1. to lhmma o eiden ambakoum o profhthV
2. ewV tinoV kurie kekraxomai kai ou mh eisakoushV bohsomai proV se adikoumenoV kai ou swseiV
3. ina ti moi edeixaV kopouV kai ponouV epiblepein talaipwrian kai asebeian ex enantiaV mou gegonen krisiV kai o krithV lambanei
4. dia touto dieskedastai nomoV kai ou diexagetai eiV teloV krima oti o asebhV katadunasteuei ton dikaion eneken toutou exeleusetai to krima diestrammenon
5. idete oi katafronhtai kai epibleyate kai qaumasate qaumasia kai afanisqhte dioti ergon egw ergazomai en taiV hmeraiV umwn o ou mh pisteushte ean tiV ekdihghtai
6. dioti idou egw exegeirw ef' umaV touV caldaiouV touV machtaV to eqnoV to pikron kai to tacinon to poreuomenon epi ta plath thV ghV tou kataklhronomhsai skhnwmata ouk autou
7. foberoV kai epifanhV estin ex autou to krima autou estai kai to lhmma autou ex autou exeleusetai
8. kai exalountai uper pardaleiV oi ippoi autou kai oxuteroi uper touV lukouV thV arabiaV kai exippasontai oi ippeiV autou kai ormhsousin makroqen kai petasqhsontai wV aetoV proqumoV eiV to fagein
9. sunteleia eiV asebeiV hxei anqesthkotaV proswpoiV autwn ex enantiaV kai sunaxei wV ammon aicmalwsian
10. kai autoV en basileusin entrufhsei kai turannoi paignia autou kai autoV eiV pan ocurwma empaixetai kai balei cwma kai krathsei autou
11. tote metabalei to pneuma kai dieleusetai kai exilasetai auth h iscuV tw qew mou
12. ouci su ap' archV kurie o qeoV o agioV mou kai ou mh apoqanwmen kurie eiV krima tetacaV auton kai eplasen me tou elegcein paideian autou
13. kaqaroV ofqalmoV tou mh oran ponhra kai epiblepein epi ponouV ou dunhsh ina ti epiblepeiV epi katafronountaV parasiwphsh en tw katapinein asebh ton dikaion
14. kai poihseiV touV anqrwpouV wV touV icquaV thV qalasshV kai wV ta erpeta ta ouk econta hgoumenon
15. sunteleian en agkistrw anespasen kai eilkusen auton en amfiblhstrw kai sunhgagen auton en taiV saghnaiV autou eneken toutou eufranqhsetai kai carhsetai h kardia autou
16. eneken toutou qusei th saghnh autou kai qumiasei tw amfiblhstrw autou oti en autoiV elipanen merida autou kai ta brwmata autou eklekta
17. dia touto amfibalei to amfiblhstron autou kai dia pantoV apoktennein eqnh ou feisetai
Przypisy:
1:1-4 - Habakuk rozpoczyna swoją modlitwę od skargi na niesprawiedliwość i przemoc panujące w Judzie. Kwestionuje milczenie Boga w obliczu korupcji. Ta sytuacja odzwierciedla zmagania wielu wierzących w obliczu zła na świecie, starających się zrozumieć, dlaczego Bóg dopuszcza takie cierpienie (zob. także Psalm 13:1-2 i Księgę Jeremiasza 12:1-4).
1:5-11 - Bóg odpowiada, że wzbudzi Babilończyków jako narzędzie sądu nad Judą. Boska odpowiedź podkreśla suwerenną władzę Boga nad narodami i Jego zdolność do wykorzystania nawet wrogów do realizacji swoich planów. To podważa ludzkie rozumienie Bożej sprawiedliwości (zob. także Izajasz 10:5-7 i Jeremiasz 25:9).
1:12-17 - Habakuk kwestionuje Bożą sprawiedliwość, prosząc o wyjaśnienie w kwestii wykorzystania Babilończyków, ludu jeszcze bardziej niegodziwego niż Żydzi. Wyraża napięcie między świętością Boga a pozornym dobrobytem niegodziwych. To częste pytanie w czasach cierpienia, gdy zło zdaje się triumfować (zob. także Psalm 73:3-17 i List do Rzymian 9:19-21).
1:18-20 - Habakuk zapewnia, że pomimo panującego zła i przemocy, ufa Bożej sprawiedliwości. Uznaje, że Bóg jest suwerenny nad wszystkimi narodami, a Jego sprawiedliwość zostanie wymierzona we właściwym czasie. Zaufanie do Boga, nawet w obliczu zła, jest kluczową lekcją dla wierzących (zob. także Izajasz 66:15-16 i Ap 6:9-11).
