1. ἐὰν δὲ θυσία σωτηρίου τὸ δῶρον αὐτοῦ τῷ κυρίῳ ἐὰν μὲν ἐκ τῶν βοῶν αὐτοῦ προσαγάγῃ ἐάν τε ἄρσεν ἐάν τε θῆλυ ἄμωμον προσάξει αὐτὸ ἐναντίον κυρίου
2. καὶ ἐπιθήσει τὰς χεῖρας ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ δώρου καὶ σφάξει αὐτὸ παρὰ τὰς θύρας τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου καὶ προσχεοῦσιν οἱ υἱοὶ Ααρων οἱ ἱερεῖς τὸ αἷμα ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων κύκλῳ
3. καὶ προσάξουσιν ἀπὸ τῆς θυσίας τοῦ σωτηρίου κάρπωμα κυρίῳ τὸ στέαρ τὸ κατακαλύπτον τὴν κοιλίαν καὶ πᾶν τὸ στέαρ τὸ ἐπὶ τῆς κοιλίας
4. καὶ τοὺς δύο νεφροὺς καὶ τὸ στέαρ τὸ ἐπ’ αὐτῶν τὸ ἐπὶ τῶν μηρίων καὶ τὸν λοβὸν τὸν ἐπὶ τοῦ ἥπατος σὺν τοῖς νεφροῖς περιελεῖ
5. καὶ ἀνοίσουσιν αὐτὰ οἱ υἱοὶ Ααρων οἱ ἱερεῖς ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ἐπὶ τὰ ὁλοκαυτώματα ἐπὶ τὰ ξύλα τὰ ἐπὶ τοῦ πυρὸς ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου κάρπωμα ὀσμὴ εὐωδίας κυρίῳ
6. ἐὰν δὲ ἀπὸ τῶν προβάτων τὸ δῶρον αὐτοῦ θυσίαν σωτηρίου τῷ κυρίῳ ἄρσεν ἢ θῆλυ ἄμωμον προσοίσει αὐτό
7. ἐὰν ἄρνα προσαγάγῃ τὸ δῶρον αὐτοῦ προσάξει αὐτὸ ἔναντι κυρίου
8. καὶ ἐπιθήσει τὰς χεῖρας ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ δώρου αὐτοῦ καὶ σφάξει αὐτὸ παρὰ τὰς θύρας τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου καὶ προσχεοῦσιν οἱ υἱοὶ Ααρων οἱ ἱερεῖς τὸ αἷμα ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον κύκλῳ
9. καὶ προσοίσει ἀπὸ τῆς θυσίας τοῦ σωτηρίου κάρπωμα τῷ θεῷ τὸ στέαρ καὶ τὴν ὀσφὺν ἄμωμον σὺν ταῖς ψόαις περιελεῖ αὐτό καὶ τὸ στέαρ τῆς κοιλίας
10. καὶ ἀμφοτέρους τοὺς νεφροὺς καὶ τὸ στέαρ τὸ ἐπ’ αὐτῶν τὸ ἐπὶ τῶν μηρίων καὶ τὸν λοβὸν τὸν ἐπὶ τοῦ ἥπατος σὺν τοῖς νεφροῖς περιελών
11. ἀνοίσει ὁ ἱερεὺς ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ὀσμὴ εὐωδίας κάρπωμα κυρίῳ
12. ἐὰν δὲ ἀπὸ τῶν αἰγῶν τὸ δῶρον αὐτοῦ καὶ προσάξει ἔναντι κυρίου
13. καὶ ἐπιθήσει τὰς χεῖρας ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ σφάξουσιν αὐτὸ ἔναντι κυρίου παρὰ τὰς θύρας τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου καὶ προσχεοῦσιν οἱ υἱοὶ Ααρων οἱ ἱερεῖς τὸ αἷμα ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον κύκλῳ
14. καὶ ἀνοίσει ἐπ’ αὐτοῦ κάρπωμα κυρίῳ τὸ στέαρ τὸ κατακαλύπτον τὴν κοιλίαν καὶ πᾶν τὸ στέαρ τὸ ἐπὶ τῆς κοιλίας
15. καὶ ἀμφοτέρους τοὺς νεφροὺς καὶ πᾶν τὸ στέαρ τὸ ἐπ’ αὐτῶν τὸ ἐπὶ τῶν μηρίων καὶ τὸν λοβὸν τοῦ ἥπατος σὺν τοῖς νεφροῖς περιελεῖ
16. καὶ ἀνοίσει ὁ ἱερεὺς ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον κάρπωμα ὀσμὴ εὐωδίας τῷ κυρίῳ πᾶν τὸ στέαρ τῷ κυρίῳ
17. νόμιμον εἰς τὸν αἰῶνα εἰς τὰς γενεὰς ὑμῶν ἐν πάσῃ κατοικίᾳ ὑμῶν πᾶν στέαρ καὶ πᾶν αἷμα οὐκ ἔδεσθε
Przypisy:
3:1-5 - Ofiara pojednania była ofiarą komunii, celebrującą pokój między Bogiem a człowiekiem. Krew, symbolizująca życie, miała być wylewana wokół ołtarza na znak przebłagania (zob. także Rz 5,1 i Ef 2,14-15).
