1. kai tauthV etaracqh h kardia mou kai aperruh ek tou topou authV
2. akoue akohn en orgh qumou kuriou kai meleth ek stomatoV autou exeleusetai
3. upokatw pantoV tou ouranou arch autou kai to fwV autou epi pterugwn thV ghV
4. opisw autou bohsetai fwnh bronthsei en fwnh ubrewV autou kai ouk antallaxei autouV oti akousei fwnhn autou
5. bronthsei o iscuroV en fwnh autou qaumasia epoihsen gar megala a ouk hdeimen
6. suntasswn cioni ginou epi thV ghV kai ceimwn uetoV kai ceimwn uetwn dunasteiaV autou
7. en ceiri pantoV anqrwpou katasfragizei ina gnw paV anqrwpoV thn eautou asqeneian
8. eishlqen de qhria upo skephn hsucasan de epi koithV
9. ek tamieiwn epercontai dinai apo de akrwthriwn yucoV
10. kai apo pnohV iscurou dwsei pagoV oiakizei de to udwr wV ean boulhtai
11. kai eklekton kataplassei nefelh diaskorpiei nefoV fwV autou
12. kai autoV kuklwmata diastreyei en qeeboulaqw eiV erga autwn panta osa an enteilhtai autoiV tauta suntetaktai par' autou epi thV ghV
13. ean eiV paideian ean eiV thn ghn autou ean eiV eleoV eurhsei auton
14. enwtizou tauta iwb sthqi nouqetou dunamin kuriou
15. oidamen oti o qeoV eqeto erga autou fwV poihsaV ek skotouV
16. epistatai de diakrisin nefwn exaisia de ptwmata ponhrwn
17. sou de h stolh qermh hsucazetai de epi thV ghV
18. sterewseiV met' autou eiV palaiwmata iscurai wV orasiV epicusewV
19. dia ti didaxon me ti eroumen autw kai pauswmeqa polla legonteV
20. mh bibloV h grammateuV moi paresthken ina anqrwpon esthkwV katasiwphsw
21. pasin d' ouc oraton to fwV thlaugeV estin en toiV palaiwmasin wsper to par' autou epi nefwn
22. apo borra nefh crusaugounta epi toutoiV megalh h doxa kai timh pantokratoroV
23. kai ouc euriskomen allon omoion th iscui autou o ta dikaia krinwn ouk oiei epakouein auton
24. dio fobhqhsontai auton oi anqrwpoi fobhqhsontai de auton kai oi sofoi kardia
Przypisy:
37:1-5 - Elihu opisuje szacunek, jaki powinniśmy okazywać objawieniom Boga w naturze, podkreślając, że Jego głos ma wielką moc. Ta obserwacja przypomina nam o wielkości Boga i potrzebie oddawania Mu czci (zob. także Psalm 29:4-9 i List do Rzymian 1:20).
37:6-9 - Elihu mówi o zjawiskach naturalnych, takich jak śnieg i burze, jako o znakach działania Boga. Pogląd ten podkreśla, że stworzenie objawia mądrość i moc Boga, prowadząc nas do uznania Jego suwerenności (zob. także Psalm 104:1-5 i Ewangelię Mateusza 5:45).
37:10-13 - Elihu wspomina, że zimno i burze są również narzędziami Boga, używanymi dla Jego chwały i do realizacji Jego zamierzeń. To przypomina nam, że nawet trudności odgrywają rolę w dziele Bożym (zob. także Rz 8,28 i Iz 45,7).
37:14-16 - Elihu napomina Hioba, by kontemplował dzieła Boże i rozumiał Jego moc. To wezwanie do refleksji jest niezbędne w życiu duchowym, ponieważ pomaga nam dostrzec wielkość Boga i naszą pozycję przed Nim (zob. także Psalm 46:10 i List do Kolosan 3:2).
37:22-24 - Elihu konkluduje, że powinniśmy bać się Boga, który jest majestatyczny i potężny. Ten szacunek jest fundamentalny w relacji człowieka ze Stwórcą, podkreślając, że bojaźń Pańska jest początkiem mądrości (zob. również Prz 1,7 i Psalm 111,10).