Wersety związane z Habacuc, 1:
Pierwszy rozdział Habakuka opisuje dialog proroka z Bogiem. Jak Habakuk radzi sobie z oczywistą niesprawiedliwością? Ten głęboki tekst wyraża zakłopotanie proroka w związku z przemocą i niegodziwością w Judzie. Bóg odpowiada, ogłaszając sąd przez Chaldejczyków. Następnie Habakuk zastanawia się, jak święty Bóg mógł użyć niegodziwego narodu, aby ukarać swój lud. Rozdział ukazuje napięcie pomiędzy Bożą suwerennością a ludzką sprawiedliwością. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów biblijnych, które w tym trudnym rozdziale nawiązują do tematów teodycei.
Psalmy 73:3: "Zazdrościłem bowiem arogancjom, gdy widziałem pomyślność tych niegodziwych ludzi." - Werset ten odzwierciedla frustrację Habakuka z 1:3-4 z powodu pozornego dobrobytu niegodziwych.
Jeremiasz 12:1: "Masz rację, Panie, przedstawiając Ci moją sprawę. Jednakże chcę się z tobą spierać o twoją sprawiedliwość. Dlaczego droga niegodziwych pomyślnie się rozwija? Dlaczego wszyscy zdrajcy żyją w pokoju?" - Podobnie jak Habakuk w 1:13, Jeremiasz kwestionuje pozorną tolerancję Boga dla niegodziwości.
Rzymian 1:17: "Albowiem w ewangelii objawia się sprawiedliwość Boża, sprawiedliwość, która od początku do końca jest przez wiarę, jak jest napisane: Sprawiedliwy z wiary żyć będzie." - Paweł cytuje Habakuka 2:4, który został wprowadzony w kontekście skarg Habakuka w rozdziale 1.
Izajasza 10:5-6: "Biada Asyrii, lasce mojego gniewu! W twoich rękach jest laska mojego oburzenia! Wysyłam ją przeciwko bezbożnemu narodowi, wysyłam ją przeciwko ludowi, który mnie gniewa, aby go splądrować i ograbić, i zdeptać jak błoto uliczne." - Ten fragment nawiązuje do Bożego wyjaśnienia z Księgi Habakuka 1:5-11 dotyczącego wykorzystania Chaldejczyków jako narzędzia sądu.
Dzieje Apostolskie 13:41: "Spójrzcie, szydercy, dziwujcie się i gińcie; bo za waszych dni uczynię coś, w co nie uwierzylibyście, gdyby wam ktoś powiedział!" - Paweł cytuje w swoim kazaniu Habakuka 1:5, odnosząc ostrzeżenie proroka do swoich czasów.
FAQ:
Dlaczego Habakuk pyta Boga o cierpienia sprawiedliwych?
Habakuk pyta Boga o dobrobyt niegodziwych i cierpienie sprawiedliwych, wyrażając swój smutek z powodu pozornego braku sprawiedliwości. (Habakuk 1:2-4)
Co Bóg mówi Habakukowi na temat ucisku niegodziwych?
Bóg objawia, że posłuży się Babilończykami, bezwzględnym ludem, aby ukarać niegodziwych, pokazując, że Boża sprawiedliwość zostanie wykonana, nawet jeśli w nieoczekiwany sposób. (Habakuka 1:5-11)
Jak Habakuk zareagował na odpowiedź Boga dotyczącą Babilończyków?
Habakuk wyraża obawę, że Bóg posłuży się bardziej niegodziwym ludem, aby ukarać niegodziwych, kwestionując słuszność takiego działania. (Habakuk 1:12-17)
Czego możemy się nauczyć o naturze Boga z Księgi Habakuka 1?
Księga Habakuka 1 uczy nas, że Bóg jest suwerenny, sprawiedliwy i posługuje się nieoczekiwanymi środkami, aby realizować swoje cele, nawet jeśli nie do końca je rozumiemy. (Habakuka 1:12-13)
Jaką nadzieję Bóg przedstawia sprawiedliwym w Księdze Habakuka 1?
Nadzieją dla sprawiedliwych jest to, że choć niegodziwym może się wydawać, że dobrze im się wiedzie, ostatecznie Bóg wymierzy sprawiedliwość. Sprawiedliwi będą żyć wiarą, ufając Bożej suwerenności. (Habakuka 1:4)
