1. καὶ μετὰ ταῦτα εἰσῆλθεν Μωυσῆς καὶ Ααρων πρὸς Φαραω καὶ εἶπαν αὐτῷ τάδε λέγει κύριος ὁ θεὸς Ισραηλ ἐξαπόστειλον τὸν λαόν μου ἵνα μοι ἑορτάσωσιν ἐν τῇ ἐρήμῳ
2. καὶ εἶπεν Φαραω τίς ἐστιν οὗ εἰσακούσομαι τῆς φωνῆς αὐτοῦ ὥστε ἐξαποστεῖλαι τοὺς υἱοὺς Ισραηλ οὐκ οἶδα τὸν κύριον καὶ τὸν Ισραηλ οὐκ ἐξαποστέλλω
3. καὶ λέγουσιν αὐτῷ ὁ θεὸς τῶν Εβραίων προσκέκληται ἡμᾶς πορευσόμεθα οὖν ὁδὸν τριῶν ἡμερῶν εἰς τὴν ἔρημον ὅπως θύσωμεν τῷ θεῷ ἡμῶν μήποτε συναντήσῃ ἡμῖν θάνατος ἢ φόνος
4. καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ βασιλεὺς Αἰγύπτου ἵνα τί Μωυσῆ καὶ Ααρων διαστρέφετε τὸν λαόν μου ἀπὸ τῶν ἔργων ἀπέλθατε ἕκαστος ὑμῶν πρὸς τὰ ἔργα αὐτοῦ
5. καὶ εἶπεν Φαραω ἰδοὺ νῦν πολυπληθεῖ ὁ λαός μὴ οὖν καταπαύσωμεν αὐτοὺς ἀπὸ τῶν ἔργων
6. συνέταξεν δὲ Φαραω τοῖς ἐργοδιώκταις τοῦ λαοῦ καὶ τοῖς γραμματεῦσιν λέγων
7. οὐκέτι προστεθήσεται διδόναι ἄχυρον τῷ λαῷ εἰς τὴν πλινθουργίαν καθάπερ ἐχθὲς καὶ τρίτην ἡμέραν αὐτοὶ πορευέσθωσαν καὶ συναγαγέτωσαν ἑαυτοῖς ἄχυρα
8. καὶ τὴν σύνταξιν τῆς πλινθείας ἧς αὐτοὶ ποιοῦσιν καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ἐπιβαλεῖς αὐτοῖς οὐκ ἀφελεῖς οὐδέν σχολάζουσιν γάρ διὰ τοῦτο κεκράγασιν λέγοντες πορευθῶμεν καὶ θύσωμεν τῷ θεῷ ἡμῶν
9. βαρυνέσθω τὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων τούτων καὶ μεριμνάτωσαν ταῦτα καὶ μὴ μεριμνάτωσαν ἐν λόγοις κενοῖς
10. κατέσπευδον δὲ αὐτοὺς οἱ ἐργοδιῶκται καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ ἔλεγον πρὸς τὸν λαὸν λέγοντες τάδε λέγει Φαραω οὐκέτι δίδωμι ὑμῖν ἄχυρα
11. αὐτοὶ ὑμεῖς πορευόμενοι συλλέγετε ἑαυτοῖς ἄχυρα ὅθεν ἐὰν εὕρητε οὐ γὰρ ἀφαιρεῖται ἀπὸ τῆς συντάξεως ὑμῶν οὐθέν
12. καὶ διεσπάρη ὁ λαὸς ἐν ὅλῃ Αἰγύπτῳ συναγαγεῖν καλάμην εἰς ἄχυρα
13. οἱ δὲ ἐργοδιῶκται κατέσπευδον αὐτοὺς λέγοντες συντελεῖτε τὰ ἔργα τὰ καθήκοντα καθ’ ἡμέραν καθάπερ καὶ ὅτε τὸ ἄχυρον ἐδίδοτο ὑμῖν
14. καὶ ἐμαστιγώθησαν οἱ γραμματεῖς τοῦ γένους τῶν υἱῶν Ισραηλ οἱ κατασταθέντες ἐπ’ αὐτοὺς ὑπὸ τῶν ἐπιστατῶν τοῦ Φαραω λέγοντες διὰ τί οὐ συνετελέσατε τὰς συντάξεις ὑμῶν τῆς πλινθείας καθάπερ ἐχθὲς καὶ τρίτην ἡμέραν καὶ τὸ τῆς σήμερον
15. εἰσελθόντες δὲ οἱ γραμματεῖς τῶν υἱῶν Ισραηλ κατεβόησαν πρὸς Φαραω λέγοντες ἵνα τί οὕτως ποιεῖς τοῖς σοῖς οἰκέταις
