1. Teraz zabrał głos Elifaz z Temanu i tak rzekł:
2. Wolno pomówić? Przykro ci? Lecz któż się wstrzyma od słów stwierdzonych doświadczeniem?
3. Tyś przecież wielu pouczał, wzmacniałeś omdlałe ręce,
4. twe słowa krzepiły słabych, wspierałeś kolana zachwiane.
5. Gdy teraz przyszło na ciebie, tyś słaby, strwożony, gdy ciebie dotknęło.
6. Czy bogobojność już nie jest twą ufnością, a nadzieją - doskonałość dróg twoich?
7. Przypomnij, czy zginął kto prawy? Gdzie sprawiedliwych zgładzono?
8. O ile wiadomo, złoczyńca, który sieje nieprawość, zbiera z niej plon.
9. Od gniewu Boga on ginie, upada od gniewu Jego oburzenia:
10. ryk lwa, wrzask lwicy, łamią się i zęby lwiątek;
11. lew ginie z braku łupu, a małe lwicy idą w rozsypkę.
12. Doszło mnie tajemne słowo, jakiś szmer przyjęło me ucho
13. w zgłębianiu nocnych rozmyślań, gdy sen człowiekiem owładnął.
14. Strach mnie ogarnął i drżenie, że wszystkie się kości zatrzęsły,
15. tchnienie mi twarz owionęło, włosy się na mnie zjeżyły.
16. Stał. Nie poznałem twarzy. Jakaś postać przed mymi oczami. Szelest. I głos dosłyszałem:
17. Czyż u Boga człowiek jest niewinny, czy u Stwórcy śmiertelnik jest czysty?
18. Wszak On sługom swoim nie ufa: i w aniołach braki dostrzega.
19. A cóż mieszkańcy glinianych lepianek, których podstawy na piasku? - Łatwiej ich zgnieść niż mola.
20. Od rana do zmroku wyginą, bez sławy przepadną na wieki.
21. Czy ich mieszkanie nie runie? Umrą, lecz nie w mądrości.
Przypisy:
4:1-5 - Elifaz, jeden z przyjaciół Hioba, rozpoczyna swoją mowę od krytyki narzekań Hioba, sugerując, że jego cierpienie jest wynikiem jego własnych wad. To ilustruje powszechny pogląd, że cierpienie jest zawsze konsekwencją grzechu (zob. także Gal. 6:7-8 i Prz. 3:11-12).
4:6-8 - Elifaz odwołuje się do doświadczenia, argumentując, że niewinni nie cierpią i że Hiob musiał popełnić błąd. To uproszczone spojrzenie na cierpienie ignoruje złożoność ludzkiego doświadczenia i tajemnicę cierpienia (zob. także Psalm 73:12-14 i Łukasza 13:1-5).
4:9-11 - Elifaz wspomina wizję, którą miał, ujawniającą głębsze zrozumienie Bożej wielkości i ludzkiej słabości. Podkreśla to potrzebę uznania Bożej suwerenności, nawet w obliczu cierpienia (zob. także Izajasz 40:6-8 i Rzymian 9:20-21).
4:12-21 - Opis ludzkiej słabości i bojaźni Bożej dokonany przez Elifaza podkreśla wagę zachowania właściwej perspektywy w obliczu przeciwności. Pokazuje to, że uznanie wielkości Boga jest fundamentem silnej wiary (zob. także Psalm 103:14 i List św. Jakuba 4:14).
4:22-23 - Elifaz kończy swoje przemówienie stwierdzeniem, że mądrość i bojaźń Boża są niezbędne. Jego perspektywa podkreśla potrzebę szukania Bożego zrozumienia w obliczu trudności oraz wagę zjednoczenia się z Bożymi zamierzeniami (zob. także Prz 1,7 i Psalm 111,10).
