1. epi basilewV iwakim thV ioudaiaV etouV tritou paragenomenoV naboucodonosor basileuV babulwnoV eiV ierousalhm epoliorkei authn
2. kai paredwken authn kurioV eiV ceiraV autou kai iwakim ton basilea thV ioudaiaV kai meroV ti twn ierwn skeuwn tou kuriou kai aphnegken auta eiV babulwna kai aphreisato auta en tw eidwliw autou
3. kai eipen o basileuV abiesdri tw eautou arcieunoucw agagein autw ek twn uiwn twn megistanwn tou israhl kai ek tou basilikou genouV kai ek twn epilektwn
4. neaniskouV amwmouV kai eueideiV kai episthmonaV en pash sofia kai grammatikouV kai sunetouV kai sofouV kai iscuontaV wste einai en tw oikw tou basilewV kai didaxai autouV grammata kai dialekton caldaikhn
5. kai didosqai autoiV ekqesin ek tou oikou tou basilewV kaq' ekasthn hmeran kai apo thV basilikhV trapezhV kai apo tou oinou ou pinei o basileuV kai ekpaideusai autouV eth tria kai ek toutwn sthsai emprosqen tou basilewV
6. kai hsan ek tou genouV twn uiwn israhl twn apo thV ioudaiaV danihl ananiaV misahl azariaV
7. kai epeqhken autoiV o arcieunoucoV onomata tw men danihl baltasar tw de anania sedrac kai tw misahl misac kai tw azaria abdenagw
8. kai enequmhqh danihl en th kardia opwV mh alisghqh en tw deipnw tou basilewV kai en w pinei oinw kai hxiwse ton arcieunoucon ina mh summolunqh
9. kai edwke kurioV tw danihl timhn kai carin enantion tou arcieunoucou
10. kai eipen o arcieunoucoV tw danihl agwniw ton kurion mou ton basilea ton ektaxanta thn brwsin umwn kai thn posin umwn ina mh idh ta proswpa umwn diatetrammena kai asqenh para touV suntrefomenouV umin neaniaV twn allogenwn kai kinduneusw tw idiw trachlw
11. kai eipen danihl abiesdri tw anadeicqenti arcieunoucw epi ton danihl ananian misahl azarian
12. peirason dh touV paidaV sou ef' hmeraV deka kai doqhtw hmin apo twn ospriwn thV ghV wste kaptein kai udropotein
13. kai ean fanh h oyiV hmwn diatetrammenh para touV allouV neaniskouV touV esqiontaV apo tou basilikou deipnou kaqwV ean qelhV outw crhsai toiV paisi sou
14. kai ecrhsato autoiV ton tropon touton kai epeirasen autouV hmeraV deka
15. meta de taV deka hmeraV efanh h oyiV autwn kalh kai h exiV tou swmatoV kreisswn twn allwn neaniskwn twn esqiontwn to basilikon deipnon
16. kai hn abiesdri anairoumenoV to deipnon autwn kai ton oinon autwn kai antedidou autoiV apo twn ospriwn
17. kai toiV neaniskoiV edwken o kurioV episthmhn kai sunesin kai fronhsin en pash grammatikh tecnh kai tw danihl edwke sunesin en panti rhmati kai oramati kai enupnioiV kai en pash sofia
18. meta de taV hmeraV tautaV epetaxen o basileuV eisagagein autouV kai eishcqhsan apo tou arcieunoucou proV ton basilea naboucodonosor
19. kai wmilhsen autoiV o basileuV kai ouc eureqh en toiV sofoiV omoioV tw danihl kai anania kai misahl kai azaria kai hsan para tw basilei
20. kai en panti logw kai sunesei kai paideia osa ezhthse par' autwn o basileuV katelaben autouV sofwterouV dekaplasiwV uper touV sofistaV kai touV filosofouV touV en pash th basileia autou kai edoxasen autouV o basileuV kai katesthsen autouV arcontaV kai anedeixen autouV sofouV para pantaV touV autou en pragmasin en pash th gh autou kai en th basileia autou
21. kai hn danihl ewV tou prwtou etouV thV basileiaV kurou basilewV perswn
Przypisy:
1:1-2 - Niewola Judy rozpoczyna się wraz z podbojem Jerozolimy, a król Nabuchodonozor zabiera ze sobą na swój dwór kilku najznakomitszych młodych Izraelitów. Wydarzenie to oznacza początek okresu oczyszczenia i odnowy dla ludu Bożego, który wciąż znajduje się pod obcym panowaniem (zob. także Jeremiasza 25:11 i 2 Kronik 36:6).
1:3-7 - Daniel i jego przyjaciele zostają wybrani do służby królewskiej i otrzymują specjalne potrawy z królewskiego stołu. Ten fragment uwypukla próby Babilonu, by zasymilować Żydów, ale także odwagę i determinację Daniela, by zachować swoją tożsamość jako sługi Bożego (zob. także 1 P 1,14-16 i 1 J 2,15-17).
1:8-16 - Daniel postanawia nie kalać się królewskim jedzeniem i napojami, prosząc o dietę złożoną z warzyw i wody. Ten akt wierności Bogu odzwierciedla zasadę oddzielenia i poświęcenia wierzących, nawet w nieprzyjaznym otoczeniu. Posłuszeństwo Daniela świadczy o zaufaniu do Bożej opatrzności (zob. także Rz 12,2 i 1 Kor 10,31).
