1. kai elalhsen kurioV proV mwushn legwn
2. enteilai aarwn kai toiV uioiV autou legwn outoV o nomoV thV olokautwsewV auth h olokautwsiV epi thV kausewV authV epi tou qusiasthriou olhn thn nukta ewV to prwi kai to pur tou qusiasthriou kauqhsetai ep' autou ou sbesqhsetai
3. kai endusetai o iereuV citwna linoun kai periskeleV linoun endusetai peri to swma autou kai afelei thn katakarpwsin hn an katanalwsh to pur thn olokautwsin apo tou qusiasthriou kai paraqhsei auto ecomenon tou qusiasthriou
4. kai ekdusetai thn stolhn autou kai endusetai stolhn allhn kai exoisei thn katakarpwsin exw thV parembolhV eiV topon kaqaron
5. kai pur epi to qusiasthrion kauqhsetai ap' autou kai ou sbesqhsetai kai kausei o iereuV ep' auto xula to prwi kai stoibasei ep' autou thn olokautwsin kai epiqhsei ep' auto to stear tou swthriou
6. kai pur dia pantoV kauqhsetai epi to qusiasthrion ou sbesqhsetai
7. outoV o nomoV thV qusiaV hn prosaxousin authn oi uioi aarwn enanti kuriou apenanti tou qusiasthriou
8. kai afelei ap' autou th draki apo thV semidalewV thV qusiaV sun tw elaiw authV kai sun tw libanw authV ta onta epi thV qusiaV kai anoisei epi to qusiasthrion karpwma osmh euwdiaV to mnhmosunon authV tw kuriw
9. to de kataleifqen ap' authV edetai aarwn kai oi uioi autou azuma brwqhsetai en topw agiw en aulh thV skhnhV tou marturiou edontai authn
10. ou pefqhsetai ezumwmenh merida authn edwka autoiV apo twn karpwmatwn kuriou agia agiwn wsper to thV amartiaV kai wsper to thV plhmmeleiaV
11. pan arsenikon twn ierewn edontai authn nomimon aiwnion eiV taV geneaV umwn apo twn karpwmatwn kuriou paV oV ean ayhtai autwn agiasqhsetai
12. kai elalhsen kurioV proV mwushn legwn
13. touto to dwron aarwn kai twn uiwn autou o prosoisousin kuriw en th hmera h an crishV auton to dekaton tou oifi semidalewV eiV qusian dia pantoV to hmisu authV to prwi kai to hmisu authV to deilinon
14. epi thganou en elaiw poihqhsetai pefuramenhn oisei authn elikta qusian ek klasmatwn qusian osmhn euwdiaV kuriw
15. o iereuV o cristoV ant' autou ek twn uiwn autou poihsei authn nomoV aiwnioV apan epitelesqhsetai
16. kai pasa qusia ierewV olokautoV estai kai ou brwqhsetai
17. kai elalhsen kurioV proV mwushn legwn
18. lalhson aarwn kai toiV uioiV autou legwn outoV o nomoV thV amartiaV en topw ou sfazousin to olokautwma sfaxousin ta peri thV amartiaV enanti kuriou agia agiwn estin
19. o iereuV o anaferwn authn edetai authn en topw agiw brwqhsetai en aulh thV skhnhV tou marturiou
20. paV o aptomenoV twn krewn authV agiasqhsetai kai w ean epirrantisqh apo tou aimatoV authV epi to imation o ean rantisqh ep' auto pluqhsetai en topw agiw
21. kai skeuoV ostrakinon ou ean eyhqh en autw suntribhsetai ean de en skeuei calkw eyhqh ektriyei auto kai ekklusei udati
22. paV arshn en toiV iereusin fagetai auta agia agiwn estin kuriou
23. kai panta ta peri thV amartiaV wn ean eisenecqh apo tou aimatoV autwn eiV thn skhnhn tou marturiou exilasasqai en tw agiw ou brwqhsetai en puri katakauqhsetai
Przypisy:
6:1-7 - Ten fragment dotyczy grzechów takich jak oszustwo, kradzież i fałszywe obietnice. Potrzeba zadośćuczynienia i ofiary przebłagalnej ukazuje wagę sprawiedliwości, pojednania i przywrócenia pokoju między stronami (zob. także Prz 6,30-31 i Łk 19,8-9).
6:8-13 - Ciągły ogień na ołtarzu jest symbolem nieustannego oddania Boga Jemu i Jego nieustającej obecności pośród Jego ludu. Ten nieugaszony ogień odzwierciedla nieustanną cześć, jaką jesteśmy winni Bogu (zob. także Wj 29,38-42 i 1 Tes 5,17).
6:14-18 - Przepisy dotyczące ofiar zbożowych podkreślają świętość ofiar. Tylko kapłani mogli spożywać te ofiary, co podkreśla rolę przywódców duchowych jako pośredników między Bogiem a ludem (zob. także 1 Piotra 2:9 i Hebrajczyków 7:27).
6:19-23 - Codzienna ofiara Aarona i jego synów przypomina o nieustannym oddaniu czystości i świętości w służbie Bogu. Kapłan miał pozostawać w stałej komunii z Bogiem, symbolizując nieustanne poświęcenie sługi Pańskiego (zob. także 1 Sm 2,35 i Hbr 7,26-28).
