1. upolabwn de elifaV o qaimanithV legei
2. mh pollakiV soi lelalhtai en kopw iscun de rhmatwn sou tiV upoisei
3. ei gar su enouqethsaV pollouV kai ceiraV asqenouV parekalesaV
4. asqenountaV te exanesthsaV rhmasin gonasin te adunatousin qarsoV perieqhkaV
5. nun de hkei epi se ponoV kai hyato sou su de espoudasaV
6. poteron ouc o foboV sou estin en afrosunh kai h elpiV sou kai h akakia thV odou sou
7. mnhsqhti oun tiV kaqaroV wn apwleto h pote alhqinoi olorrizoi apwlonto
8. kaq' on tropon eidon touV arotriwntaV ta atopa oi de speironteV auta odunaV qeriousin eautoiV
9. apo prostagmatoV kuriou apolountai apo de pneumatoV orghV autou afanisqhsontai
10. sqenoV leontoV fwnh de leainhV gauriama de drakontwn esbesqh
11. murmhkolewn wleto para to mh ecein boran skumnoi de leontwn elipon allhlouV
12. ei de ti rhma alhqinon egegonei en logoiV sou ouqen an soi toutwn kakon aphnthsen poteron ou dexetai mou to ouV exaisia par' autou
13. foboi de kai hcw nukterinh epipiptwn foboV ep' anqrwpouV
14. frikh de moi sunhnthsen kai tromoV kai megalwV mou ta osta suneseisen
15. kai pneuma epi proswpon mou ephlqen efrixan de mou triceV kai sarkeV
16. anesthn kai ouk epegnwn eidon kai ouk hn morfh pro ofqalmwn mou all' h auran kai fwnhn hkouon
17. ti gar mh kaqaroV estai brotoV enantion kuriou h apo twn ergwn autou amemptoV anhr
18. ei kata paidwn autou ou pisteuei kata de aggelwn autou skolion ti epenohsen
19. touV de katoikountaV oikiaV phlinaV ex wn kai autoi ek tou autou phlou esmen epaisen autouV shtoV tropon
20. kai apo prwiqen ewV esperaV ouketi eisin para to mh dunasqai autouV eautoiV bohqhsai apwlonto
21. enefushsen gar autoiV kai exhranqhsan apwlonto para to mh ecein autouV sofian
Przypisy:
4:1-5 - Elifaz, jeden z przyjaciół Hioba, rozpoczyna swoją mowę od krytyki narzekań Hioba, sugerując, że jego cierpienie jest wynikiem jego własnych wad. To ilustruje powszechny pogląd, że cierpienie jest zawsze konsekwencją grzechu (zob. także Gal. 6:7-8 i Prz. 3:11-12).
4:6-8 - Elifaz odwołuje się do doświadczenia, argumentując, że niewinni nie cierpią i że Hiob musiał popełnić błąd. To uproszczone spojrzenie na cierpienie ignoruje złożoność ludzkiego doświadczenia i tajemnicę cierpienia (zob. także Psalm 73:12-14 i Łukasza 13:1-5).
4:9-11 - Elifaz wspomina wizję, którą miał, ujawniającą głębsze zrozumienie Bożej wielkości i ludzkiej słabości. Podkreśla to potrzebę uznania Bożej suwerenności, nawet w obliczu cierpienia (zob. także Izajasz 40:6-8 i Rzymian 9:20-21).
4:12-21 - Opis ludzkiej słabości i bojaźni Bożej dokonany przez Elifaza podkreśla wagę zachowania właściwej perspektywy w obliczu przeciwności. Pokazuje to, że uznanie wielkości Boga jest fundamentem silnej wiary (zob. także Psalm 103:14 i List św. Jakuba 4:14).
4:22-23 - Elifaz kończy swoje przemówienie stwierdzeniem, że mądrość i bojaźń Boża są niezbędne. Jego perspektywa podkreśla potrzebę szukania Bożego zrozumienia w obliczu trudności oraz wagę zjednoczenia się z Bożymi zamierzeniami (zob. także Prz 1,7 i Psalm 111,10).
