Salmos, 139

1. Del maestro de coro. De David. Salmo. Yahveh, tú me escrutas y conoces;

1. Zborovoði. Davidov. Jahve, pronièeš me svega i poznaješ,

2. sabes cuándo me siento y cuándo me levanto, mi pensamiento calas desde lejos;

2. ti znaš kada sjednem i kada ustanem, izdaleka ti veæ misli moje poznaješ.

3. esté yo en camino o acostado, tú lo adviertes, familiares te son todas mis sendas.

3. Hodam li ili ležim, sve ti vidiš, znani su ti svi moji putovi.

4. Que no está aún en mi lengua la palabra, y ya tú, Yahveh, la conoces entera;

4. Rijeè mi još nije na jezik došla, a ti, Jahve, sve veæ znadeš.

5. me aprietas por detrás y por delante, y tienes puesta sobre mí tu mano.

5. S leða i s lica ti me obuhvaæaš, na mene si ruku svoju stavio.

6. Ciencia es misteriosa para mí, harto alta, no puedo alcanzarla.

6. Znanje to odveæ mi je èudesno, previsoko da bih ga dokuèio.

7. ¿A dónde iré yo lejos de tu espíritu, a dónde de tu rostro podré huir?

7. Kamo da idem od duha tvojega i kamo da od tvog lica pobjegnem?

8. Si hasta los cielos subo, allí estás tú, si en el seol me acuesto, allí te encuentras.

8. Ako se na nebo popnem, ondje si, ako u Podzemlje legnem, i ondje si.

9. Si tomo las alas de la aurora, si voy a parar a lo último del mar,

9. Uzmem li krila zorina pa se naselim moru na kraj

10. también allí tu mano me conduce, tu diestra me aprehende.

10. i ondje bi me ruka tvoja vodila, desnica bi me tvoja držala.

11. Aunque diga: «¡Me cubra al menos la tiniebla, y la noche sea en torno a mí un ceñidor,

11. Reknem li: "Nek' me barem tmine zakriju i nek' me noæ umjesto svjetla okruži!" -

12. ni la misma tiniebla es tenebrosa para ti, y la noche es luminosa como el día.

12. ni tmina tebi neæe biti tamna: noæ sjaji kao dan i tama kao svjetlost.

13. Porque tú mis riñones has formado, me has tejido en el vientre de mi madre;

13. Jer ti si moje stvorio bubrege, satkao me u krilu majèinu.

14. yo te doy gracias por tantas maravillas: prodigio soy, prodigios son tus obras. Mi alma conocías cabalmente,

14. Hvala ti što sam stvoren tako èudesno, što su djela tvoja predivna. Dušu moju do dna si poznavao,

15. y mis huesos no se te ocultaban, cuando era yo formado en lo secreto, tejido en las honduras de la tierra.

15. kosti moje ne bjehu ti sakrite dok nastajah u tajnosti, otkan u dubini zemlje.

16. Mi embrión tus ojos lo veían; en tu libro están inscritos todos los días que han sido señalados, sin que aún exista uno solo de ellos.

16. Oèi tvoje veæ tada gledahu djela moja, sve veæ bješe zapisano u knjizi tvojoj: dani su mi odreðeni dok još ne bješe ni jednoga.

17. Mas para mí ¡qué arduos son tus pensamientos, oh, Dios, qué incontable su suma!

17. Kako su mi, Bože, naumi tvoji nedokuèivi, kako li je neprocjenjiv zbroj njihov.

18. ¡Son más, si los recuento, que la arena, y al terminar, todavía estoy contigo!

18. Da ih brojim? Više ih je nego pijeska! Doðem li im do kraja, ti mi preostaješ!

19. ¡Ah, si al impío, oh Dios, mataras, si los hombres sanguinarios se apartaran de mí!

19. De, istrijebi, Bože, zlotvora, krvoloci nek' odstupe od mene!

20. Ellos que hablan de ti dolosamente, tus adversarios que se alzan en vano.

20. Jer podmuklo se bune protiv tebe, uzalud se dižu tvoji dušmani.

21. ¿No odio, Yahveh, a quienes te odian? ¿No me asquean los que se alzan contra ti?

21. Jahve, zar da ne mrzim tvoje mrzitelje? Zar da mi se ne gade protivnici tvoji?

22. Con odio colmado los odio, son para mí enemigos.

22. Mržnjom dubokom ja ih mrzim i držim ih svojim neprijateljima.

23. Sóndame, oh Dios, mi corazón conoce, pruébame, conoce mis desvelos;

23. Pronikni me svega, Bože, srce mi upoznaj, iskušaj me i upoznaj misli moje:

24. mira no haya en mí camino de dolor, y llévame por el camino eterno.

24. pogledaj, ne idem li putem pogubnim i povedi me putem vjeènim!