1. polumerwV kai polutropwV palai o qeoV lalhsaV toiV patrasin en toiV profhtaiV ep escatwn twn hmerwn toutwn elalhsen hmin en uiw
2. on eqhken klhronomon pantwn di ou kai touV aiwnaV epoihsen
3. oV wn apaugasma thV doxhV kai carakthr thV upostasewV autou ferwn te ta panta tw rhmati thV dunamewV autou di eautou kaqarismon poihsamenoV twn amartiwn hmwn ekaqisen en dexia thV megalwsunhV en uyhloiV
4. tosoutw kreittwn genomenoV twn aggelwn osw diaforwteron par autouV keklhronomhken onoma
5. tini gar eipen pote twn aggelwn uioV mou ei su egw shmeron gegennhka se kai palin egw esomai autw eiV patera kai autoV estai moi eiV uion
6. otan de palin eisagagh ton prwtotokon eiV thn oikoumenhn legei kai proskunhsatwsan autw panteV aggeloi qeou
7. kai proV men touV aggelouV legei o poiwn touV aggelouV autou pneumata kai touV leitourgouV autou puroV floga
8. proV de ton uion o qronoV sou o qeoV eiV ton aiwna tou aiwnoV rabdoV euquthtoV h rabdoV thV basileiaV sou
9. hgaphsaV dikaiosunhn kai emishsaV anomian dia touto ecrisen se o qeoV o qeoV sou elaion agalliasewV para touV metocouV sou
10. kai su kat arcaV kurie thn ghn eqemeliwsaV kai erga twn ceirwn sou eisin oi ouranoi
11. autoi apolountai su de diameneiV kai panteV wV imation palaiwqhsontai
12. kai wsei peribolaion elixeiV autouV kai allaghsontai su de o autoV ei kai ta eth sou ouk ekleiyousin
13. proV tina de twn aggelwn eirhken pote kaqou ek dexiwn mou ewV an qw touV ecqrouV sou upopodion twn podwn sou
14. ouci panteV eisin leitourgika pneumata eiV diakonian apostellomena dia touV mellontaV klhronomein swthrian
Przypisy:
1:1-2 - Autor Listu do Hebrajczyków rozpoczyna od podkreślenia, że Bóg przemówił ostatecznie przez swojego Syna, Jezusa Chrystusa, co stanowi ostateczne objawienie, przewyższające objawienie proroków. To wzmacnia wyższość Chrystusa nad wszystkimi (zob. także J 1,1-3 i Mt 17,5).
1:3 - Jezus jest opisany jako dokładny wyraz istoty Boga, podtrzymujący wszechświat swoim słowem. Jest doskonałym obrazem Boga, w wyjątkowy sposób podkreślając boskość Chrystusa (zob. także Kolosan 1:15 i Jana 14:9).
1:4-5 - Autor ukazuje wyższość Chrystusa nad aniołami, wspominając, że odziedziczył On imię wspanialsze od nich. Ta nauka odzwierciedla władzę Jezusa nad wszystkimi stworzeniami niebiańskimi (zob. także List do Filipian 2:9-11 i List do Kolosan 2:10).
1:8-9 - Tron Boży opisany jest jako wieczny, a Syn wywyższony za swoją sprawiedliwość i miłość. Jezus przedstawiony jest jako wieczny i sprawiedliwy Król, co stanowi fundamentalny temat Listu do Hebrajczyków (zob. także Psalm 45:6-7 i Ewangelię Mateusza 28:18).
1:13-14 - Aniołowie są opisani jako słudzy Boga, posłani, by troszczyć się o tych, którzy odziedziczą zbawienie. Ich misja jest podporządkowana zwierzchnictwu Chrystusa (zob. także Psalm 104:4 i Ewangelię Mateusza 4:11).
