1. καὶ ἐλάλησεν κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων
2. ἔντειλαι Ααρων καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ λέγων οὗτος ὁ νόμος τῆς ὁλοκαυτώσεως αὐτὴ ἡ ὁλοκαύτωσις ἐπὶ τῆς καύσεως αὐτῆς ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου ὅλην τὴν νύκτα ἕως τὸ πρωί καὶ τὸ πῦρ τοῦ θυσιαστηρίου καυθήσεται ἐπ’ αὐτοῦ οὐ σβεσθήσεται
3. καὶ ἐνδύσεται ὁ ἱερεὺς χιτῶνα λινοῦν καὶ περισκελὲς λινοῦν ἐνδύσεται περὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ καὶ ἀφελεῖ τὴν κατακάρπωσιν ἣν ἂν καταναλώσῃ τὸ πῦρ τὴν ὁλοκαύτωσιν ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου καὶ παραθήσει αὐτὸ ἐχόμενον τοῦ θυσιαστηρίου
4. καὶ ἐκδύσεται τὴν στολὴν αὐτοῦ καὶ ἐνδύσεται στολὴν ἄλλην καὶ ἐξοίσει τὴν κατακάρπωσιν ἔξω τῆς παρεμβολῆς εἰς τόπον καθαρόν
5. καὶ πῦρ ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον καυθήσεται ἀπ’ αὐτοῦ καὶ οὐ σβεσθήσεται καὶ καύσει ὁ ἱερεὺς ἐπ’ αὐτὸ ξύλα τὸ πρωὶ καὶ στοιβάσει ἐπ’ αὐτοῦ τὴν ὁλοκαύτωσιν καὶ ἐπιθήσει ἐπ’ αὐτὸ τὸ στέαρ τοῦ σωτηρίου
6. καὶ πῦρ διὰ παντὸς καυθήσεται ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον οὐ σβεσθήσεται
7. οὗτος ὁ νόμος τῆς θυσίας ἣν προσάξουσιν αὐτὴν οἱ υἱοὶ Ααρων ἔναντι κυρίου ἀπέναντι τοῦ θυσιαστηρίου
8. καὶ ἀφελεῖ ἀπ’ αὐτοῦ τῇ δρακὶ ἀπὸ τῆς σεμιδάλεως τῆς θυσίας σὺν τῷ ἐλαίῳ αὐτῆς καὶ σὺν τῷ λιβάνῳ αὐτῆς τὰ ὄντα ἐπὶ τῆς θυσίας καὶ ἀνοίσει ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον κάρπωμα ὀσμὴ εὐωδίας τὸ μνημόσυνον αὐτῆς τῷ κυρίῳ
9. τὸ δὲ καταλειφθὲν ἀπ’ αὐτῆς ἔδεται Ααρων καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ ἄζυμα βρωθήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ ἐν αὐλῇ τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου ἔδονται αὐτήν
10. οὐ πεφθήσεται ἐζυμωμένη μερίδα αὐτὴν ἔδωκα αὐτοῖς ἀπὸ τῶν καρπωμάτων κυρίου ἅγια ἁγίων ὥσπερ τὸ τῆς ἁμαρτίας καὶ ὥσπερ τὸ τῆς πλημμελείας
11. πᾶν ἀρσενικὸν τῶν ἱερέων ἔδονται αὐτήν νόμιμον αἰώνιον εἰς τὰς γενεὰς ὑμῶν ἀπὸ τῶν καρπωμάτων κυρίου πᾶς ὃς ἐὰν ἅψηται αὐτῶν ἁγιασθήσεται
12. καὶ ἐλάλησεν κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων
13. τοῦτο τὸ δῶρον Ααρων καὶ τῶν υἱῶν αὐτοῦ ὃ προσοίσουσιν κυρίῳ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ᾗ ἂν χρίσῃς αὐτόν τὸ δέκατον τοῦ οιφι σεμιδάλεως εἰς θυσίαν διὰ παντός τὸ ἥμισυ αὐτῆς τὸ πρωὶ καὶ τὸ ἥμισυ αὐτῆς τὸ δειλινόν
14. ἐπὶ τηγάνου ἐν ἐλαίῳ ποιηθήσεται πεφυραμένην οἴσει αὐτήν ἑλικτά θυσίαν ἐκ κλασμάτων θυσίαν ὀσμὴν εὐωδίας κυρίῳ
