1. ean de qusia swthriou to dwron autou tw kuriw ean men ek twn bown autou prosagagh ean te arsen ean te qhlu amwmon prosaxei auto enantion kuriou
2. kai epiqhsei taV ceiraV epi thn kefalhn tou dwrou kai sfaxei auto para taV quraV thV skhnhV tou marturiou kai prosceousin oi uioi aarwn oi iereiV to aima epi to qusiasthrion twn olokautwmatwn kuklw
3. kai prosaxousin apo thV qusiaV tou swthriou karpwma kuriw to stear to katakalupton thn koilian kai pan to stear to epi thV koiliaV
4. kai touV duo nefrouV kai to stear to ep' autwn to epi twn mhriwn kai ton lobon ton epi tou hpatoV sun toiV nefroiV perielei
5. kai anoisousin auta oi uioi aarwn oi iereiV epi to qusiasthrion epi ta olokautwmata epi ta xula ta epi tou puroV epi tou qusiasthriou karpwma osmh euwdiaV kuriw
6. ean de apo twn probatwn to dwron autou qusian swthriou tw kuriw arsen h qhlu amwmon prosoisei auto
7. ean arna prosagagh to dwron autou prosaxei auto enanti kuriou
8. kai epiqhsei taV ceiraV epi thn kefalhn tou dwrou autou kai sfaxei auto para taV quraV thV skhnhV tou marturiou kai prosceousin oi uioi aarwn oi iereiV to aima epi to qusiasthrion kuklw
9. kai prosoisei apo thV qusiaV tou swthriou karpwma tw qew to stear kai thn osfun amwmon sun taiV yoaiV perielei auto kai to stear thV koiliaV
10. kai amfoterouV touV nefrouV kai to stear to ep' autwn to epi twn mhriwn kai ton lobon ton epi tou hpatoV sun toiV nefroiV perielwn
11. anoisei o iereuV epi to qusiasthrion osmh euwdiaV karpwma kuriw
12. ean de apo twn aigwn to dwron autou kai prosaxei enanti kuriou
13. kai epiqhsei taV ceiraV epi thn kefalhn autou kai sfaxousin auto enanti kuriou para taV quraV thV skhnhV tou marturiou kai prosceousin oi uioi aarwn oi iereiV to aima epi to qusiasthrion kuklw
14. kai anoisei ep' autou karpwma kuriw to stear to katakalupton thn koilian kai pan to stear to epi thV koiliaV
15. kai amfoterouV touV nefrouV kai pan to stear to ep' autwn to epi twn mhriwn kai ton lobon tou hpatoV sun toiV nefroiV perielei
16. kai anoisei o iereuV epi to qusiasthrion karpwma osmh euwdiaV tw kuriw pan to stear tw kuriw
17. nomimon eiV ton aiwna eiV taV geneaV umwn en pash katoikia umwn pan stear kai pan aima ouk edesqe
Przypisy:
3:1-5 - Ofiara pojednania była ofiarą komunii, celebrującą pokój między Bogiem a człowiekiem. Krew, symbolizująca życie, miała być wylewana wokół ołtarza na znak przebłagania (zob. także Rz 5,1 i Ef 2,14-15).
3:6-11 - Podobnie jak w przypadku ofiary całopalnej, ofiarowane zwierzę musiało być bez skazy. Podkreśla to potrzebę czystości i uczciwości w oddawaniu czci, odzwierciedlając świętość Boga (zob. także 1 Piotra 1:18-19 i Malachiasza 1:14).
3:12-16 - Tłuszcz zwierzęcia, uważany za najlepszą część, miał być ofiarowany Panu. Odzwierciedla to zasadę, że to, co najlepsze w naszym życiu i ofiarach, należy do Boga (zob. także Księga Przysłów 3:9-10 i 1 Księga Samuela 15:22).
03:17 - Bóg zabrania spożywania tłuszczu i krwi, wskazując na świętość tych elementów w kontekście ofiarniczym. Krew to życie, a życie należy do Boga i jest Jemu poświęcone (zob. także Kpł 17,11 i Dz 15,29).
