Mosaico decorativo

1. kai apesteilen kurioV ton naqan ton profhthn proV dauid kai eishlqen proV auton kai eipen autw duo hsan andreV en polei mia eiV plousioV kai eiV penhV

1. O Senhor mandou a Davi o pro-feta Natã. Este entrou em sua casa e disse-lhe: “Dois homens moravam na mesma cidade, um rico e outro pobre.

2. kai tw plousiw hn poimnia kai boukolia polla sfodra

2. O rico possuía ovelhas e bois em grande quantidade;

3. kai tw penhti ouden all' h amnaV mia mikra hn ekthsato kai periepoihsato kai exeqreyen authn kai hdrunqh met' autou kai meta twn uiwn autou epi to auto ek tou artou autou hsqien kai ek tou pothriou autou epinen kai en tw kolpw autou ekaqeuden kai hn autw wV qugathr

3. o pobre, porém, só tinha uma ovelha, pequenina, que ele comprara. Ele a criava e ela crescia junto dele, com os seus filhos, comendo do seu pão, bebendo do seu copo e dormindo no seu seio; era para ele como uma filha.

4. kai hlqen parodoV tw andri tw plousiw kai efeisato labein ek twn poimniwn autou kai ek twn boukoliwn autou tou poihsai tw xenw odoiporw elqonti proV auton kai elaben thn amnada tou penhtoV kai epoihsen authn tw andri tw elqonti proV auton

4. Certo dia, chegou à casa do homem rico a visita de um estranho e ele, não querendo tomar de suas ovelhas nem de seus bois para aprontá-los e dar de comer ao hóspede que lhe tinha chegado, foi e apoderou-se da ovelhinha do pobre, preparando-a para o seu hóspede”.

5. kai equmwqh orgh dauid sfodra tw andri kai eipen dauid proV naqan zh kurioV oti uioV qanatou o anhr o poihsaV touto

5. Davi, indignado contra tal homem, disse a Natã: “Pela vida de Deus! O homem que fez isso merece a morte.

6. kai thn amnada apoteisei eptaplasiona anq' wn oti epoihsen to rhma touto kai peri ou ouk efeisato

6. Ele restituirá sete vezes o valor da ovelha, por ter feito isso e não ter tido compaixão”.

7. kai eipen naqan proV dauid su ei o anhr o poihsaV touto tade legei kurioV o qeoV israhl egw eimi ecrisa se eiV basilea epi israhl kai egw eimi errusamhn se ek ceiroV saoul

7. Natã disse então a Davi: “Tu és esse homem. Eis o que diz o Senhor, Deus de Israel: Ungi-te rei de Israel, salvei-te das mãos de Saul,

8. kai edwka soi ton oikon tou kuriou sou kai taV gunaikaV tou kuriou sou en tw kolpw sou kai edwka soi ton oikon israhl kai iouda kai ei mikron estin prosqhsw soi kata tauta

8. dei-te a casa do teu senhor e pus as suas mulheres nos teus braços. Entreguei-te a casa de Israel e de Judá e se isso fosse ainda pouco, eu teria ajuntado outros favores.

9. ti oti efaulisaV ton logon kuriou tou poihsai to ponhron en ofqalmoiV autou ton ourian ton cettaion epataxaV en romfaia kai thn gunaika autou elabeV seautw eiV gunaika kai auton apekteinaV en romfaia uiwn ammwn

9. Por que desprezaste o Senhor, fazendo o que é mau aos seus olhos? Feriste com a espada Urias, o hiteu, para fazer de sua mulher a tua esposa e o fizeste perecer pela espada dos amonitas.