16. ἄχυρον οὐ δίδοται τοῖς οἰκέταις σου καὶ τὴν πλίνθον ἡμῖν λέγουσιν ποιεῖν καὶ ἰδοὺ οἱ παῖδές σου μεμαστίγωνται ἀδικήσεις οὖν τὸν λαόν σου
17. καὶ εἶπεν αὐτοῖς σχολάζετε σχολασταί ἐστε διὰ τοῦτο λέγετε πορευθῶμεν θύσωμεν τῷ θεῷ ἡμῶν
18. νῦν οὖν πορευθέντες ἐργάζεσθε τὸ γὰρ ἄχυρον οὐ δοθήσεται ὑμῖν καὶ τὴν σύνταξιν τῆς πλινθείας ἀποδώσετε
19. ἑώρων δὲ οἱ γραμματεῖς τῶν υἱῶν Ισραηλ ἑαυτοὺς ἐν κακοῖς λέγοντες οὐκ ἀπολείψετε τῆς πλινθείας τὸ καθῆκον τῇ ἡμέρᾳ
20. συνήντησαν δὲ Μωυσῇ καὶ Ααρων ἐρχομένοις εἰς συνάντησιν αὐτοῖς ἐκπορευομένων αὐτῶν ἀπὸ Φαραω
21. καὶ εἶπαν αὐτοῖς ἴδοι ὁ θεὸς ὑμᾶς καὶ κρίναι ὅτι ἐβδελύξατε τὴν ὀσμὴν ἡμῶν ἐναντίον Φαραω καὶ ἐναντίον τῶν θεραπόντων αὐτοῦ δοῦναι ῥομφαίαν εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ ἀποκτεῖναι ἡμᾶς
22. ἐπέστρεψεν δὲ Μωυσῆς πρὸς κύριον καὶ εἶπεν κύριε διὰ τί ἐκάκωσας τὸν λαὸν τοῦτον καὶ ἵνα τί ἀπέσταλκάς με
23. καὶ ἀφ’ οὗ πεπόρευμαι πρὸς Φαραω λαλῆσαι ἐπὶ τῷ σῷ ὀνόματι ἐκάκωσεν τὸν λαὸν τοῦτον καὶ οὐκ ἐρρύσω τὸν λαόν σου
Przypisy:
5:1-2 - Mojżesz i Aaron konfrontują się z faraonem, prosząc go, aby pozwolił Izraelitom udać się na pustynię, aby oddawali cześć Bogu. Faraon odmawia, ujawniając zatwardziałość swojego serca i brak bojaźni Bożej, co jest powracającym motywem w całej narracji o Wyjściu (zob. także Wj 7,13 i Rz 9,17).
5:6-9 - Faraon zwiększa ciężar Izraelitów, żądając od nich kontynuacji produkcji cegieł, nie dostarczając im niezbędnej słomy. Świadczy to o okrucieństwie ciemiężyciela i intensywności cierpienia ludu Bożego (zob. także Wj 1,13-14 i Jr 50,33).
5:15-19 - Izraelscy urzędnicy zostają upomniani przez faraona, a ucisk jeszcze bardziej się nasila. Krzyk Izraelitów odzwierciedla rozpacz wywołaną niewolą, podkreślając potrzebę wyzwolenia (zob. także Wj 2,23-24 i Ps 107,19-20).
5:20-21 - Izraelici konfrontują się z Mojżeszem i Aaronem, obwiniając ich o pogłębienie swojego cierpienia. Odzwierciedla to wewnętrzną walkę ludu o zaufanie Bożemu planowi w obliczu przeciwności losu (zob. także Lb 14,1-4 i Iz 30,15).
5:22-23 - Mojżesz pyta Boga o cierpienie Izraela. Jego modlitwa wyraża ludzką frustrację i poszukiwanie odpowiedzi w obliczu cierpienia – uniwersalne pytanie wiary (zob. także Psalm 13:1-2 i Habakuka 1:2-3).