Wersety związane z Księga Hioba, 4:
Rozdział 4 Hioba rozpoczyna odpowiedź Elifaza. Jak ten przyjaciel interpretuje cierpienie Hioba? Tekst przedstawia pierwszą interwencję Elifaza, która sugeruje, że cierpienie jest zawsze skutkiem grzechu. W rozdziale tym poruszane są takie tematy, jak teologia zemsty, ludzka słabość i rzekoma wyższość moralna. Job 4 wprowadza tradycyjną perspektywę, która będzie kwestionowana w całej książce. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów biblijnych, które korelują z argumentami przedstawionymi w tym prowokacyjnym rozdziale.
Przysłów 3:11-12: "Synu mój, nie gardź karnością Pana i nie daj się zranić Jego naganą, gdyż Pan karci tych, których kocha, tak jak ojciec syna, któremu dobrze życzy." - Przysłowie to odzwierciedla perspektywę Elifaza z Hioba 4, która sugeruje, że cierpienie Hioba może być formą boskiej dyscypliny.
Hebrajczyków 12:5-6: "I zapomnieliście o słowach zachęty, które kieruje do was jak do dzieci: «Synu mój, nie gardź karaniem Pana i nie upajaj się, gdy cię strofuje, gdyż Pan karze tych, których miłuje, i karze każdego, kogo akceptuje jak syn”." - Ten fragment Nowego Testamentu nawiązuje do tematów z 4. rozdziału Hioba, gdzie Elifaz sugeruje, że cierpienie może być formą boskiej naprawy.
1 Piotra 1:7: "W ten sposób wasza wiara, która jest warta o wiele więcej niż niszczące złoto, nawet jeśli zostało oczyszczone w ogniu, okazuje się autentyczna i zaowocuje uwielbieniem, chwałą i czcią, gdy objawi się Jezus Chrystus." - Werset ten odzwierciedla ideę przedstawioną w Księdze Hioba 4, że próby mogą służyć oczyszczeniu wiary.
Psalmy 119:75: "Wiem, Panie, że Twoje sądy są sprawiedliwe i że wiernie mnie dotykasz." - Psalm ten nawiązuje do perspektywy Elifaza z 4. rozdziału Hioba, sugerując, że cierpienie może pochodzić od sprawiedliwego i wiernego Boga.
Rzymian 5:3-4: "Co więcej, chlubimy się także z ucisków, ponieważ wiemy, że ucisk rodzi wytrwałość; wytrwałość, zatwierdzony charakter; i zatwierdzony charakter, nadzieja." - Chociaż z innej perspektywy, fragment ten odzwierciedla rolę cierpienia w kształtowaniu charakteru, temat poruszony przez Elifaza w Hioba 4.
FAQ:
Co Elifaz mówi o cierpieniu Hioba?
Elifaz sugeruje, że cierpienie Hioba jest konsekwencją jego grzechów, stwierdzając, że nikt nie cierpi bez powodu i że powinien szukać boskiej korekty. (Hioba 4:7-9)
Jak Elifaz uzasadnia swoje twierdzenia na temat cierpienia Hioba?
Elifaz uzasadnia swoje twierdzenia, wspominając wizję, w której duch objawił mu, że to nie sprawiedliwi zostaną ukarani, lecz niegodziwcy. (Hioba 4:12-21)
Co wizja Elifaza ujawnia na temat relacji między Bogiem i ludźmi?
Wizja Elifaza sugeruje, że ludzie są niedoskonali w oczach Boga i że nawet aniołowie nie są czyści w Jego oczach. (Hioba 4:18-19)
Co Elifaz radzi Hiobowi, aby poprawić jego sytuację?
Elifaz radzi Hiobowi, aby przyznał się do swoich błędów i szukał Bożego miłosierdzia, mając nadzieję, że Bóg przywróci mu życie. (Hioba 4:6-7)
Czego możemy się nauczyć o ludzkim cierpieniu z przemówienia Elifaza?
Przemówienie Elifaza podkreśla pogląd, że cierpienie jest konsekwencją grzechu, odzwierciedlając powszechne w tamtych czasach wyobrażenie o karze boskiej. (Hioba 4:7-9)