10. kai nun ouk aposthsetai romfaia ek tou oikou sou ewV aiwnoV anq' wn oti exoudenwsaV me kai elabeV thn gunaika tou ouriou tou cettaiou tou einai soi eiV gunaika

10. Por isso, jamais se afastará a espada de tua casa, porque me desprezaste, tomando a mulher de Urias, o hiteu, para fazer dela a tua esposa.*

11. tade legei kurioV idou egw exegeirw epi se kaka ek tou oikou sou kai lhmyomai taV gunaikaV sou kat' ofqalmouV sou kai dwsw tw plhsion sou kai koimhqhsetai meta twn gunaikwn sou enantion tou hliou toutou

11. Eis o que diz o Senhor: Vou fazer com que se levantem contra ti males vindos de tua própria casa. Sob os teus olhos, tomarei as tuas mulheres e as darei a um outro que dormirá com elas à luz do sol!*

12. oti su epoihsaV krubh kagw poihsw to rhma touto enantion pantoV israhl kai apenanti toutou tou hliou

12. Porque agiste em segredo, mas eu o farei diante de todo o Israel e diante do sol”.

13. kai eipen dauid tw naqan hmarthka tw kuriw kai eipen naqan proV dauid kai kurioV parebibasen to amarthma sou ou mh apoqanhV

13. Davi disse a Natã: “Pequei contra o Senhor”. Natã respondeu-lhe: “O Senhor perdoa o teu pecado; não morrerás.

14. plhn oti paroxunwn parwxunaV touV ecqrouV kuriou en tw rhmati toutw kai ge o uioV sou o tecqeiV soi qanatw apoqaneitai

14. Todavia, como desprezaste o Senhor com essa ação, morrerá o filho que te nasceu”.

15. kai aphlqen naqan eiV ton oikon autou kai eqrausen kurioV to paidion o eteken h gunh ouriou tw dauid kai hrrwsthsen

15. E Natã voltou para sua casa. O Senhor feriu o menino que a mulher de Urias tinha dado a Davi e ele adoeceu gravemente.

16. kai ezhthsen dauid ton qeon peri tou paidariou kai enhsteusen dauid nhsteian kai eishlqen kai hulisqh en sakkw epi thV ghV

16. Davi suplicou ao Senhor pelo menino; jejuou e passou a noite em sua casa prostrado por terra, vestido com um saco.

17. kai anesthsan ep' auton oi presbuteroi tou oikou autou tou egeirai auton apo thV ghV kai ouk hqelhsen kai ou sunefagen autoiV arton

17. Os anciãos de sua casa, de pé junto dele, insistiam em que ele se levantasse do chão, mas ele não o quis, nem tomou com eles alimento algum.

18. kai egeneto en th hmera th ebdomh kai apeqane to paidarion kai efobhqhsan oi douloi dauid anaggeilai autw oti teqnhken to paidarion oti eipan idou en tw eti to paidarion zhn elalhsamen proV auton kai ouk eishkousen thV fwnhV hmwn kai pwV eipwmen proV auton oti teqnhken to paidarion kai poihsei kaka

18. Ao sétimo dia, morreu o menino. Os servos do rei não ousavam dar-lhe a notícia, pensando: “Quando o menino ainda vivia, nós lhe falávamos e ele não queria ouvir-nos; quanto mais se afligirá agora, se lhe anunciarmos que o menino morreu? Seria uma desgraça”.

19. kai sunhken dauid oti oi paideV autou yiqurizousin kai enohsen dauid oti teqnhken to paidarion kai eipen dauid proV touV paidaV autou ei teqnhken to paidarion kai eipan teqnhken

19. Davi notou que seus servos cochichavam entre si e compreendeu que o menino morrera. Perguntou-lhes: “Morreu o menino?”. “Sim – responderam-lhe.

20. kai anesth dauid ek thV ghV kai elousato kai hleiyato kai hllaxen ta imatia autou kai eishlqen eiV ton oikon tou qeou kai prosekunhsen autw kai eishlqen eiV ton oikon autou kai hthsen arton fagein kai pareqhkan autw arton kai efagen

20. Então, Davi levantou-se do chão, lavou-se, perfumou-se, mudou de roupa e entrou na casa do Senhor para se prostrar. De volta à sua casa, mandou que lhe servissem a refeição e comeu.