15. ὁ ἱερεὺς ὁ χριστὸς ἀντ’ αὐτοῦ ἐκ τῶν υἱῶν αὐτοῦ ποιήσει αὐτήν νόμος αἰώνιος ἅπαν ἐπιτελεσθήσεται
16. καὶ πᾶσα θυσία ἱερέως ὁλόκαυτος ἔσται καὶ οὐ βρωθήσεται
17. καὶ ἐλάλησεν κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων
18. λάλησον Ααρων καὶ τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ λέγων οὗτος ὁ νόμος τῆς ἁμαρτίας ἐν τόπῳ οὗ σφάζουσιν τὸ ὁλοκαύτωμα σφάξουσιν τὰ περὶ τῆς ἁμαρτίας ἔναντι κυρίου ἅγια ἁγίων ἐστίν
19. ὁ ἱερεὺς ὁ ἀναφέρων αὐτὴν ἔδεται αὐτήν ἐν τόπῳ ἁγίῳ βρωθήσεται ἐν αὐλῇ τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου
20. πᾶς ὁ ἁπτόμενος τῶν κρεῶν αὐτῆς ἁγιασθήσεται καὶ ᾧ ἐὰν ἐπιρραντισθῇ ἀπὸ τοῦ αἵματος αὐτῆς ἐπὶ τὸ ἱμάτιον ὃ ἐὰν ῥαντισθῇ ἐπ’ αὐτὸ πλυθήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ
21. καὶ σκεῦος ὀστράκινον οὗ ἐὰν ἑψηθῇ ἐν αὐτῷ συντριβήσεται ἐὰν δὲ ἐν σκεύει χαλκῷ ἑψηθῇ ἐκτρίψει αὐτὸ καὶ ἐκκλύσει ὕδατι
22. πᾶς ἄρσην ἐν τοῖς ἱερεῦσιν φάγεται αὐτά ἅγια ἁγίων ἐστὶν κυρίου
23. καὶ πάντα τὰ περὶ τῆς ἁμαρτίας ὧν ἐὰν εἰσενεχθῇ ἀπὸ τοῦ αἵματος αὐτῶν εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου ἐξιλάσασθαι ἐν τῷ ἁγίῳ οὐ βρωθήσεται ἐν πυρὶ κατακαυθήσεται
Przypisy:
6:1-7 - Ten fragment dotyczy grzechów takich jak oszustwo, kradzież i fałszywe obietnice. Potrzeba zadośćuczynienia i ofiary przebłagalnej ukazuje wagę sprawiedliwości, pojednania i przywrócenia pokoju między stronami (zob. także Prz 6,30-31 i Łk 19,8-9).
6:8-13 - Ciągły ogień na ołtarzu jest symbolem nieustannego oddania Boga Jemu i Jego nieustającej obecności pośród Jego ludu. Ten nieugaszony ogień odzwierciedla nieustanną cześć, jaką jesteśmy winni Bogu (zob. także Wj 29,38-42 i 1 Tes 5,17).
6:14-18 - Przepisy dotyczące ofiar zbożowych podkreślają świętość ofiar. Tylko kapłani mogli spożywać te ofiary, co podkreśla rolę przywódców duchowych jako pośredników między Bogiem a ludem (zob. także 1 Piotra 2:9 i Hebrajczyków 7:27).
6:19-23 - Codzienna ofiara Aarona i jego synów przypomina o nieustannym oddaniu czystości i świętości w służbie Bogu. Kapłan miał pozostawać w stałej komunii z Bogiem, symbolizując nieustanne poświęcenie sługi Pańskiego (zob. także 1 Sm 2,35 i Hbr 7,26-28).
6:24-30 - Ofiara za grzech, spalana poza obozem, symbolizuje oddzielenie ludu od grzechu i nieczystości. Zapowiada to przebłaganie Chrystusa, którego wyprowadzono poza miasto, aby go ukrzyżować (zob. także Hbr 13,11-12 i Iz 53,6-7).