03:16 - Ogień na ołtarzu płonie nieustannie, spalając tłuszcz ofiary pojednania, co symbolizuje nieustanne oddanie czci Bogu i społeczności z Nim (zobacz także Księgę Kapłańską 6:13 i Objawienie 8:3-4).
Wersety związane z Levítico, 3:
Rozdział 3 Księgi Kapłańskiej wyjaśnia ofiarę pokojową. W jaki sposób ta ofiara przyczynia się do komunii z Bogiem? Ten szczegółowy tekst opisuje procedury składania ofiar pokojowych z bydła, owiec i kóz. Rozdział ten podkreśla udział ofiarodawcy, pokropienie krwią i spalenie tłuszczu jako udział Boga. Księga Kapłańska 3 przedstawia ofiarę pokojową jako sposób wyrażenia wdzięczności i poszukiwania komunii z Bogiem. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które ukazują głębokie znaczenie tego aktu uwielbienia i pojednania.
Hebrajczyków 13:15: "Przez Jezusa zatem składajmy Bogu ustawicznie ofiarę uwielbienia, będącą owocem warg wyznających Jego imię." - Werset ten reinterpretuje ofiarę pokojową z Księgi Kapłańskiej 3 jako ofiarę duchowej chwały.
1 Jana 1:3: "Ogłaszamy wam to, co widzieliśmy i słyszeliśmy, abyście i wy mogli mieć z nami komunię. Nasza komunia jest z Ojcem i Jego Synem, Jezusem Chrystusem." - Idea społeczności zawarta w tym wersecie odzwierciedla cel ofiary pokojowej z Księgi Kapłańskiej 3, który był wspólny dla składającego ofiarę, kapłana i Boga.
Rzymian 5:1: "Usprawiedliwieni zatem przez wiarę, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa." - Paweł mówi o pokoju z Bogiem, co symbolizowała ofiara pokojowa w Księdze Kapłańskiej 3.
Kolosan 1:20: "i przez Niego pojednać ze sobą wszystko, co na ziemi, i to, co w niebie, wprowadzając pokój przez Jego krew przelaną na krzyżu." - Werset ten przedstawia ofiarę Chrystusa jako najwyższe wypełnienie ofiary pokojowej z Księgi Kapłańskiej 3.
Efezjan 2:14: "Albowiem On jest naszym pokojem, który stworzył z dwojga jedno i zniszczył zaporę, mur wrogości," - Paweł opisuje Chrystusa jako nasz pokój, powtarzając cel ofiary pokoju z Księgi Kapłańskiej 3.
FAQ:
Czym była ofiara pojednania wspomniana w Księdze Kapłańskiej 3?
Ofiara pojednania była dobrowolną ofiarą wspólnotową, symbolizującą harmonię między Bogiem a ofiarodawcą, przy czym część ofiary spożywano w formie posiłku. (Księga Kapłańska 3:1)
Jakie zwierzęta były dozwolone w ramach ofiary pojednania?
Dozwolone były zwierzęta takie jak woły, owce i kozy, ale podobnie jak w przypadku innych ofiar, musiały być bez skazy i składane w ofierze zgodnie z przepisami (Księga Kapłańska 3:1, 6, 12).
Jaką rolę odgrywał tłuszcz w ofierze pojednania?
Tłuszcz, uważany za najbogatszą część zwierzęcia, składano Bogu na ołtarzu, co symbolizowało, że najlepsza część ofiary należała do Pana. (Księga Kapłańska 3:3-5)
Jakie było znaczenie ofiary pojednania?
Ofiara pojednania symbolizowała braterstwo i wdzięczność, odzwierciedlając harmonię między Bogiem, kapłanem i ofiarodawcą podczas świętego posiłku. (Księga Kapłańska 3:1-5)
Dlaczego komunia była ważna w przypadku ofiary pojednania?
Ofiara pojednania odzwierciedlała znaczenie wspólnoty między Bogiem a Jego ludem, symbolizując jedność i wdzięczność dzieloną podczas świętego posiłku. (Księga Kapłańska 3:1-17)
