1. καὶ ἐλάλησεν κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων
2. λάλησον πρὸς Ααρων καὶ πρὸς τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ καὶ πρὸς πάντας υἱοὺς Ισραηλ καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς τοῦτο τὸ ῥῆμα ὃ ἐνετείλατο κύριος λέγων
3. ἄνθρωπος ἄνθρωπος τῶν υἱῶν Ισραηλ ἢ τῶν προσηλύτων τῶν προσκειμένων ἐν ὑμῖν ὃς ἂν σφάξῃ μόσχον ἢ πρόβατον ἢ αἶγα ἐν τῇ παρεμβολῇ καὶ ὃς ἂν σφάξῃ ἔξω τῆς παρεμβολῆς
4. καὶ ἐπὶ τὴν θύραν τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου μὴ ἐνέγκῃ ὥστε ποιῆσαι αὐτὸ εἰς ὁλοκαύτωμα ἢ σωτήριον κυρίῳ δεκτὸν εἰς ὀσμὴν εὐωδίας καὶ ὃς ἂν σφάξῃ ἔξω καὶ ἐπὶ τὴν θύραν τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου μὴ ἐνέγκῃ αὐτὸ ὥστε μὴ προσενέγκαι δῶρον κυρίῳ ἀπέναντι τῆς σκηνῆς κυρίου καὶ λογισθήσεται τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ αἷμα αἷμα ἐξέχεεν ἐξολεθρευθήσεται ἡ ψυχὴ ἐκείνη ἐκ τοῦ λαοῦ αὐτῆς
5. ὅπως ἀναφέρωσιν οἱ υἱοὶ Ισραηλ τὰς θυσίας αὐτῶν ὅσας ἂν αὐτοὶ σφάξουσιν ἐν τοῖς πεδίοις καὶ οἴσουσιν τῷ κυρίῳ ἐπὶ τὰς θύρας τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου πρὸς τὸν ἱερέα καὶ θύσουσιν θυσίαν σωτηρίου τῷ κυρίῳ αὐτά
6. καὶ προσχεεῖ ὁ ἱερεὺς τὸ αἷμα ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον κύκλῳ ἀπέναντι κυρίου παρὰ τὰς θύρας τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου καὶ ἀνοίσει τὸ στέαρ εἰς ὀσμὴν εὐωδίας κυρίῳ
7. καὶ οὐ θύσουσιν ἔτι τὰς θυσίας αὐτῶν τοῖς ματαίοις οἷς αὐτοὶ ἐκπορνεύουσιν ὀπίσω αὐτῶν νόμιμον αἰώνιον ἔσται ὑμῖν εἰς τὰς γενεὰς ὑμῶν
8. καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς ἄνθρωπος ἄνθρωπος τῶν υἱῶν Ισραηλ καὶ ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν προσηλύτων τῶν προσκειμένων ἐν ὑμῖν ὃς ἂν ποιήσῃ ὁλοκαύτωμα ἢ θυσίαν
9. καὶ ἐπὶ τὴν θύραν τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου μὴ ἐνέγκῃ ποιῆσαι αὐτὸ τῷ κυρίῳ ἐξολεθρευθήσεται ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος ἐκ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ
10. καὶ ἄνθρωπος ἄνθρωπος τῶν υἱῶν Ισραηλ ἢ τῶν προσηλύτων τῶν προσκειμένων ἐν ὑμῖν ὃς ἂν φάγῃ πᾶν αἷμα καὶ ἐπιστήσω τὸ πρόσωπόν μου ἐπὶ τὴν ψυχὴν τὴν ἔσθουσαν τὸ αἷμα καὶ ἀπολῶ αὐτὴν ἐκ τοῦ λαοῦ αὐτῆς
11. ἡ γὰρ ψυχὴ πάσης σαρκὸς αἷμα αὐτοῦ ἐστιν καὶ ἐγὼ δέδωκα αὐτὸ ὑμῖν ἐπὶ τοῦ θυσιαστηρίου ἐξιλάσκεσθαι περὶ τῶν ψυχῶν ὑμῶν τὸ γὰρ αἷμα αὐτοῦ ἀντὶ τῆς ψυχῆς ἐξιλάσεται
12. διὰ τοῦτο εἴρηκα τοῖς υἱοῖς Ισραηλ πᾶσα ψυχὴ ἐξ ὑμῶν οὐ φάγεται αἷμα καὶ ὁ προσήλυτος ὁ προσκείμενος ἐν ὑμῖν οὐ φάγεται αἷμα
13. καὶ ἄνθρωπος ἄνθρωπος τῶν υἱῶν Ισραηλ καὶ τῶν προσηλύτων τῶν προσκειμένων ἐν ὑμῖν ὃς ἂν θηρεύσῃ θήρευμα θηρίον ἢ πετεινόν ὃ ἔσθεται καὶ ἐκχεεῖ τὸ αἷμα καὶ καλύψει αὐτὸ τῇ γῇ
14. ἡ γὰρ ψυχὴ πάσης σαρκὸς αἷμα αὐτοῦ ἐστιν καὶ εἶπα τοῖς υἱοῖς Ισραηλ αἷμα πάσης σαρκὸς οὐ φάγεσθε ὅτι ἡ ψυχὴ πάσης σαρκὸς αἷμα αὐτοῦ ἐστιν πᾶς ὁ ἔσθων αὐτὸ ἐξολεθρευθήσεται
15. καὶ πᾶσα ψυχή ἥτις φάγεται θνησιμαῖον ἢ θηριάλωτον ἐν τοῖς αὐτόχθοσιν ἢ ἐν τοῖς προσηλύτοις πλυνεῖ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ λούσεται ὕδατι καὶ ἀκάθαρτος ἔσται ἕως ἑσπέρας καὶ καθαρὸς ἔσται
16. ἐὰν δὲ μὴ πλύνῃ τὰ ἱμάτια καὶ τὸ σῶμα μὴ λούσηται ὕδατι καὶ λήμψεται ἀνόμημα αὐτοῦ
Przypisy:
17:1-4 - Bóg nakazuje, aby wszystkie ofiary składano w Namiocie, a nie poza nim. To podkreśla centralne miejsce kultu Boga w miejscu, które On wybrał, zapewniając świętość i czystość ofiary (zob. także Pwt 12,5-6 i 1 Kor 10,21).
