Mosaico decorativo

1. kai etaracqh o basileuV kai anebh eiV to uperwon thV pulhV kai eklausen kai outwV eipen en tw poreuesqai auton uie mou abessalwm uie mou uie mou abessalwm tiV dwh ton qanaton mou anti sou egw anti sou abessalwm uie mou uie mou

1. Então, o rei comoveu-se, subiu ao quarto que estava por cima da porta e pôs-se a chorar. E enquanto ia, dizia assim: “Meu filho Absalão, meu filho, meu filho Absalão! Por que não morri em teu lugar? Absalão, meu filho, meu filho!”.

2. kai anhggelh tw iwab legonteV idou o basileuV klaiei kai penqei epi abessalwm

2. E foram dizer a Joab: “Eis que o rei chora e se lamenta por causa de Absalão”.

3. kai egeneto h swthria en th hmera ekeinh eiV penqoV panti tw law oti hkousen o laoV en th hmera ekeinh legwn oti lupeitai o basileuV epi tw uiw autou

3. E a vitória se transformou em luto naquele dia para todo o exército, porque o povo ouvira dizer que o rei estava acabrunhado de dor por causa de seu filho.

4. kai dieklepteto o laoV en th hmera ekeinh tou eiselqein eiV thn polin kaqwV diakleptetai o laoV oi aiscunomenoi en tw autouV feugein en tw polemw

4. Por isso, o exército entrou silenciosamente na cidade e, como faria um exército coberto de vergonha por ter fugido ao combate.

5. kai o basileuV ekruyen to proswpon autou kai ekraxen o basileuV fwnh megalh legwn uie mou abessalwm abessalwm uie mou

5. Entretanto o rei, cobrindo a cabeça, dizia em alta voz: “Meu filho Absalão! Absalão, meu filho, meu filho!”.

6. kai eishlqen iwab proV ton basilea eiV ton oikon kai eipen kathscunaV shmeron to proswpon pantwn twn doulwn sou twn exairoumenwn se shmeron kai thn yuchn twn uiwn sou kai twn qugaterwn sou kai thn yuchn twn gunaikwn sou kai twn pallakwn sou

6. Veio então Joab à casa do rei e disse-lhe: “Tu cobres hoje de confusão a face de todos os teus servos que salvaram a tua vida, a vida de teus filhos e filhas, de tuas mulheres e concubinas.

7. tou agapan touV misountaV se kai misein touV agapwntaV se kai anhggeilaV shmeron oti ouk eisin oi arconteV sou oude paideV oti egnwka shmeron oti ei abessalwm ezh panteV hmeiV shmeron nekroi oti tote to euqeV hn en ofqalmoiV sou

7. Tu amas os que te odeiam e odeias os que te amam e mostras que os teus chefes e teus servos nada valem para ti. Estou vendo que te darias por satisfeito, se Absalão vivesse e nós fôssemos todos mortos!

8. kai nun anastaV exelqe kai lalhson eiV thn kardian twn doulwn sou oti en kuriw wmosa oti ei mh ekporeush shmeron ei aulisqhsetai anhr meta sou thn nukta tauthn kai epignwqi seautw kai kakon soi touto uper pan to kakon to epelqon soi ek neothtoV sou ewV tou nun

8. Vamos! Sai e dirige aos teus servos palavras de reconforto, pois juro-te por Deus que, se não o fizeres, não ficará contigo esta noite homem algum. E isso seria para ti uma desgraça maior do que todas que vieram sobre ti desde a tua juventude!”.

9. kai anesth o basileuV kai ekaqisen en th pulh kai paV o laoV anhggeilan legonteV idou o basileuV kaqhtai en th pulh kai eishlqen paV o laoV kata proswpon tou basilewV kai israhl efugen anhr eiV ta skhnwmata autou

9. Então levantou-se o rei e foi sentar-se à porta. Foi avisado a todo o exército: “Eis que o rei está sentado à porta”. E todo o exército veio apresentar-se a ele. Os israelitas tinham fugido cada qual para a sua casa.

10. kai hn paV o laoV krinomenoV en pasaiV fulaiV israhl legonteV o basileuV dauid errusato hmaV apo pantwn twn ecqrwn hmwn kai autoV exeilato hmaV ek ceiroV allofulwn kai nun pefeugen apo thV ghV kai apo thV basileiaV autou apo abessalwm

10. Em todas as tribos se discutia, dizendo: “O rei que nos salvara das mãos de nossos inimigos e da mão dos filisteus, agora teve de fugir da terra diante de Absalão.

