1. kai elalhsen kurioV proV mwushn legwn
2. lalhson proV aarwn kai proV touV uiouV autou kai proV pantaV uiouV israhl kai ereiV proV autouV touto to rhma o eneteilato kurioV legwn
3. anqrwpoV anqrwpoV twn uiwn israhl h twn proshlutwn twn proskeimenwn en umin oV an sfaxh moscon h probaton h aiga en th parembolh kai oV an sfaxh exw thV parembolhV
4. kai epi thn quran thV skhnhV tou marturiou mh enegkh wste poihsai auto eiV olokautwma h swthrion kuriw dekton eiV osmhn euwdiaV kai oV an sfaxh exw kai epi thn quran thV skhnhV tou marturiou mh enegkh auto wste mh prosenegkai dwron kuriw apenanti thV skhnhV kuriou kai logisqhsetai tw anqrwpw ekeinw aima aima execeen exoleqreuqhsetai h yuch ekeinh ek tou laou authV
5. opwV anaferwsin oi uioi israhl taV qusiaV autwn osaV an autoi sfaxousin en toiV pedioiV kai oisousin tw kuriw epi taV quraV thV skhnhV tou marturiou proV ton ierea kai qusousin qusian swthriou tw kuriw auta
6. kai prosceei o iereuV to aima epi to qusiasthrion kuklw apenanti kuriou para taV quraV thV skhnhV tou marturiou kai anoisei to stear eiV osmhn euwdiaV kuriw
7. kai ou qusousin eti taV qusiaV autwn toiV mataioiV oiV autoi ekporneuousin opisw autwn nomimon aiwnion estai umin eiV taV geneaV umwn
8. kai ereiV proV autouV anqrwpoV anqrwpoV twn uiwn israhl kai apo twn uiwn twn proshlutwn twn proskeimenwn en umin oV an poihsh olokautwma h qusian
9. kai epi thn quran thV skhnhV tou marturiou mh enegkh poihsai auto tw kuriw exoleqreuqhsetai o anqrwpoV ekeinoV ek tou laou autou
10. kai anqrwpoV anqrwpoV twn uiwn israhl h twn proshlutwn twn proskeimenwn en umin oV an fagh pan aima kai episthsw to proswpon mou epi thn yuchn thn esqousan to aima kai apolw authn ek tou laou authV
11. h gar yuch pashV sarkoV aima autou estin kai egw dedwka auto umin epi tou qusiasthriou exilaskesqai peri twn yucwn umwn to gar aima autou anti thV yuchV exilasetai
12. dia touto eirhka toiV uioiV israhl pasa yuch ex umwn ou fagetai aima kai o proshlutoV o proskeimenoV en umin ou fagetai aima
13. kai anqrwpoV anqrwpoV twn uiwn israhl kai twn proshlutwn twn proskeimenwn en umin oV an qhreush qhreuma qhrion h peteinon o esqetai kai ekceei to aima kai kaluyei auto th gh
14. h gar yuch pashV sarkoV aima autou estin kai eipa toiV uioiV israhl aima pashV sarkoV ou fagesqe oti h yuch pashV sarkoV aima autou estin paV o esqwn auto exoleqreuqhsetai
15. kai pasa yuch htiV fagetai qnhsimaion h qhrialwton en toiV autocqosin h en toiV proshlutoiV plunei ta imatia autou kai lousetai udati kai akaqartoV estai ewV esperaV kai kaqaroV estai
16. ean de mh plunh ta imatia kai to swma mh loushtai udati kai lhmyetai anomhma autou
Przypisy:
17:1-4 - Bóg nakazuje, aby wszystkie ofiary składano w Namiocie, a nie poza nim. To podkreśla centralne miejsce kultu Boga w miejscu, które On wybrał, zapewniając świętość i czystość ofiary (zob. także Pwt 12,5-6 i 1 Kor 10,21).
17:10-12 - Krew jest zakazana jako pokarm, ponieważ symbolizuje życie i musi być przechowywana na ołtarzu jako zadośćuczynienie za grzechy. Świętość krwi jako symbolu życia podkreśla wartość ludzkiego życia i potrzebę zadośćuczynienia (zob. także Rdz 9,4 i Hbr 9,22).