Wersety związane z Jó, 4:
Rozdział 4 Hioba rozpoczyna odpowiedź Elifaza. Jak ten przyjaciel interpretuje cierpienie Hioba? Tekst przedstawia pierwszą interwencję Elifaza, która sugeruje, że cierpienie jest zawsze skutkiem grzechu. W rozdziale tym poruszane są takie tematy, jak teologia zemsty, ludzka słabość i rzekoma wyższość moralna. Job 4 wprowadza tradycyjną perspektywę, która będzie kwestionowana w całej książce. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów biblijnych, które korelują z argumentami przedstawionymi w tym prowokacyjnym rozdziale.
Przysłów 3:11-12: "Synu mój, nie gardź karnością Pana i nie daj się zranić Jego naganą, gdyż Pan karci tych, których kocha, tak jak ojciec syna, któremu dobrze życzy." - Przysłowie to odzwierciedla perspektywę Elifaza z Hioba 4, która sugeruje, że cierpienie Hioba może być formą boskiej dyscypliny.
Hebrajczyków 12:5-6: "I zapomnieliście o słowach zachęty, które kieruje do was jak do dzieci: «Synu mój, nie gardź karaniem Pana i nie upajaj się, gdy cię strofuje, gdyż Pan karze tych, których miłuje, i karze każdego, kogo akceptuje jak syn”." - Ten fragment Nowego Testamentu nawiązuje do tematów z 4. rozdziału Hioba, gdzie Elifaz sugeruje, że cierpienie może być formą boskiej naprawy.
1 Piotra 1:7: "W ten sposób wasza wiara, która jest warta o wiele więcej niż niszczące złoto, nawet jeśli zostało oczyszczone w ogniu, okazuje się autentyczna i zaowocuje uwielbieniem, chwałą i czcią, gdy objawi się Jezus Chrystus." - Werset ten odzwierciedla ideę przedstawioną w Księdze Hioba 4, że próby mogą służyć oczyszczeniu wiary.
Psalmy 119:75: "Wiem, Panie, że Twoje sądy są sprawiedliwe i że wiernie mnie dotykasz." - Psalm ten nawiązuje do perspektywy Elifaza z 4. rozdziału Hioba, sugerując, że cierpienie może pochodzić od sprawiedliwego i wiernego Boga.
Rzymian 5:3-4: "Co więcej, chlubimy się także z ucisków, ponieważ wiemy, że ucisk rodzi wytrwałość; wytrwałość, zatwierdzony charakter; i zatwierdzony charakter, nadzieja." - Chociaż z innej perspektywy, fragment ten odzwierciedla rolę cierpienia w kształtowaniu charakteru, temat poruszony przez Elifaza w Hioba 4.
FAQ:
Co Elifaz mówi o cierpieniu Hioba?
Elifaz sugeruje, że cierpienie Hioba jest konsekwencją jego grzechów, stwierdzając, że nikt nie cierpi bez powodu i że powinien szukać boskiej korekty. (Hioba 4:7-9)
Jak Elifaz uzasadnia swoje twierdzenia na temat cierpienia Hioba?
Elifaz uzasadnia swoje twierdzenia, wspominając wizję, w której duch objawił mu, że to nie sprawiedliwi zostaną ukarani, lecz niegodziwcy. (Hioba 4:12-21)
Co wizja Elifaza ujawnia na temat relacji między Bogiem i ludźmi?
Wizja Elifaza sugeruje, że ludzie są niedoskonali w oczach Boga i że nawet aniołowie nie są czyści w Jego oczach. (Hioba 4:18-19)
Co Elifaz radzi Hiobowi, aby poprawić jego sytuację?
Elifaz radzi Hiobowi, aby przyznał się do swoich błędów i szukał Bożego miłosierdzia, mając nadzieję, że Bóg przywróci mu życie. (Hioba 4:6-7)
Czego możemy się nauczyć o ludzkim cierpieniu z przemówienia Elifaza?
Przemówienie Elifaza podkreśla pogląd, że cierpienie jest konsekwencją grzechu, odzwierciedlając powszechne w tamtych czasach wyobrażenie o karze boskiej. (Hioba 4:7-9)
