1. autoi gar oidate adelfoi thn eisodon hmwn thn proV umaV oti ou kenh gegonen
2. alla kai propaqonteV kai ubrisqenteV kaqwV oidate en filippoiV eparrhsiasameqa en tw qew hmwn lalhsai proV umaV to euaggelion tou qeou en pollw agwni
3. h gar paraklhsiV hmwn ouk ek planhV oude ex akaqarsiaV oute en dolw
4. alla kaqwV dedokimasmeqa upo tou qeou pisteuqhnai to euaggelion outwV laloumen ouc wV anqrwpoiV areskonteV alla tw qew tw dokimazonti taV kardiaV hmwn
5. oute gar pote en logw kolakeiaV egenhqhmen kaqwV oidate oute en profasei pleonexiaV qeoV martuV
6. oute zhtounteV ex anqrwpwn doxan oute af umwn oute ap allwn dunamenoi en barei einai wV cristou apostoloi
7. all egenhqhmen hpioi en mesw umwn wV an trofoV qalph ta eauthV tekna
8. outwV imeiromenoi umwn eudokoumen metadounai umin ou monon to euaggelion tou qeou alla kai taV eautwn yucaV dioti agaphtoi hmin gegenhsqe
9. mnhmoneuete gar adelfoi ton kopon hmwn kai ton mocqon nuktoV gar kai hmeraV ergazomenoi proV to mh epibarhsai tina umwn ekhruxamen eiV umaV to euaggelion tou qeou
10. umeiV martureV kai o qeoV wV osiwV kai dikaiwV kai amemptwV umin toiV pisteuousin egenhqhmen
11. kaqaper oidate wV ena ekaston umwn wV pathr tekna eautou parakalounteV umaV kai paramuqoumenoi
12. kai marturoumenoi eiV to peripathsai umaV axiwV tou qeou tou kalountoV umaV eiV thn eautou basileian kai doxan
13. dia touto kai hmeiV eucaristoumen tw qew adialeiptwV oti paralabonteV logon akohV par hmwn tou qeou edexasqe ou logon anqrwpwn alla kaqwV estin alhqwV logon qeou oV kai energeitai en umin toiV pisteuousin
14. umeiV gar mimhtai egenhqhte adelfoi twn ekklhsiwn tou qeou twn ouswn en th ioudaia en cristw ihsou oti tauta epaqete kai umeiV upo twn idiwn sumfuletwn kaqwV kai autoi upo twn ioudaiwn
15. twn kai ton kurion apokteinantwn ihsoun kai touV idiouV profhtaV kai umaV ekdiwxantwn kai qew mh areskontwn kai pasin anqrwpoiV enantiwn
16. kwluontwn hmaV toiV eqnesin lalhsai ina swqwsin eiV to anaplhrwsai autwn taV amartiaV pantote efqasen de ep autouV h orgh eiV teloV
17. hmeiV de adelfoi aporfanisqenteV af umwn proV kairon wraV proswpw ou kardia perissoterwV espoudasamen to proswpon umwn idein en pollh epiqumia
18. dio hqelhsamen elqein proV umaV egw men pauloV kai apax kai diV kai enekoyen hmaV o satanaV
19. tiV gar hmwn elpiV h cara h stefanoV kauchsewV h ouci kai umeiV emprosqen tou kuriou hmwn ihsou cristou en th autou parousia
20. umeiV gar este h doxa hmwn kai h cara
Przypisy:
2:1-2 - Paweł potwierdza, że jego głoszenie nie poszło na marne, pomimo trudności, z jakimi się zmagał. Przypomina Tesaloniczanom, że napotkali sprzeciw, ale z odwagą dążyli do głoszenia ewangelii (zob. także 2 Koryntian 4:8-10 i Filipian 1:28).
2:3-4 - Paweł oświadcza, że jego przesłanie nie było nieczyste ani zwodnicze, lecz szczere przed Bogiem. Autentyczność kaznodziei jest niezbędna, aby słowo zostało przyjęte z ufnością (zob. także 2 Kor 2,17 i 1 Kor 4,2).
2:7-8 - Paweł porównuje swoje podejście do matki troszczącej się o swoje dzieci, ilustrując posługę opartą na miłości i trosce. Wzmacnia to ideę osobistej i intymnej relacji w głoszeniu ewangelii (zob. także 2 Kor 12,14-15 i 1 P 5,2-3).
