1. rhmata ekklhsiastou uiou dauid basilewV israhl en ierousalhm
2. mataiothV mataiothtwn eipen o ekklhsiasthV mataiothV mataiothtwn ta panta mataiothV
3. tiV perisseia tw anqrwpw en panti mocqw autou w mocqei upo ton hlion
4. genea poreuetai kai genea ercetai kai h gh eiV ton aiwna esthken
5. kai anatellei o hlioV kai dunei o hlioV kai eiV ton topon autou elkei
6. anatellwn autoV ekei poreuetai proV noton kai kukloi proV borran kukloi kuklwn poreuetai to pneuma kai epi kuklouV autou epistrefei to pneuma
7. panteV oi ceimarroi poreuontai eiV thn qalassan kai h qalassa ouk estai empimplamenh eiV topon ou oi ceimarroi poreuontai ekei autoi epistrefousin tou poreuqhnai
8. panteV oi logoi egkopoi ou dunhsetai anhr tou lalein kai ouk emplhsqhsetai ofqalmoV tou oran kai ou plhrwqhsetai ouV apo akroasewV
9. ti to gegonoV auto to genhsomenon kai ti to pepoihmenon auto to poihqhsomenon kai ouk estin pan prosfaton upo ton hlion
10. oV lalhsei kai erei ide touto kainon estin hdh gegonen en toiV aiwsin toiV genomenoiV apo emprosqen hmwn
11. ouk estin mnhmh toiV prwtoiV kai ge toiV escatoiV genomenoiV ouk estai autoiV mnhmh meta twn genhsomenwn eiV thn escathn
12. egw ekklhsiasthV egenomhn basileuV epi israhl en ierousalhm
13. kai edwka thn kardian mou tou ekzhthsai kai tou kataskeyasqai en th sofia peri pantwn twn ginomenwn upo ton ouranon oti perispasmon ponhron edwken o qeoV toiV uioiV tou anqrwpou tou perispasqai en autw
14. eidon sun panta ta poihmata ta pepoihmena upo ton hlion kai idou ta panta mataiothV kai proairesiV pneumatoV
15. diestrammenon ou dunhsetai tou epikosmhqhnai kai usterhma ou dunhsetai tou ariqmhqhnai
16. elalhsa egw en kardia mou tw legein egw idou emegalunqhn kai proseqhka sofian epi pasin oi egenonto emprosqen mou en ierousalhm kai kardia mou eiden polla sofian kai gnwsin
17. kai edwka kardian mou tou gnwnai sofian kai gnwsin parabolaV kai episthmhn egnwn oti kai ge tout' estin proairesiV pneumatoV
18. oti en plhqei sofiaV plhqoV gnwsewV kai o prostiqeiV gnwsin prosqhsei alghma
Przypisy:
1:1-3 - Autor, określany mianem „Kaznodziei”, porusza temat marności i daremności ziemskiego życia. Kwestionuje wartość ludzkich dokonań, podkreślając nietrwałość wszystkiego, co dzieje się „pod słońcem” (zob. także Psalm 39,5 i List do Rzymian 8,20-21).
1:4-7 - Kaznodzieja obserwuje powtarzające się cykle natury, aby zilustrować monotonię ludzkiej egzystencji. Stworzenie, pomimo swojej stałości, nie oferuje życiu trwałego sensu, podkreślając ludzkie ograniczenia w obliczu wieczności (zob. także Hi 14,1-2 i Psalm 90,3-4).
1:8-11 - Niezadowolenie to powracający motyw. Żadne osiągnięcie ani doświadczenie nie wystarczą, by wypełnić wewnętrzną pustkę, a zapomnienie minionych pokoleń świadczy o ulotności ludzkich osiągnięć (zob. także Izajasz 40:6-8 i Jakub 4:14).
1:12-14 - Kaznodzieja dzieli się swoim dążeniem do mądrości i wiedzy, tylko po to, by odkryć, że to również jest „marność”. Ludzka mądrość, jakkolwiek cenna, nie jest w stanie wyeliminować trudności życiowych, ale wręcz przeciwnie, uświadamia nam ich istnienie (zob. także Księgę Przysłów 1:7 i 1 List do Koryntian 1:20).