Wersety związane z Levítico, 6:
Rozdział 6 Księgi Kapłańskiej zawiera dodatkowe instrukcje dotyczące ofiar. Jak kapłani powinni sprawować ofiary? Ten szczegółowy tekst opisuje procedury dotyczące ciągłego całopalenia, ofiary zbożowej, ofiary za grzech i ofiary za przewinienie. Rozdział ten podkreśla świętość tych ofiar, obowiązki kapłańskie i utrzymanie ognia na ołtarzu. Księga Kapłańska 6 ukazuje znaczenie ciągłego oddania się służbie Bogu. Przeanalizuj z nami pięć fragmentów biblijnych, które rzucają światło na rolę kapłaństwa w pośredniczeniu między Bogiem a człowiekiem.
Hebrajczyków 13:10-11: "Mamy ołtarz, z którego usługujący w przybytku nie mają prawa jeść. Arcykapłan zabiera krew zwierząt do Miejsca Najświętszego jako ofiarę za grzech, lecz ciała tych zwierząt spala się poza obozem." - Werset ten odwołuje się do praw ofiarnych wyszczególnionych w Księdze Kapłańskiej 6, ustanawiając paralelę z ofiarą Chrystusa.
Mateusza 5:23-24: "Jeśli więc składasz swój dar przed ołtarzem i tam pamiętasz, że twój brat ma coś przeciwko tobie, zostaw swój dar tam przed ołtarzem i idź pierwszy, aby pojednać się ze swoim bratem; następnie wróć i przedstaw swoją ofertę." - Jezus nawiązuje do ofiar wspomnianych w Księdze Kapłańskiej 6, podkreślając znaczenie pojednania przed ofiarą.
1 Koryntian 9:13-14: "Czy nie wiecie, że ci, którzy pracują w świątyni, jedzą to, co jest w świątyni, a ci, którzy służą przed ołtarzem, uczestniczą w tym, co jest ofiarowane na ołtarzu? W ten sam sposób Pan nakazał tym, którzy głoszą ewangelię, aby żyli według ewangelii." - Paweł nawiązuje do postanowienia dotyczącego kapłanów wspomnianego w Księdze Kapłańskiej 6:16-18, stosując tę zasadę do sług ewangelii.
Malachiasza 1:6-8: "Syn czci swego ojca, a sługa swego pana. Jeśli jestem ojcem, gdzież jest należny mi zaszczyt? Jeśli jestem Panem, gdzie jest wasza bojaźń, pyta Pan Zastępów was, kapłanów, którzy gardzicie moim imieniem. Ale wy pytacie: W jakim sensie wzgardziliśmy Twoim imieniem? Przynosicie nieczyste jedzenie na mój ołtarz! Ale wy pytacie: „W jaki sposób zniesławiliśmy cię?” Myślenie, że Stół Pański jest godny pogardy." - Prorok krytykuje praktyki naruszające prawa ofiarne ustanowione w Księdze Kapłańskiej 6, wzywające kapłanów do powrotu do świętości ołtarza.
2 Tymoteusza 1:6: "Dlatego jeszcze raz przypominam wam, abyście przez nałożenie moich rąk podtrzymywali żywy płomień daru Bożego, który jest w was." - Paweł używa metafory ognia na ołtarzu, który nigdy nie gaśnie (Księga Kapłańska 6:12-13), aby zachęcić Tymoteusza, aby utrzymywał swój duchowy dar w działaniu.
FAQ:
Czym była ustawiczna ofiara, o której mowa w Księdze Kapłańskiej 6?
Ofiara ciągła odnosiła się do całopalenia składanego codziennie przez kapłanów, co symbolizowało nieustanne poświęcenie się Bogu. (Księga Kapłańska 6:9-13)
W jaki sposób kapłan oczyszczał się przed złożeniem ofiar?
Kapłan miał obowiązek wyprać swoje ubranie i ciało przed złożeniem ofiary, zapewniając rytualną czystość przed służbą przy ołtarzu. (Księga Kapłańska 6:10-11)
Kto mógł jeść mięso ofiar za grzech?
Tylko kapłani mogli spożywać mięso ofiar za grzech, pod warunkiem, że zostały one prawidłowo złożone w przybytku. (Księga Kapłańska 6:25-26)
Jakie znaczenie miał ogień na ołtarzu?
Ogień na ołtarzu miał nigdy nie zgasnąć, symbolizując ciągłą obecność Boga i wieczne oddanie Izraela Panu. (Księga Kapłańska 6:12-13)
Co stało się z resztą zapasów zboża?
Pozostała część ofiary zbożowej należała do kapłanów, którzy ją spożywali, zgodnie z postanowieniem Boga, które im dał. (Księga Kapłańska 6:16-18)