17:10-12 - Krew jest zakazana jako pokarm, ponieważ symbolizuje życie i musi być przechowywana na ołtarzu jako zadośćuczynienie za grzechy. Świętość krwi jako symbolu życia podkreśla wartość ludzkiego życia i potrzebę zadośćuczynienia (zob. także Rdz 9,4 i Hbr 9,22).
17:13-14 - Kiedy zwierzę jest upolowane i zabite, krew musi zostać rozlana na ziemi i zakryta, symbolizując szacunek dla życia danego przez Boga. To przykazanie podkreśla świętość życia we wszystkich jego formach (zob. także Pwt 12,16 i Ps 72,14).
17:15-16 - Każdy, kto zje mięso zwierzęcia znalezionego martwego lub rozszarpanego, musi się oczyścić. To przykazanie podkreśla wagę rytualnej czystości i posłuszeństwa Bożym prawom świętości (zob. także Wj 22,31 i Ezechiel 44,31).
Wersety związane z Levítico, 17:
Rozdział 17 Księgi Kapłańskiej ustanawia prawa dotyczące krwi i ofiary. Dlaczego krew jest tak ważna? Ten podstawowy tekst zabrania spożywania krwi i wymaga, aby wszelkie ofiary składano w tabernakulum. Rozdział ten podkreśla świętość życia i centralne miejsce uwielbienia Boga. Prawa te podkreślają rolę krwi w odkupieniu i wskazują na ostateczną ofiarę Chrystusa. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które ukazują głębokie duchowe znaczenie praw dotyczących krwi i ofiary.
Dzieje Apostolskie 15:20: "Zamiast tego powinniśmy do nich napisać, aby powstrzymywali się od jedzenia skażonego bożkami, niemoralnością, mięsem uduszonych zwierząt i krwią." - Ta decyzja Rady Jerozolimskiej odzwierciedla prawa dotyczące krwi zawarte w Księdze Kapłańskiej 17.
Hebrajczyków 9:22: "Rzeczywiście, zgodnie z Prawem, prawie wszystko zostaje oczyszczone krwią, a bez przelania krwi nie ma przebaczenia." - Werset ten podsumowuje główną zasadę Księgi Kapłańskiej 17, dotyczącą znaczenia krwi w odkupieniu.
1 Koryntian 10:20-21: "NIE! Zanim powiem, że to, co oferują, jest przeznaczone dla demonów, a nie dla Boga. Nie chcę, żebyś miał komunię z demonami. Nie możecie pić kielicha Pańskiego i kielicha demonów; Nie mogą uczestniczyć przy stole Pańskim i przy stole demonów." - Paweł stosuje zasady Księgi Kapłańskiej 17 dotyczące ofiar w kontekście bałwochwalstwa w Koryncie.
Rodzaju 9:4: "Tylko nie jedzcie mięsa z krwią, bo to jest życie." - To przykazanie Noego jest podstawą praw dotyczących krwi w Księdze Kapłańskiej 17.
Ezechiela 33:25: "Dlatego powiedz im: Tak mówi Wszechwładny Pan: Skoro jecie mięso z krwią, zwracacie się do swoich bożków i przelewacie krew, czy powinniście posiąść tę ziemię?" - Ezechiel gani lud za naruszenie praw krwi z Księgi Kapłańskiej 17.
FAQ:
Dlaczego Bóg zabrania spożywania krwi w Księdze Kapłańskiej 17?
Krew jest uważana za świętą, ponieważ symbolizuje życie. Bóg nakazuje, aby krew była przeznaczona na ołtarz, gdzie służy do przebłagania za grzechy. (Księga Kapłańska 17:10-11)
Gdzie należy składać ofiary zgodnie z Księgą Kapłańską 17?
Ofiary należało składać wyłącznie w przybytku, aby uniknąć praktyk bałwochwalczych i zapewnić, że lud przestrzegał zasad kultu nakazanych przez Boga (Księga Kapłańska 17:3-5).
Jaka jest rola krwi w odkupieniu?
Krew, symbolizująca życie, jest środkiem odkupienia grzechów. Wylewa się ją na ołtarz, aby oczyścić i pojednać lud z Bogiem. (Kpł 17,11)
W jaki sposób Księga Kapłańska 17 reguluje kwestię uboju zwierząt?
Księga Kapłańska 17 poucza, że wszelkie uboje zwierząt, nawet te przeznaczone do spożycia, muszą odbywać się w przybytku, co podkreśla świętą więź między ofiarą a kultem. (Księga Kapłańska 17:3-4)
Czego uczy nas Księga Kapłańska 17 na temat relacji między ofiarą a bałwochwalstwem?
W rozdziale tym zakazano składania ofiar poza przybytkiem, aby uchronić Izraelitów przed bałwochwalstwem i zachować wyłączną cześć dla Boga. (Księga Kapłańska 17:7-9)