1:15-18 - Wzbogacona wiedza przynosi większy smutek, ponieważ mądrość obnaża trudności i ograniczenia ludzkiej egzystencji. Ten kontrast między mądrością a smutkiem uwydatnia słabość mądrości bez Boga (zob. także Księga Koheleta 12:12 i 1 List do Koryntian 3:19).
Wersety związane z Eclesiastes, 1:
Rozdział 1 Księgi Kaznodziei przedstawia poszukiwanie mądrości przez Kaznodzieję. Jaki jest sens życia? Ten głęboki tekst bada pozorną daremność ludzkiej egzystencji, podkreślając cykliczność życia i niemożność znalezienia trwałego zadowolenia w sprawach ziemskich. W rozdziale przedstawiono główne tematy, takie jak próżność ludzkich ambicji i ograniczenia wiedzy. Kaznodziei 1 podważa nasze zrozumienie celu i spełnienia. Rozważajcie z nami pięć fragmentów biblijnych, które rzucają światło na prowokacyjne refleksje zawarte w tym inauguracyjnym rozdziale.
Rzymian 8:20: "Albowiem stworzenie zostało poddane marności nie dobrowolnie, ale przez Tego, który je poddał." - Werset ten nawiązuje do tematu marności i marności wyrażonego w Kaznodziei 1:2, sugerując teologiczną perspektywę dotyczącą kondycji świata.
1 Koryntian 3:19: "Bo mądrość tego świata jest głupstwem przed Bogiem. Napisane jest bowiem: „Łapie mądrych na ich przebiegłości”." - Odzwierciedla to kwestionowanie przez Kaznodzieję wartości światowej mądrości.
Jakuba 4:14: "Nawet nie wiesz, co Cię jutro spotka! Jakie jest Twoje życie? Jesteście jak mgła, która pojawia się na chwilę, a potem rozwiewa." - Nawiązuje do motywu Kaznodziei dotyczącego krótkotrwałości i niepewności życia.
Psalmy 39:5: "Uczyniłeś moje dni jak własną kieszeń; Czas mojego życia jest jak nic przed tobą. Zaprawdę, każdy człowiek, niezależnie od tego, jak bardzo byłby stanowczy, jest całkowicie marnością." - Potwierdza temat krótkości życia i ludzkiej próżności obecny w Kaznodziei.
Przysłów 1:7: "Bojaźń Pańska jest początkiem wiedzy, lecz głupcy gardzą mądrością i karnością." - Kontrastuje to z poszukiwaniem mądrości w Kaznodziei, oferując inne spojrzenie na wiedzę.
FAQ:
Jaki jest główny temat Księgi Koheleta 1?
Rozdział podkreśla marność życia i powtarzalność cykli. Salomon stwierdza, że „nie ma nic nowego pod słońcem” i że wszystko jest marnością (Kaznodziei Salomona 1:2-11).
Co Salomon miał na myśli mówiąc, że „wszystko jest marnością”?
Marność odnosi się do ulotności i daremności życia bez Boga. Ludzki wysiłek, pozbawiony wiecznego celu, jest ulotny. (Kaznodziei Salomona 1:2)
Jak Salomon opisuje dążenie do wiedzy?
Mówi, że poszukiwanie mądrości przynosi smutek, ponieważ ujawnia ludzkie ograniczenia i brak kontroli nad życiem. (Kaznodziei Salomona 1:18)
Co oznacza stwierdzenie „nic nowego pod słońcem”?
Oznacza to, że cykle życia powtarzają się, a poszukiwanie nowości jest złudne, ponieważ wszystko już się wydarzyło. (Kaznodziei Salomona 1:9-10)
Jak przedstawiony jest czas w Księdze Koheleta 1?
Czas ukazany jest jako cykliczny i niekontrolowany. Pokolenia przychodzą i odchodzą, ale ziemia trwa. (Kaznodziei Salomona 1:4-7)