21. kai eipan oi paideV autou proV auton ti to rhma touto o epoihsaV eneka tou paidariou eti zwntoV enhsteueV kai eklaieV kai hgrupneiV kai hnika apeqanen to paidarion anesthV kai efageV arton kai pepwkaV

21. Seus servos disseram-lhe: “Que fazes? Quando a criança ainda vivia, je­juavas e choravas. Agora, que morreu, tu te levantas e comes”.

22. kai eipen dauid en tw to paidarion eti zhn enhsteusa kai eklausa oti eipa tiV oiden ei elehsei me kurioV kai zhsetai to paidarion

22. “Eu jejuava e orava pelo menino enquanto vivia – respondeu ele –, porque dizia comigo: Quem sabe? Talvez o Senhor tenha pena de mim e o menino ficará bom.

23. kai nun teqnhken ina ti touto egw nhsteuw mh dunhsomai epistreyai auto eti egw poreusomai proV auton kai autoV ouk anastreyei proV me

23. Mas agora, que morreu, por que jejuar ainda? Posso por acaso fazê-lo voltar à vida? Eu é que irei para junto dele; ele, porém, não voltará mais a mim!”

24. kai parekalesen dauid bhrsabee thn gunaika autou kai eishlqen proV authn kai ekoimhqh met' authV kai sunelaben kai eteken uion kai ekalesen to onoma autou salwmwn kai kurioV hgaphsen auton

24. Davi consolou Betsabeia, sua mulher. Foi procurá-la e dormiu com ela. Ela concebeu e deu à luz um filho, ao qual chamou Salomão. O Senhor o amou,*

25. kai apesteilen en ceiri naqan tou profhtou kai ekalesen to onoma autou idedi eneken kuriou

25. e revelou isso a Davi por intermédio do profeta Natã, que deu ao menino o sobrenome de Amado-de-Javé, segundo a ordem do Senhor.*

26. kai epolemhsen iwab en rabbaq uiwn ammwn kai katelaben thn polin thV basileiaV

26. Joab, que sitiava Rabá dos amo­nitas, apoderou-se da cidade das Águas.*

27. kai apesteilen iwab aggelouV proV dauid kai eipen epolemhsa en rabbaq kai katelabomhn thn polin twn udatwn

27. E enviou a Davi mensageiros com esta notícia: “Assaltei Rabá e ocupei a cidade das Águas.

28. kai nun sunagage to kataloipon tou laou kai parembale epi thn polin kai prokatalabou authn ina mh prokatalabwmai egw thn polin kai klhqh to onoma mou ep' authn

28. Ajunta o resto do exército, vem acampar perto da cidade e tomá-la, para não acontecer que, tomando-a eu, seja-lhe dado o meu nome”.

29. kai sunhgagen dauid panta ton laon kai eporeuqh eiV rabbaq kai epolemhsen en auth kai katelabeto authn

29. Reuniu Davi todo o exército e foi contra Rabá, assaltando-a e tomando-a.

30. kai elaben ton stefanon melcol tou basilewV autwn apo thV kefalhV autou kai o staqmoV autou talanton crusiou kai liqou timiou kai hn epi thV kefalhV dauid kai skula thV polewV exhnegken polla sfodra

30. Tirou a coroa da cabeça de Milcom. Esta pesava um talento de ouro e era ornada de uma pedra preciosa, que foi colocada sobre a cabeça de Davi. Também foi tirada da cidade grande quantidade de despojos.*

31. kai ton laon ton onta en auth exhgagen kai eqhken en tw prioni kai en toiV triboloiV toiV sidhroiV kai dihgagen autouV dia tou plinqeiou kai outwV epoihsen pasaiV taiV polesin uiwn ammwn kai epestreyen dauid kai paV o laoV eiV ierousalhm

31. Quanto à sua população, fê-la sair para empregá-la em serrar, em trabalhar com a picareta e o machado e em fazer tijolos. Assim fez com todas as cidades dos amonitas. E Davi voltou com todas as suas tropas para Jerusalém.



Die Bibel in einem Jahr lesen

Werde Teil unserer Community und lese die gesamte Bibel in 365 Tagen. Ein strukturierter und inspirierender Weg, deinen Glauben und deine Bibelkenntnis zu vertiefen.