Wersety związane z Êxodo, 5:
Rozdział 5 Księgi Wyjścia opisuje pierwszą konfrontację Mojżesza z faraonem. W jaki sposób sytuacja Izraelitów może się pogorszyć, zanim się poprawi? Ten napięty tekst opisuje odmowę faraona wyzwolenia Izraela, rosnący ucisk Hebrajczyków i zniechęcenie ludu. W rozdziale poruszane są takie tematy, jak opór wobec planu Bożego, pozorne początkowe niepowodzenia oraz znaczenie wytrwałości w wierze. Księga Wyjścia 5 ukazuje także uczciwość Mojżesza w wyrażaniu Bogu swoich wątpliwości. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które w tym kluczowym rozdziale odnoszą się do tematów próby i wiary.
Dzieje Apostolskie 7:35: "Ten Mojżesz, którego odrzucili, mówiąc: „Kto go ustanowił wodzem i sędzią?”, został wysłany przez samego Boga, aby był ich przywódcą i wyzwolicielem, za pośrednictwem anioła, który ukazał mu się w krzaku." - Ten fragment odzwierciedla początkowe odrzucenie Mojżesza przez jego lud, jak widać w Księdze Wyjścia 5.
Rzymian 9:17-18: "Mówi bowiem Pismo do faraona: «Wskrzesiłem cię właśnie po to, aby okazać na tobie moją moc i rozsławić moje imię po całej ziemi». Dlatego Bóg okazuje miłosierdzie, komu chce, i zatwardza, kogo chce." - Paweł zastanawia się nad zatwardzeniem serca faraona, które ma swój początek w 5 rozdziale Księgi Wyjścia.
Hebrajczyków 3:7-8: "Dlatego, jak mówi Duch Święty: „Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc swoich jak w buncie, w czasie próby na pustyni”." - Ten fragment ostrzega przed zatwardzaniem serca, co odzwierciedla zachowanie faraona z Księgi Wyjścia 5.
2 Tymoteusza 3:8: "Tak jak Jannes i Jambres sprzeciwiali się Mojżeszowi, tak też sprzeciwiali się prawdzie. Są to ludzie o zepsutych umysłach, nieaprobujący swojej wiary." - Chociaż nie wspomniano o tym w Księdze Wyjścia, tradycja żydowska identyfikuje Jannesa i Jambresa jako mędrców, którzy sprzeciwiali się Mojżeszowi, począwszy od Księgi Wyjścia 5.
1 Piotra 2:18-20: "Niewolnicy, z całym szacunkiem podporządkujcie się swoim panom, nie tylko dobrym i miłym, ale i złym. Godna jest bowiem pochwała, jeśli w sumieniu wobec Boga znosi się uciski, cierpiąc niesprawiedliwie. Jaki pożytek ma znoszenie chłosty za popełnienie zła? Jeśli jednak znosicie cierpienia, czyniąc dobrze, jest to godne pochwały przed Bogiem." - Werset ten przypomina trudną sytuację Izraelitów z Księgi Wyjścia 5, którzy niesprawiedliwie cierpieli pod rządami faraona.
FAQ:
Jaka była pierwsza reakcja faraona na prośbę Mojżesza o wypuszczenie Izraelitów?
Faraon odrzucił prośbę Mojżesza i Aarona, aby Izraelici udali się na pustynię, by czcić Boga, i zwiększył nałożony na nich obowiązek wykonywania prac. (Wyjścia 5:2-4)
Jak nasiliło się uciskanie Izraelitów po wizycie Mojżesza u faraona?
Faraon nakazał Izraelitom zbierać własną słomę do wyrobu cegieł, co jeszcze bardziej zwiększyło zakres ich obowiązków i utrudniło im życie. (Wyjścia 5:7-9)
Co izraelscy urzędnicy powiedzieli Mojżeszowi i Aaronowi o narastającym ucisku?
Izraeliccy urzędnicy obarczyli winą Mojżesza i Aarona za wzrost ucisku i poprosili ich, aby zwrócili się do Boga o ulgę w narastającym brzemieniu. (Wyjścia 5:15-21)
Jak Mojżesz zareagował na narastający ucisk i własny kryzys wiary?
Mojżesz wyraził Bogu swoją frustrację i wątpliwości, pytając, dlaczego sytuacja się pogorszyła i prosząc o boską interwencję (Wyjścia 5:22-23).
Co Bóg obiecał Mojżeszowi po wzmożonym ucisku?
Bóg obiecał wyzwolić Izraelitów spod jarzma Egiptu, potwierdzając w ten sposób swoje przymierze i obiecując poprowadzić swój lud do Ziemi Obiecanej (Wyjścia 6:6-8).