11. kai abessalwm on ecrisamen ef' hmwn apeqanen en tw polemw kai nun ina ti umeiV kwfeuete tou epistreyai ton basilea kai to rhma pantoV israhl hlqen proV ton basilea

11. Ora, Absalão, a quem tínhamos sagrado rei sobre nós, morreu no combate. Por que tardais em fazer voltar o rei?”.*

12. kai o basileuV dauid apesteilen proV sadwk kai proV abiaqar touV iereiV legwn lalhsate proV touV presbuterouV iouda legonteV ina ti ginesqe escatoi tou epistreyai ton basilea eiV ton oikon autou kai logoV pantoV israhl hlqen proV ton basilea

12. E chegou aos ouvidos do rei o que se dizia em todo o Israel. O rei Davi mandou aos sacerdotes Sadoc e Abiatar a seguinte mensagem: “Eis o que direis aos anciãos de Judá: ‘Por que seríeis vós os últimos a reconduzir o rei para a sua casa?

13. adelfoi mou umeiV osta mou kai sarkeV mou umeiV kai ina ti ginesqe escatoi tou epistreyai ton basilea eiV ton oikon autou

13. Vós sois meus irmãos, meus ossos e minha carne. Por que seríeis vós os últimos a reconduzir o rei?’.*

14. kai tw amessai ereite ouci ostoun mou kai sarx mou su kai nun tade poihsai moi o qeoV kai tade prosqeih ei mh arcwn dunamewV esh enwpion emou pasaV taV hmeraV anti iwab

14. Direis em seguida a Amasa: ‘Tu és meu osso e minha carne. Que Deus me trate com todo o rigor, se eu não te tornar para sempre o meu general em lugar de Joab’.”

15. kai eklinen thn kardian pantoV androV iouda wV androV enoV kai apesteilan proV ton basilea legonteV epistrafhti su kai panteV oi douloi sou

15. Todos os homens de Judá sentiram unanimemente o seu coração voltar-se para o rei e mandaram-lhe dizer: “Volta com todos os teus!”.

16. kai epestreyen o basileuV kai hlqen ewV tou iordanou kai andreV iouda hlqan eiV galgala tou poreuesqai eiV apanthn tou basilewV diabibasai ton basilea ton iordanhn

16. O rei voltou. Chegando ao Jordão, eis que todo o Judá tinha acorrido a Gálgala para ir-lhe ao encontro e fazê-lo passar o Jordão.

17. kai etacunen semei uioV ghra uiou tou iemeni ek baourim kai katebh meta androV iouda eiV apanthn tou basilewV dauid

17. Semei, filho de Gera, o benjaminita de Baurim, com seus quinze filhos e os vinte servos, apressou-se a vir ao encontro do rei Davi.

18. kai cilioi andreV met' autou ek tou beniamin kai siba to paidarion tou oikou saoul kai deka pente uioi autou met' autou kai eikosi douloi autou met' autou kai kateuqunan ton iordanhn emprosqen tou basilewV

18. Levava consigo mil homens de Benjamim, assim como Siba, servo da família de Saul, com seus quinze filhos e vinte servos. E correram rumo ao Jordão antes do rei,*

19. kai eleitourghsan thn leitourgian tou diabibasai ton basilea kai diebh h diabasiV exegeirai ton oikon tou basilewV kai tou poihsai to euqeV en ofqalmoiV autou kai semei uioV ghra epesen epi proswpon autou enwpion tou basilewV diabainontoV autou ton iordanhn

19. e dispuseram tudo para fazer passar a família do rei e prestar-lhe todos os serviços que desejassem. Semei, filho de Gera, atirou-se aos pés do rei no momento em que ele ia passar o Jordão

20. kai eipen proV ton basilea mh dialogisasqw o kurioV mou anomian kai mh mnhsqhV osa hdikhsen o paiV sou en th hmera h o kurioV mou o basileuV exeporeueto ex ierousalhm tou qesqai ton basilea eiV thn kardian autou

20. e disse-lhe: “Que o meu senhor não me impute culpa, nem guarde em seu coração a lembrança do crime que cometeu o teu servo no dia em que o rei, meu senhor, deixou Jerusalém.

21. oti egnw o douloV sou oti egw hmarton kai idou egw hlqon shmeron proteroV pantoV oikou iwshf tou katabhnai eiV apanthn tou kuriou mou tou basilewV

21. Teu servo reconhece o seu pecado. Por isso vim hoje, o primeiro de toda a casa de José, ao encontro do rei, meu senhor!”.

