Mosaico decorativo

1. tautaV oun econteV taV epaggeliaV agaphtoi kaqariswmen eautouV apo pantoV molusmou sarkoV kai pneumatoV epitelounteV agiwsunhn en fobw qeou

1. Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santifi­ca­ção no temor de Deus.

2. cwrhsate hmaV oudena hdikhsamen oudena efqeiramen oudena epleonekthsamen

2. Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.

3. ou proV katakrisin legw proeirhka gar oti en taiV kardiaiV hmwn este eiV to sunapoqanein kai suzhn

3. Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.

4. pollh moi parrhsia proV umaV pollh moi kauchsiV uper umwn peplhrwmai th paraklhsei uperperisseuomai th cara epi pash th qliyei hmwn

4. Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.

5. kai gar elqontwn hmwn eiV makedonian oudemian eschken anesin h sarx hmwn all en panti qlibomenoi exwqen macai eswqen foboi

5. De fato, à nossa chegada em Macedônia, ne­nhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.

6. all o parakalwn touV tapeinouV parekalesen hmaV o qeoV en th parousia titou

6. Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;

7. ou monon de en th parousia autou alla kai en th paraklhsei h pareklhqh ef umin anaggellwn hmin thn umwn epipoqhsin ton umwn odurmon ton umwn zhlon uper emou wste me mallon carhnai

7. e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.

8. oti ei kai eluphsa umaV en th epistolh ou metamelomai ei kai metemelomhn blepw gar oti h epistolh ekeinh ei kai proV wran eluphsen umaV

8. Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti (porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou),

9. nun cairw ouc oti eluphqhte all oti eluphqhte eiV metanoian eluphqhte gar kata qeon ina en mhdeni zhmiwqhte ex hmwn

9. agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque essa tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.

10. h gar kata qeon luph metanoian eiV swthrian ametamelhton katergazetai h de tou kosmou luph qanaton katergazetai

10. De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arre­pende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.

11. idou gar auto touto to kata qeon luphqhnai umaV poshn kateirgasato umin spoudhn alla apologian alla aganakthsin alla fobon alla epipoqhsin alla zhlon all ekdikhsin en panti sunesthsate eautouV agnouV einai en tw pragmati

11. Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que escusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa nesse assunto.

12. ara ei kai egraya umin ouc eineken tou adikhsantoV oude eineken tou adikhqentoV all eineken tou fanerwqhnai thn spoudhn umwn thn uper hmwn proV umaV enwpion tou qeou

12. Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.

13. dia touto parakeklhmeqa epi th paraklhsei umwn perissoterwV de mallon ecarhmen epi th cara titou oti anapepautai to pneuma autou apo pantwn umwn

13. Eis o que nos tem consolado. Mas, acima dessa consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranquilizastes.

14. oti ei ti autw uper umwn kekauchmai ou kathscunqhn all wV panta en alhqeia elalhsamen umin outwV kai h kauchsiV hmwn h epi titou alhqeia egenhqh

14. Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.

15. kai ta splagcna autou perissoterwV eiV umaV estin anamimnhskomenou thn pantwn umwn upakohn wV meta fobou kai tromou edexasqe auton

15. A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.

16. cairw oti en panti qarrw en umin

16. Alegro-me por poder contar convosco em tudo.



Przeczytaj Biblię w rok

Dołącz do naszej społeczności i przeczytaj całą Biblię w 365 dni. Ustrukturyzowana i inspirująca ścieżka pogłębiająca Twoją wiarę i wiedzę o Piśmie Świętym.