17:13-14 - Kiedy zwierzę jest upolowane i zabite, krew musi zostać rozlana na ziemi i zakryta, symbolizując szacunek dla życia danego przez Boga. To przykazanie podkreśla świętość życia we wszystkich jego formach (zob. także Pwt 12,16 i Ps 72,14).
17:15-16 - Każdy, kto zje mięso zwierzęcia znalezionego martwego lub rozszarpanego, musi się oczyścić. To przykazanie podkreśla wagę rytualnej czystości i posłuszeństwa Bożym prawom świętości (zob. także Wj 22,31 i Ezechiel 44,31).
Wersety związane z Levítico, 17:
Rozdział 17 Księgi Kapłańskiej ustanawia prawa dotyczące krwi i ofiary. Dlaczego krew jest tak ważna? Ten podstawowy tekst zabrania spożywania krwi i wymaga, aby wszelkie ofiary składano w tabernakulum. Rozdział ten podkreśla świętość życia i centralne miejsce uwielbienia Boga. Prawa te podkreślają rolę krwi w odkupieniu i wskazują na ostateczną ofiarę Chrystusa. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które ukazują głębokie duchowe znaczenie praw dotyczących krwi i ofiary.
Dzieje Apostolskie 15:20: "Zamiast tego powinniśmy do nich napisać, aby powstrzymywali się od jedzenia skażonego bożkami, niemoralnością, mięsem uduszonych zwierząt i krwią." - Ta decyzja Rady Jerozolimskiej odzwierciedla prawa dotyczące krwi zawarte w Księdze Kapłańskiej 17.
Hebrajczyków 9:22: "Rzeczywiście, zgodnie z Prawem, prawie wszystko zostaje oczyszczone krwią, a bez przelania krwi nie ma przebaczenia." - Werset ten podsumowuje główną zasadę Księgi Kapłańskiej 17, dotyczącą znaczenia krwi w odkupieniu.
1 Koryntian 10:20-21: "NIE! Zanim powiem, że to, co oferują, jest przeznaczone dla demonów, a nie dla Boga. Nie chcę, żebyś miał komunię z demonami. Nie możecie pić kielicha Pańskiego i kielicha demonów; Nie mogą uczestniczyć przy stole Pańskim i przy stole demonów." - Paweł stosuje zasady Księgi Kapłańskiej 17 dotyczące ofiar w kontekście bałwochwalstwa w Koryncie.
Rodzaju 9:4: "Tylko nie jedzcie mięsa z krwią, bo to jest życie." - To przykazanie Noego jest podstawą praw dotyczących krwi w Księdze Kapłańskiej 17.
Ezechiela 33:25: "Dlatego powiedz im: Tak mówi Wszechwładny Pan: Skoro jecie mięso z krwią, zwracacie się do swoich bożków i przelewacie krew, czy powinniście posiąść tę ziemię?" - Ezechiel gani lud za naruszenie praw krwi z Księgi Kapłańskiej 17.
FAQ:
Dlaczego Bóg zabrania spożywania krwi w Księdze Kapłańskiej 17?
Krew jest uważana za świętą, ponieważ symbolizuje życie. Bóg nakazuje, aby krew była przeznaczona na ołtarz, gdzie służy do przebłagania za grzechy. (Księga Kapłańska 17:10-11)
Gdzie należy składać ofiary zgodnie z Księgą Kapłańską 17?
Ofiary należało składać wyłącznie w przybytku, aby uniknąć praktyk bałwochwalczych i zapewnić, że lud przestrzegał zasad kultu nakazanych przez Boga (Księga Kapłańska 17:3-5).
Jaka jest rola krwi w odkupieniu?
Krew, symbolizująca życie, jest środkiem odkupienia grzechów. Wylewa się ją na ołtarz, aby oczyścić i pojednać lud z Bogiem. (Kpł 17,11)
W jaki sposób Księga Kapłańska 17 reguluje kwestię uboju zwierząt?
Księga Kapłańska 17 poucza, że wszelkie uboje zwierząt, nawet te przeznaczone do spożycia, muszą odbywać się w przybytku, co podkreśla świętą więź między ofiarą a kultem. (Księga Kapłańska 17:3-4)
Czego uczy nas Księga Kapłańska 17 na temat relacji między ofiarą a bałwochwalstwem?
W rozdziale tym zakazano składania ofiar poza przybytkiem, aby uchronić Izraelitów przed bałwochwalstwem i zachować wyłączną cześć dla Boga. (Księga Kapłańska 17:7-9)