22. kai apekriqh abessa uioV sarouiaV kai eipen mh anti toutou ou qanatwqhsetai semei oti kathrasato ton criston kuriou

22. Abisaí, filho de Sárvia, tomou a palavra: “Não se deverá antes matar Semei, por ter amaldiçoado o ungido do Senhor?”.

23. kai eipen dauid ti emoi kai umin uioi sarouiaV oti ginesqe moi shmeron eiV epiboulon shmeron ou qanatwqhsetai tiV anhr ex israhl oti ouk oida ei shmeron basileuw egw epi ton israhl

23. “Que eu tenho convosco, ó filhos de Sárvia – respondeu Davi –; para que vos comporteis no dia de hoje como meus inimigos? Porventura um só israelita há de ser morto num dia como o de hoje? Ignoro acaso que sou agora rei de Israel?”

24. kai eipen o basileuV proV semei ou mh apoqanhV kai wmosen autw o basileuV

24. E disse a Semei: “Não morrerás!”. E prometeu isso com juramento.*

25. kai memfibosqe uioV iwnaqan uiou saoul katebh eiV apanthn tou basilewV kai ouk eqerapeusen touV podaV autou oude wnucisato oude epoihsen ton mustaka autou kai ta imatia autou ouk eplunen apo thV hmeraV hV aphlqen o basileuV ewV thV hmeraV hV autoV paregeneto en eirhnh

25. Mifiboset, filho de Saul, desceu também ao encontro do rei. Não tinha lavado os pés nem as mãos, nem feito a barba, nem lavado as suas vestes, desde o dia em que o rei partira até o dia em que ele voltou em paz.

26. kai egeneto ote eishlqen eiV ierousalhm eiV apanthsin tou basilewV kai eipen autw o basileuV ti oti ouk eporeuqhV met' emou memfibosqe

26. Quando, pois, chegou de Jerusalém vindo ao encontro do rei, Davi disse-lhe: “Por que não partiste comigo, Mifiboset?”.

27. kai eipen proV auton memfibosqe kurie mou basileu o douloV mou parelogisato me oti eipen o paiV sou autw episaxon moi thn onon kai epibw ep' authn kai poreusomai meta tou basilewV oti cwloV o douloV sou

27. “Meu senhor e rei – respondeu ele –, o meu criado enganou-me. Pois eu, teu servo, dissera-lhe que me selasse a jumenta para que eu a montasse e partisse com o rei, porque o teu servo é paralítico.

28. kai meqwdeusen en tw doulw sou proV ton kurion mou ton basilea kai o kurioV mou o basileuV wV aggeloV tou qeou kai poihson to agaqon en ofqalmoiV sou

28. Ele, porém, caluniou-me junto do rei, meu senhor. Mas o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus. Faze o que te parecer bom.

29. oti ouk hn paV o oikoV tou patroV mou all' h oti andreV qanatou tw kuriw mou tw basilei kai eqhkaV ton doulon sou en toiV esqiousin thn trapezan sou kai ti estin moi eti dikaiwma kai tou kekragenai me eti proV ton basilea

29. Toda a família de meu pai merecia a morte, diante do meu senhor e rei e, no entanto, admitiste o teu servo entre os que comem à tua mesa. Com que direito posso eu ainda suplicar ao rei?”*

30. kai eipen autw o basileuV ina ti laleiV eti touV logouV sou eipon su kai siba dieleisqe ton agron

30. “Para que tantas palavras?” – respondeu o rei –. “Eu declaro que tu e Siba repartireis os bens.”

31. kai eipen memfibosqe proV ton basilea kai ge ta panta labetw meta to paragenesqai ton kurion mou ton basilea en eirhnh eiV ton oikon autou

31. “Ele pode até mesmo ficar com tudo – replicou Mifiboset –, uma vez que o rei, meu senhor, voltou em paz para a sua casa.”

32. kai berzelli o galaadithV katebh ek rwgellim kai diebh meta tou basilewV ton iordanhn ekpemyai auton ton iordanhn

32. Berzelai, o galaadita, desceu de Rogelim e acompanhou o rei, escoltando-o até o Jordão.

33. kai berzelli anhr presbuteroV sfodra uioV ogdohkonta etwn kai autoV dieqreyen ton basilea en tw oikein auton en manaim oti anhr megaV estin sfodra

33. Era já muito velho, com oitenta anos. Sendo muito rico, abastecera o rei durante todo o tempo que esteve em Maanaim.

34. kai eipen o basileuV proV berzelli su diabhsh met' emou kai diaqreyw to ghraV sou met' emou en ierousalhm