1:17-20 - Bóg błogosławi Daniela i jego przyjaciół mądrością i rozeznaniem, przewyższając innych młodzieńców. Wierność Daniela przynosi duchowe owoce, pokazując, jak posłuszeństwo Bogu może prowadzić do większych błogosławieństw i mądrości (zob. także Jk 1,5 i Prz 2,6).
01:21 - Daniel pozostaje na służbie królewskiej do pierwszego roku panowania króla Cyrusa, co dowodzi ciągłości Bożej suwerenności, która chroni Jego lud aż do nadejścia czasu wyzwolenia. Historia Daniela dowodzi, że Bóg sprawuje władzę nad narodami i ich władcami (zob. także Izajasz 45:1-4 i Daniel 2:21).
Wersety związane z Daniel, 1:
Rozdział 1 Daniela opisuje wygnanie młodych Żydów w Babilonie. Jak Daniel i jego przyjaciele zachowują wiarę w obcym kraju? Tekst opisuje ich determinację, aby się nie skalać, ich wyższą mądrość i Boską łaskę, jaką otrzymują. Ten podstawowy rozdział ustanawia tematy wierności, prawości i Bożej suwerenności nawet na wygnaniu. Narracja pokazuje, jak pozostać wiernym pomimo wyzwań kulturowych. Rozważmy razem z nami pięć fragmentów Biblii, które rzucają światło na trwałe zasady przedstawione w tym inspirującym rozdziale.
1 Koryntian 10:13: "Nie spotkała cię żadna pokusa, która nie jest zwyczajna dla mężczyzn. A Bóg jest wierny; nie dopuści, abyście byli kuszeni ponad to, co możecie znieść. Gdy jednak ulegną pokusie, On sam wskaże im wyjście, aby mogli ją przetrwać." - Werset ten odzwierciedla wierność Daniela i jego przyjaciół w przestrzeganiu koszernej diety i pokazuje, jak Bóg zapewnia siłę, aby oprzeć się pokusie.
Rzymian 12:2: "Nie dostosowujcie się do wzoru tego świata, ale przemieniajcie się przez odnowienie umysłu, abyście mogli doświadczyć i udowodnić dobrą, przyjemną i doskonałą wolę Boga." - Ma to związek z decyzją Daniela, aby nie skazić się na pożywienie króla, co świadczyłoby o odnowie umysłu i niedostosowaniu się do standardów świata.
Jakuba 1:12: "Szczęśliwy człowiek, który wytrwa w próbie, bo po przejściu otrzyma koronę życia, którą Bóg obiecał tym, którzy go miłują." - Werset ten przypomina wytrwałość Daniela i jego przyjaciół w czasie próby oraz błogosławieństwa, jakie otrzymali za swą wierność.
1 Piotra 2:11-12: "Kochani, nalegam, abyście jako obcy i pielgrzymi na świecie powstrzymywali się od cielesnych pragnień, które walczą z duszą. Żyjcie przykładnie wśród pogan, aby nawet jeśli oskarżają was o czynienie zła, obserwowali wasze dobre uczynki i chwalili Boga w dniu Jego interwencji." - Odzwierciedla sytuację Daniela i jego przyjaciół na wygnaniu w Babilonie, którzy zachowali integralność w obcej kulturze.
Przysłów 3:5-6: "Zaufaj Panu całym sercem i nie polegaj na własnym zrozumieniu; wyznawaj Pana na wszystkich swoich drogach, a On wyprostuje twoje ścieżki." - Przysłowie to ilustruje zaufanie Daniela do Boga, proponując dziesięciodniową próbę i okazanie wiary zamiast polegania na własnej mądrości.
FAQ:
Co stało się z Danielem i jego przyjaciółmi, gdy zostali uprowadzeni do Babilonu?
Daniel i jego przyjaciele zostali wybrani, aby służyć królowi Babilonu, jednak odmówili jedzenia królewskiego ze względu na czystość, decydując się zamiast tego na dietę wegetariańską. (Daniela 1:3-16)
Dlaczego Daniel odmówił spożycia posiłku królewskiego?
Daniel, zgodnie z prawem żydowskim, odmówił spożywania pokarmów królewskich, aby zachować czystość – unikał pokarmów nieczystych i ofiar składanych bożkom (Daniela 1:8).
Jak Bóg nagrodził Daniela i jego przyjaciół za ich wierność?
Bóg obdarzył Daniela i jego przyjaciół mądrością i wiedzą, czyniąc ich mądrzejszymi od wszystkich innych młodzieńców w Babilonie. (Daniela 1:17-20)
Kto był przywódcą, który poprosił Daniela i jego przyjaciół o zmianę diety?
Naczelny eunuch, obawiając się o zdrowie Daniela i jego przyjaciół, zgodził się na dietę wegetariańską, widząc, że są oni w lepszym zdrowiu niż pozostali (Daniela 1:10-14).
Co stało się z Danielem, gdy został zabrany na służbę królowi Nebukadnezarowi?
Daniel został powołany do służby u króla Nebukadnesara i wyróżnił się wśród mędrców Babilonu ze względu na mądrość, którą obdarzył go Bóg. (Daniela 1:19-21)