Wersety związane z Hebreus, 1:
Pierwszy rozdział Listu do Hebrajczyków głosi supremację Chrystusa. W jaki sposób Jezus przezwycięża wcześniejsze objawienia Boże? Ten majestatyczny tekst przedstawia Chrystusa jako szczyt Bożego objawienia, wyższego od aniołów i dziedzica wszystkich rzeczy. W tym rozdziale podkreślono boskość Jezusa, Jego rolę w stworzeniu i utrzymaniu wszechświata oraz Jego odkupieńcze dzieło. Dla ustalenia autorytetu Chrystusa autor wykorzystuje cytaty ze Starego Testamentu. Zagłęb się z nami w pięć fragmentów biblijnych, które rozwijają chwalebne tematy tego podstawowego rozdziału.
Kolosan 1:15-16: "On jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wszelkiego stworzenia, gdyż w Nim zostało stworzone wszystko na niebie i na ziemi, rzeczy widzialne i niewidzialne, czy to trony, czy zwierzchności, moce i władze; wszystko zostało stworzone przez Niego i dla Niego." - Ten fragment przypomina opis Chrystusa z Listu do Hebrajczyków 1 jako stwórcy i podtrzymującego wszystkie rzeczy.
Jana 1:1-3: "Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo. On był na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało; Bez tego nic, co istnieje, nie zostałoby zrobione." - Podobnie jak List do Hebrajczyków 1, ten fragment podkreśla boskość Chrystusa i jego rolę w stworzeniu.
Filipian 2:9-11: "Dlatego Bóg wywyższył go na najwyższe stanowisko i dał mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panie, ku chwale Boga Ojca." - Fragment ten odzwierciedla wywyższenie Chrystusa opisane w Liście do Hebrajczyków 1, podkreślając Jego wyższość nad wszystkim.
Psalmy 2:7: "Ogłoszę wyrok Pana: Powiedział do mnie: Jesteś moim synem; Zrodziłem cię dzisiaj." - Psalm ten jest cytowany w Liście do Hebrajczyków 1:5, aby wykazać wyższość Chrystusa nad aniołami.
Izajasza 9:6: "Dziecię bowiem narodziło się nam, syn został nam dany, a władza spoczęła na jego ramionach. I będą go zwać Cudownym Doradcą, Bogiem Mocnym, Ojcem Przedwiecznym, Księciem Pokoju." - To mesjańskie proroctwo współbrzmi z opisem Chrystusa z pierwszego rozdziału Listu do Hebrajczyków jako Syna Bożego i dziedzica wszystkich rzeczy.
FAQ:
Co oznacza stwierdzenie, że „Bóg przemawiał do ojców przez proroków”?
Bóg objawiał swoją wolę przez proroków w Starym Testamencie, ale teraz przemawia przez swego Syna, Jezusa Chrystusa, który jest wyższy od wszystkich proroków (Hebrajczyków 1:1-2).
Dlaczego Jezusa nazwano „obrazem niewidzialnego Boga”?
Jezus jest całkowitym objawieniem Boga, objawiającym ludzkości Jego naturę i istotę w sposób widoczny i wyraźny. (Hebrajczyków 1:3)
Jakie znaczenie ma fakt, że Jezus siedzi po prawicy Boga?
Pozycja Jezusa po prawicy Boga symbolizuje Jego autorytet, moc i triumf nad wszystkimi siłami, łącznie z grzechem i śmiercią (Hebrajczyków 1:3).
W jaki sposób autor Listu do Hebrajczyków opisuje wyższość Jezusa nad aniołami?
Jezus jest wyższy od aniołów, ponieważ jest Synem Bożym, a aniołowie są tylko sługami. Jest również godzien czci, której aniołowie nie mogą otrzymać. (Hebrajczyków 1:4-6)
Co oznacza, że Jezus „miał imię wspanialsze od aniołów”?
Jezus przewyższa aniołów ze względu na swoją wyjątkową rolę Syna Bożego, której żaden anioł nigdy nie był nazywany. Jest godzien większej czci i chwały. (Hebrajczyków 1:4-5)