2:9-12 - Paweł wspomina swoją ciężką pracę, głosząc ewangelię i prowadząc przykładne życie, aby być wzorem dla Tesaloniczan. Uczciwość i przykładne życie są kluczem do skutecznego przywództwa (zob. także 2 Koryntian 6:3-10 i Filipian 3:17).
02:13 - Paweł dziękuje Bogu za przyjęcie słowa, które zostało przyjęte nie jako słowo ludzkie, lecz jako słowo Boże. Podkreśla to wagę słuchania ewangelii z wiarą i czcią (zob. także 1 Kor 2,13 i Hbr 4,12).
Wersety związane z I Tessalonicenses, 2:
1 rozdział 2 Tesaloniczan omawia służbę Pawła w Tesalonice. Jakie cechy wyróżniały twoje głoszenie ewangelii? Ten osobisty tekst przypomina ciężką pracę, uczciwość i ojcowską troskę Pawła. Apostoł podkreśla czystość swoich pobudek, dobroć i ofiarną miłość do Kościoła. W tym rozdziale poruszane są takie tematy, jak autentyczność w służbie, prześladowania i przemieniająca moc Słowa Bożego. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów biblijnych, które odpowiadają zasadom posługi zawartym w tym odkrywczym rozdziale.
Dzieje Apostolskie 16:22-24: "Tłum powstał przeciwko Pawłowi i Sylasowi, a urzędnicy nakazali rozebrać i wychłostać ich szaty. Po dotkliwym biczowaniu wtrącono ich do więzienia. Strażnikowi nakazano uważnie ich obserwować. Otrzymawszy te rozkazy, wrzucił ich do wewnętrznego więzienia i przywiązał im nogi do dyb." - Ten fragment ilustruje cierpienia, jakich doświadczał Paweł i jego towarzysze przed przybyciem do Tesaloniki, jak wspomniano w 1 Tesaloniczan 2:2.
1 Koryntian 2:4: "Moje przesłanie i moje nauczanie nie składały się z przekonujących słów mądrości, ale polegały na demonstracji mocy Ducha" - Werset ten odzwierciedla podejście Pawła do głoszenia, podobne do tego, które opisuje w 1 Tesaloniczan 2:3-5.
Galacjan 1:10: "Czy teraz szukam uznania u ludzi, czy u Boga? A może próbuję zadowolić mężczyzn? Gdybym nadal starał się podobać ludziom, nie byłbym sługą Chrystusa." - Paweł wyraża podobne zdanie w 1 Tesaloniczan 2:4, podkreślając, że stara się podobać Bogu, a nie ludziom.
Filipian 2:16: "Trzymaj się mocno słowa życia. Dlatego w dniu Chrystusa będę dumny, że nie biegłem i nie walczyłem na próżno." - Werset ten odzwierciedla uczucia Pawła z 1 Tesaloniczan 2:19-20, gdzie wyraża on swoją dumę z Tesaloniczan.
2 Koryntian 12:14: "Teraz jestem gotowy odwiedzić was po raz trzeci i nie będę dla was ciężarem, bo nie szukam waszego mienia, ale was samych. Ponadto dzieci nie powinny gromadzić dóbr dla swoich rodziców, ale rodzice dla swoich dzieci." - Werset ten odzwierciedla ojcowską postawę Pawła wobec kościołów, podobną do tej, którą wyraził w 1 Tesaloniczan 2:11-12.
FAQ:
W jaki sposób Paweł okazywał swoją miłość Tesaloniczanom?
Troszczył się o nich z czułością, jak matka troszczy się o swoje dzieci, dzieląc się nie tylko ewangelią, ale i własnym życiem. (1 Tesaloniczan 2:7-8)
Jak Paweł opisuje swoje nauczanie w Tesalonice?
Głosił naukę bez podstępu, nieczystości i intencji oszukiwania, starając się podobać Bogu, a nie ludziom. (1 Tesaloniczan 2:3-4)
Jak Tesaloniczanie przyjęli Słowo Boże?
Przyjęli je nie jako słowo ludzkie, ale jako Słowo Boże, które działa w tych, którzy wierzą. (1 Tesaloniczan 2:13)
Dlaczego Paweł wspomina o prześladowaniu Tesaloniczan?
Podobnie jak chrześcijanie w Judei, cierpieli prześladowania, pokazując w ten sposób swoją wierność ewangelii. (1 Tesaloniczan 2:14)
Jakie było pragnienie Pawła, gdy pisał do Kościoła?
Pragnął ich ponownie zobaczyć, gdyż uważał ich za swoją radość i koronę przed Panem. (1 Tesaloniczan 2:17-20)