3:6-11 - Podobnie jak w przypadku ofiary całopalnej, ofiarowane zwierzę musiało być bez skazy. Podkreśla to potrzebę czystości i uczciwości w oddawaniu czci, odzwierciedlając świętość Boga (zob. także 1 Piotra 1:18-19 i Malachiasza 1:14).
3:12-16 - Tłuszcz zwierzęcia, uważany za najlepszą część, miał być ofiarowany Panu. Odzwierciedla to zasadę, że to, co najlepsze w naszym życiu i ofiarach, należy do Boga (zob. także Księga Przysłów 3:9-10 i 1 Księga Samuela 15:22).
03:17 - Bóg zabrania spożywania tłuszczu i krwi, wskazując na świętość tych elementów w kontekście ofiarniczym. Krew to życie, a życie należy do Boga i jest Jemu poświęcone (zob. także Kpł 17,11 i Dz 15,29).
03:16 - Ogień na ołtarzu płonie nieustannie, spalając tłuszcz ofiary pojednania, co symbolizuje nieustanne oddanie czci Bogu i społeczności z Nim (zobacz także Księgę Kapłańską 6:13 i Objawienie 8:3-4).
Wersety związane z Levítico, 3:
Rozdział 3 Księgi Kapłańskiej wyjaśnia ofiarę pokojową. W jaki sposób ta ofiara przyczynia się do komunii z Bogiem? Ten szczegółowy tekst opisuje procedury składania ofiar pokojowych z bydła, owiec i kóz. Rozdział ten podkreśla udział ofiarodawcy, pokropienie krwią i spalenie tłuszczu jako udział Boga. Księga Kapłańska 3 przedstawia ofiarę pokojową jako sposób wyrażenia wdzięczności i poszukiwania komunii z Bogiem. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które ukazują głębokie znaczenie tego aktu uwielbienia i pojednania.
Hebrajczyków 13:15: "Przez Jezusa zatem składajmy Bogu ustawicznie ofiarę uwielbienia, będącą owocem warg wyznających Jego imię." - Werset ten reinterpretuje ofiarę pokojową z Księgi Kapłańskiej 3 jako ofiarę duchowej chwały.
1 Jana 1:3: "Ogłaszamy wam to, co widzieliśmy i słyszeliśmy, abyście i wy mogli mieć z nami komunię. Nasza komunia jest z Ojcem i Jego Synem, Jezusem Chrystusem." - Idea społeczności zawarta w tym wersecie odzwierciedla cel ofiary pokojowej z Księgi Kapłańskiej 3, który był wspólny dla składającego ofiarę, kapłana i Boga.
Rzymian 5:1: "Usprawiedliwieni zatem przez wiarę, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa." - Paweł mówi o pokoju z Bogiem, co symbolizowała ofiara pokojowa w Księdze Kapłańskiej 3.
Kolosan 1:20: "i przez Niego pojednać ze sobą wszystko, co na ziemi, i to, co w niebie, wprowadzając pokój przez Jego krew przelaną na krzyżu." - Werset ten przedstawia ofiarę Chrystusa jako najwyższe wypełnienie ofiary pokojowej z Księgi Kapłańskiej 3.
Efezjan 2:14: "Albowiem On jest naszym pokojem, który stworzył z dwojga jedno i zniszczył zaporę, mur wrogości," - Paweł opisuje Chrystusa jako nasz pokój, powtarzając cel ofiary pokoju z Księgi Kapłańskiej 3.
FAQ:
Czym była ofiara pojednania wspomniana w Księdze Kapłańskiej 3?
Ofiara pojednania była dobrowolną ofiarą wspólnotową, symbolizującą harmonię między Bogiem a ofiarodawcą, przy czym część ofiary spożywano w formie posiłku. (Księga Kapłańska 3:1)
Jakie zwierzęta były dozwolone w ramach ofiary pojednania?
Dozwolone były zwierzęta takie jak woły, owce i kozy, ale podobnie jak w przypadku innych ofiar, musiały być bez skazy i składane w ofierze zgodnie z przepisami (Księga Kapłańska 3:1, 6, 12).
Jaką rolę odgrywał tłuszcz w ofierze pojednania?
Tłuszcz, uważany za najbogatszą część zwierzęcia, składano Bogu na ołtarzu, co symbolizowało, że najlepsza część ofiary należała do Pana. (Księga Kapłańska 3:3-5)
Jakie było znaczenie ofiary pojednania?
Ofiara pojednania symbolizowała braterstwo i wdzięczność, odzwierciedlając harmonię między Bogiem, kapłanem i ofiarodawcą podczas świętego posiłku. (Księga Kapłańska 3:1-5)
Dlaczego komunia była ważna w przypadku ofiary pojednania?
Ofiara pojednania odzwierciedlała znaczenie wspólnoty między Bogiem a Jego ludem, symbolizując jedność i wdzięczność dzieloną podczas świętego posiłku. (Księga Kapłańska 3:1-17)
