1. kai ebasileusen iwsafat uioV autou ant' autou kai katiscusen iwsafat epi ton israhl
2. kai edwken dunamin en pasaiV taiV polesin iouda taiV ocuraiV kai katesthsen hgoumenouV en pasaiV taiV polesin iouda kai en polesin efraim aV prokatelabeto asa o pathr autou
3. kai egeneto kurioV meta iwsafat oti eporeuqh en odoiV tou patroV autou taiV prwtaiV kai ouk exezhthsen ta eidwla
4. alla kurion ton qeon tou patroV autou exezhthsen kai en taiV entolaiV tou patroV autou eporeuqh kai ouc wV tou israhl ta erga
5. kai kathuqunen kurioV thn basileian en ceiri autou kai edwken paV iouda dwra tw iwsafat kai egeneto autw ploutoV kai doxa pollh
6. kai uywqh kardia autou en odw kuriou kai eti exhren ta uyhla kai ta alsh apo thV ghV iouda
7. kai en tw tritw etei thV basileiaV autou apesteilen touV hgoumenouV autou kai touV uiouV twn dunatwn ton abdian kai zacarian kai naqanahl kai micaian didaskein en polesin iouda
8. kai met' autwn oi leuitai samouiaV kai naqaniaV kai zabdiaV kai asihl kai semiramwq kai iwnaqan kai adwniaV kai twbiaV oi leuitai kai met' autwn elisama kai iwram oi iereiV
9. kai edidaskon en iouda kai met' autwn bubloV nomou kuriou kai dihlqon en taiV polesin iouda kai edidaskon ton laon
10. kai egeneto ekstasiV kuriou epi pasaiV taiV basileiaiV thV ghV taiV kuklw iouda kai ouk epolemoun proV iwsafat
11. kai apo twn allofulwn eferon tw iwsafat dwra kai argurion kai domata kai oi arabeV eferon autw kriouV probatwn eptakisciliouV eptakosiouV
12. kai hn iwsafat poreuomenoV meizwn ewV eiV uyoV kai wkodomhsen oikhseiV en th ioudaia kai poleiV ocuraV
13. kai erga polla egeneto autw en th ioudaia kai andreV polemistai dunatoi iscuonteV en ierousalhm
14. kai outoV ariqmoV autwn kat' oikouV patriwn autwn tw iouda ciliarcoi ednaV o arcwn kai met' autou uioi dunatoi dunamewV triakosiai ciliadeV
15. kai met' auton iwanan o hgoumenoV kai met' autou diakosiai ogdohkonta ciliadeV
16. kai met' auton amasiaV o tou zacri o proqumoumenoV tw kuriw kai met' autou diakosiai ciliadeV dunatoi dunamewV
17. kai ek tou beniamin dunatoV dunamewV eliada kai met' autou toxotai kai peltastai diakosiai ciliadeV
18. kai met' auton iwzabad kai met' autou ekaton ogdohkonta ciliadeV dunatoi polemou
19. outoi oi leitourgounteV tw basilei ektoV wn edwken o basileuV en taiV polesin taiV ocuraiV en pash th ioudaia
Przypisy:
17:1-6 - Jozafat, syn Asy, obejmuje władzę królewską i szuka Pana, odwracając się od bożków. Jego dążenie do Boga i praktykowanie prawości są fundamentalne dla umocnienia królestwa, podkreślając wagę bogobojnego przywództwa (zob. także Psalm 1:1-3 i Księgę Przysłów 21:1).
17:7-9 - Jozafat wysyła kapłanów i lewitów, aby nauczali Prawa Pańskiego w Judzie. To zaangażowanie w edukację duchową jest kluczowe dla wzrostu wiary wśród ludu, dowodząc, że nauczanie Słowa Bożego jest niezbędne (zob. także Pwt 6,6-9 i Ps 119,105).
17:10-13 - Bojaźń Boża szerzy się w Judzie, przynosząc pokój i bezpieczeństwo. Boża ochrona jest konsekwencją posłuszeństwa i bojaźni Bożej, ilustrując, jak wierność Bogu przynosi błogosławieństwa (zob. także Psalm 34:7 i Psalm 91:1-2).
17:14-19 - Jozafat organizuje swoje siły zbrojne i promuje sprawne zarządzanie. Przygotowanie i strategia w rządzie są niezbędne do zapewnienia dobrobytu i bezpieczeństwa ludzi, wykazując się odpowiedzialnością w rolach przywódczych (zob. także Prz 21,31 i Łk 14,28-30).