6:24-30 - Ofiara za grzech, spalana poza obozem, symbolizuje oddzielenie ludu od grzechu i nieczystości. Zapowiada to przebłaganie Chrystusa, którego wyprowadzono poza miasto, aby go ukrzyżować (zob. także Hbr 13,11-12 i Iz 53,6-7).
Wersety związane z Levítico, 6:
Rozdział 6 Księgi Kapłańskiej zawiera dodatkowe instrukcje dotyczące ofiar. Jak kapłani powinni sprawować ofiary? Ten szczegółowy tekst opisuje procedury dotyczące ciągłego całopalenia, ofiary zbożowej, ofiary za grzech i ofiary za przewinienie. Rozdział ten podkreśla świętość tych ofiar, obowiązki kapłańskie i utrzymanie ognia na ołtarzu. Księga Kapłańska 6 ukazuje znaczenie ciągłego oddania się służbie Bogu. Przeanalizuj z nami pięć fragmentów biblijnych, które rzucają światło na rolę kapłaństwa w pośredniczeniu między Bogiem a człowiekiem.
Hebrajczyków 13:10-11: "Mamy ołtarz, z którego usługujący w przybytku nie mają prawa jeść. Arcykapłan zabiera krew zwierząt do Miejsca Najświętszego jako ofiarę za grzech, lecz ciała tych zwierząt spala się poza obozem." - Werset ten odwołuje się do praw ofiarnych wyszczególnionych w Księdze Kapłańskiej 6, ustanawiając paralelę z ofiarą Chrystusa.
Mateusza 5:23-24: "Jeśli więc składasz swój dar przed ołtarzem i tam pamiętasz, że twój brat ma coś przeciwko tobie, zostaw swój dar tam przed ołtarzem i idź pierwszy, aby pojednać się ze swoim bratem; następnie wróć i przedstaw swoją ofertę." - Jezus nawiązuje do ofiar wspomnianych w Księdze Kapłańskiej 6, podkreślając znaczenie pojednania przed ofiarą.
1 Koryntian 9:13-14: "Czy nie wiecie, że ci, którzy pracują w świątyni, jedzą to, co jest w świątyni, a ci, którzy służą przed ołtarzem, uczestniczą w tym, co jest ofiarowane na ołtarzu? W ten sam sposób Pan nakazał tym, którzy głoszą ewangelię, aby żyli według ewangelii." - Paweł nawiązuje do postanowienia dotyczącego kapłanów wspomnianego w Księdze Kapłańskiej 6:16-18, stosując tę zasadę do sług ewangelii.
Malachiasza 1:6-8: "Syn czci swego ojca, a sługa swego pana. Jeśli jestem ojcem, gdzież jest należny mi zaszczyt? Jeśli jestem Panem, gdzie jest wasza bojaźń, pyta Pan Zastępów was, kapłanów, którzy gardzicie moim imieniem. Ale wy pytacie: W jakim sensie wzgardziliśmy Twoim imieniem? Przynosicie nieczyste jedzenie na mój ołtarz! Ale wy pytacie: „W jaki sposób zniesławiliśmy cię?” Myślenie, że Stół Pański jest godny pogardy." - Prorok krytykuje praktyki naruszające prawa ofiarne ustanowione w Księdze Kapłańskiej 6, wzywające kapłanów do powrotu do świętości ołtarza.
2 Tymoteusza 1:6: "Dlatego jeszcze raz przypominam wam, abyście przez nałożenie moich rąk podtrzymywali żywy płomień daru Bożego, który jest w was." - Paweł używa metafory ognia na ołtarzu, który nigdy nie gaśnie (Księga Kapłańska 6:12-13), aby zachęcić Tymoteusza, aby utrzymywał swój duchowy dar w działaniu.
FAQ:
Czym była ustawiczna ofiara, o której mowa w Księdze Kapłańskiej 6?
Ofiara ciągła odnosiła się do całopalenia składanego codziennie przez kapłanów, co symbolizowało nieustanne poświęcenie się Bogu. (Księga Kapłańska 6:9-13)
W jaki sposób kapłan oczyszczał się przed złożeniem ofiar?
Kapłan miał obowiązek wyprać swoje ubranie i ciało przed złożeniem ofiary, zapewniając rytualną czystość przed służbą przy ołtarzu. (Księga Kapłańska 6:10-11)
Kto mógł jeść mięso ofiar za grzech?
Tylko kapłani mogli spożywać mięso ofiar za grzech, pod warunkiem, że zostały one prawidłowo złożone w przybytku. (Księga Kapłańska 6:25-26)
Jakie znaczenie miał ogień na ołtarzu?
Ogień na ołtarzu miał nigdy nie zgasnąć, symbolizując ciągłą obecność Boga i wieczne oddanie Izraela Panu. (Księga Kapłańska 6:12-13)
Co stało się z resztą zapasów zboża?
Pozostała część ofiary zbożowej należała do kapłanów, którzy ją spożywali, zgodnie z postanowieniem Boga, które im dał. (Księga Kapłańska 6:16-18)
