowiązek wykonywania prac. (Wyjścia 5:2-4)
Jak nasiliło się uciskanie Izraelitów po wizycie Mojżesza u faraona?
Faraon nakazał Izraelitom zbierać własną słomę do wyrobu cegieł, co jeszcze bardziej zwiększyło zakres ich obowiązków i utrudniło im życie. (Wyjścia 5:7-9)
Co izraelscy urzędnicy powiedzieli Mojżeszowi i Aaronowi o narastającym ucisku?
Izraeliccy urzędnicy obarczyli winą Mojżesza i Aarona za wzrost ucisku i poprosili ich, aby zwrócili się do Boga o ulgę w narastającym brzemieniu. (Wyjścia 5:15-21)
Jak Mojżesz zareagował na narastający ucisk i własny kryzys wiary?
Mojżesz wyraził Bogu swoją frustrację i wątpliwości, pytając, dlaczego sytuacja się pogorszyła i prosząc o boską interwencję (Wyjścia 5:22-23).
Co Bóg obiecał Mojżeszowi po wzmożonym ucisku?
Bóg obiecał wyzwolić Izraelitów spod jarzma Egiptu, potwierdzając w ten sposób swoje przymierze i obiecując poprowadzić swój lud do Ziemi Obiecanej (Wyjścia 6:6-8).