17:19 - Rozmieszczenie wojsk ukazuje wielkość i siłę królestwa pod wodzą Jozafata. Ta organizacja wojskowa odzwierciedla również zaufanie do Boga, który jest prawdziwym źródłem bezpieczeństwa i ochrony (zob. także Psalm 20:7 i Psalm 144:1-2).
Wersety związane z II Crônicas, 17:
17 rozdział 2 Kronik opisuje panowanie Jehoszafata. Jak bogobojny przywódca wpływa na swój naród? Ten podnoszący na duchu tekst opisuje reformy religijne Jehoszafata, jego system nauczania prawa i rozwój militarny. W tym rozdziale poruszane są takie tematy, jak znaczenie edukacji duchowej, korzyści płynące z posłuszeństwa Bogu oraz równowaga między Bożym zaufaniem a ludzkim przygotowaniem. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów biblijnych, które wyjaśniają podstawowe zasady tego inspirującego rozdziału.
Przysłów 9:10: "Bojaźń Pańska jest początkiem mądrości, a poznanie Świętego jest zrozumieniem." - Odzwierciedla panowanie Jehoszafata opisane w 2 Kronik 17, zwłaszcza jego zaangażowanie w nauczanie Prawa Pańskiego.
Powtórzonego Prawa 6:6-7: "I te słowa, które ci dzisiaj rozkazuję, będą w twoim sercu; I będziesz ich uczył swoje dzieci i będziesz o nich mówił, przebywając w domu, i idąc drogą, kładąc się i wstając." - Odnosi się to do wysiłków Jehoszafata, aby nauczać lud Prawa Bożego, jak opisano w 2 Kronik 17:7-9.
Psalmy 1:1-3: "Błogosławiony mąż, który nie chodzi za radą bezbożnych, nie staje na drodze grzeszników i nie zasiada w gronie szyderców. Ale on ma upodobanie w Prawie Pańskim i dniem i nocą rozmyśla o Jego Prawie. Będzie bowiem jak drzewo zasadzone nad strumieniami wód, które wydaje swój owoc w swoim czasie; jego liście nie opadną i wszystko, co uczynisz, powiedzie się." - Nawiązuje do tematu pomyślności Jehoszafata dzięki jego wierności Bogu, jak widać w 2 Kronik 17:3-5.
Jozuego 1:8: "Niech księga tego prawa nie odchodzi od ust waszych; ale rozmyślajcie o tym dniem i nocą, abyście pilnie postępowali zgodnie ze wszystkim, co w nim jest napisane; bo wtedy zapewnisz sobie pomyślność i odniesiesz sukces." - Odzwierciedla nacisk, jaki Jehoszafat kładł na nauczanie Prawa, jak opisano w 2 Kronik 17:7-9.
Mateusza 6:33: "Ale szukajcie najpierw królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, a to wszystko będzie wam dodane." - Odnosi się to do priorytetu Jehoszafata w poszukiwaniu Boga i wynikającego z niego dobrobytu, jak widać w 2 Kronik 17:3-5.
FAQ:
Co zrobił Jozafat, aby wzmocnić królestwo Judy?
Jozafat podążał za Bożymi drogami, usuwając wyżyny i wysyłając Lewitów, aby nauczali Prawa. Przyniosło to Judzie dobrobyt i pokój (2 Kronik 17:3-9).
W jaki sposób Bóg błogosławił panowaniu Jozafata?
Bóg dał Jehoszafatowi zwycięstwo nad jego wrogami, umocnił jego królestwo oraz przyniósł mu bogactwo i chwałę. (2 Kronik 17:10-19)
Dlaczego Jehoszafat zawarł przymierze z Izraelem?
Jozafat zawarł sojusz z Achabem, królem Izraela, dążąc do stabilizacji politycznej, ale decyzja ta wiązała się z ryzykiem, ponieważ Achab był niegodziwy (2 Kronik 18:1-3).
Jak reagował Jozafat, gdy szukał Bożego przewodnictwa w czasie wojny?
W czasach kryzysu Jozafat szukał Bożego przewodnictwa, wzywał do postu i modlitwy, ufając Jego kierownictwu. (2 Kronik 20:3-12)
Jaką rolę odgrywali Lewici i kapłani za panowania Jozafata?
Lewici i kapłani zostali wysłani przez Jozafata, aby nauczać Prawa Bożego w miastach Judy i promować posłuszeństwo. (2 Kronik 17:7-9)