34. O rei disse-lhe: “Vem comigo e te sustentarei junto de mim em Jerusalém!”.

35. kai eipen berzelli proV ton basilea posai hmerai etwn zwhV mou oti anabhsomai meta tou basilewV eiV ierousalhm

35. Mas Berzelai disse ao rei: “Quantos anos viverei ainda, para que suba com o rei a Jerusalém?

36. uioV ogdohkonta etwn egw eimi shmeron mh gnwsomai ana meson agaqou kai kakou h geusetai o douloV sou eti o fagomai h piomai h akousomai eti fwnhn adontwn kai adouswn ina ti estai eti o douloV sou eiV fortion epi ton kurion mou ton basilea

36. Tenho agora oitenta anos e já não distingo entre o bom e o que não o é. Já não posso saborear o que como e o que bebo e não ouço mais a voz dos cantores e cantoras. Por que iria o teu servo servir de peso ao rei, meu senhor?

37. wV bracu diabhsetai o douloV sou ton iordanhn meta tou basilewV kai ina ti antapodidwsin moi o basileuV thn antapodosin tauthn

37. Teu servo só andou um pedaço de caminho com o rei e por que lhe haveria o rei de dar semelhante recompensa?*

38. kaqisatw dh o douloV sou kai apoqanoumai en th polei mou para tw tafw tou patroV mou kai thV mhtroV mou kai idou o douloV sou camaam diabhsetai meta tou kuriou mou tou basilewV kai poihson autw to agaqon en ofqalmoiV sou

38. Deixa que teu servo volte, para morrer em minha cidade, junto ao túmulo de meu pai e de minha mãe. Eis, porém, o teu servo Camaam; ele irá com o rei, meu senhor. Faze dele o que te parecer melhor”.

39. kai eipen o basileuV met' emou diabhtw camaam kagw poihsw autw to agaqon en ofqalmoiV sou kai panta osa eklexh ep' emoi poihsw soi

39. “Que ele venha comigo” – respondeu o rei –. “Farei por ele tudo o que te agradar; e a ti também te concederei tudo o que desejares de mim.”

40. kai diebh paV o laoV ton iordanhn kai o basileuV diebh kai katefilhsen o basileuV ton berzelli kai euloghsen auton kai epestreyen eiV ton topon autou

40. Todos passaram o Jordão diante do rei que permaneceu de pé. Davi beijou Berzelai e o abençoou, e Berzelai voltou para a sua casa.

41. kai diebh o basileuV eiV galgala kai camaam diebh met' autou kai paV o laoV iouda diabainonteV meta tou basilewV kai ge to hmisu tou laou israhl

41. O rei chegou a Gálgala e Camaa pas­sou com ele. Todo o povo de Judá e a metade do povo de Israel acompanharam o rei.

42. kai idou paV anhr israhl paregenonto proV ton basilea kai eipon proV ton basilea ti oti ekleyan se oi adelfoi hmwn anhr iouda kai diebibasan ton basilea kai ton oikon autou ton iordanhn kai panteV andreV dauid met' autou

42. E eis que todos os homens de Israel vieram ter com o rei, dizendo-lhe: “Por que te tomaram os nossos irmãos, os filhos de Judá, fazendo-te passar o Jordão com toda a tua família, quando são todos os homens de Davi que formam o teu povo?”.

43. kai apekriqh paV anhr iouda proV andra israhl kai eipan dioti eggizei proV me o basileuV kai ina ti outwV equmwqhV peri tou logou toutou mh brwsei efagamen ek tou basilewV h doma edwken h arsin hren hmin

43. Então responderam os filhos de Judá aos israelitas: “É que o rei nos é mais próximo. Por que vos irritais com isso? Acaso temos comido algo do rei ou tirado para nós algum proveito?”.*

44. kai apekriqh anhr israhl tw andri iouda kai eipen deka ceireV moi en tw basilei kai prwtotokoV egw h su kai ge en tw dauid eimi uper se kai ina ti touto ubrisaV me kai ouk elogisqh o logoV mou prwtoV moi tou epistreyai ton basilea emoi kai esklhrunqh o logoV androV iouda uper ton logon androV israhl

44. Mas os homens de Israel responderam aos de Judá: “Temos dez partes no rei, além disso somos vossos irmãos mais velhos. Por que nos desprezastes? Não fomos nós os primeiros a tomar a palavra e a mandar chamar o nosso rei?”. Os homens de Judá falaram mais duramente ainda que os de Israel.



Die Bibel in einem Jahr lesen

Werde Teil unserer Community und lese die gesamte Bibel in 365 Tagen. Ein strukturierter und inspirierender Weg, deinen Glauben und deine Bibelkenntnis zu vertiefen.