Wersety związane z Jó, 37:
Rozdział 37 Hioba kończy przemowę Elihu hymnem na cześć Bożej mocy w przyrodzie. W jaki sposób stworzenie objawia boski majestat? Ten poetycki tekst żywo opisuje zjawiska naturalne, takie jak burze, zamiecie śnieżne i wiatry, przedstawiając je jako przejawy Bożej mocy i mądrości. W rozdziale poruszane są takie tematy jak niepojęta wielkość Boga, pełna czci bojaźń i pokora ludzka przed stworzeniem. Hioba 37 przygotowuje grunt pod reakcję Boga. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które rzucają światło na majestatyczne tematy tego inspirującego rozdziału.
Psalmy 29:3-4: "Głos Pana rozbrzmiewa nad wodami; Bóg chwały grzmi, Pan grzmi nad wodami wielkimi. Głos Pana jest potężny; głos Pana jest majestatyczny." - Psalm ten nawiązuje do opisu Elihu z 37. rozdziału Hioba, dotyczącego mocy Bożej objawiającej się w burzach.
Wyjścia 19:16: "Trzeciego dnia o świcie rozległy się grzmoty i błyskawice, gęsta chmura okryła górę i zabrzmiała głośno trąba. Wszyscy w obozie drżeli." - Ten fragment Księgi Wyjścia odzwierciedla opis Elihu w Hioba 37, dotyczący zjawisk naturalnych jako przejawów boskiej mocy.
Nahuma 1:3: "Pan jest bardzo cierpliwy, ale Jego moc jest wielka; Pan nie pozostawi winnego bez kary. Jego ścieżka wiedzie wśród wichru i burzy, a chmury są prochem, który unosi jego stopy." - Nahum używa podobnych obrazów jak Elihu w Hioba 37, aby opisać Bożą moc w naturze.
Psalmy 147:16-18: "Rozsypuje śnieg jak wełnę i rozsiewa szron jak popiół. Rzuca lód na kawałki. Kto zniesie Twoje przeziębienie? Wysyła swoje słowo i topi śnieg; On sprawia, że wieje wiatr i płyną wody." - Psalm ten używa języka podobnego do języka Elihu z Hioba 37, aby opisać Bożą kontrolę nad żywiołami.
Jeremiasza 10:13: "Kiedy daje słyszeć głos swój, szumią wody na niebie; sprawia, że chmury powstają z krańców ziemi. Wysyła błyskawice wraz z deszczem i sprawia, że ze swoich osadów wydobywa się wiatr." - Jeremiasz posługuje się obrazami, które przypominają opis mocy Boga nad zjawiskami meteorologicznymi dokonany przez Elihu w 37. rozdziale Hioba.
FAQ:
Jak Elihu opisuje moc Boga w naturze?
Mówi o grzmotach, śniegu i burzach, pokazując, że Bóg używa tych zjawisk, aby objawić swoją wielkość. (Hioba 37:5-7)
Co Elihu mówi o suwerenności Boga?
Uczy, że Bóg działa w niezbadany sposób, a człowiek powinien Go uznawać z bojaźnią i czcią. (Hioba 37:23-24)
Jak Elihu postrzega mądrość człowieka w odniesieniu do Boga?
Mówi, że ludzka wiedza jest ograniczona i nikt nie jest w stanie w pełni zrozumieć dzieł Boga. (Hioba 37:14-16)
Czego możemy się nauczyć ze zjawisk naturalnych?
Elihu naucza, że dzieło stworzenia świadczy o mocy i mądrości Boga, i że powinniśmy się z tego uczyć. (Hioba 37:7-13)
Dlaczego Elihu nalega na bojaźń Bożą?
Kończy swoje przemówienie stwierdzeniem, że Boga nie można osądzać według ludzkich kryteriów, a bojaźń przed Nim jest początkiem mądrości. (Hioba 37:23-24)
