Tobias, 2

1. ote de kathlqon eiV ton oikon mou kai apedoqh moi anna h gunh mou kai twbiaV o uioV mou en th penthkosth th eorth h estin agia epta ebdomadwn egenhqh ariston kalon moi kai anepesa tou fagein

1. post hæc vero cum esset dies festus Domini et factum esset prandium bonum in domo Tobis

2. kai eqeasamhn oya polla kai eipa tw uiw mou badison kai agage on ean eurhV twn adelfwn hmwn endeh oV memnhtai tou kuriou kai idou menw se

2. dixit filio suo vade et adduc aliquos ex tribu nostra timentes Deum et epulentur nobiscum

3. kai elqwn eipen pater eiV ek tou genouV hmwn estraggalwmenoV erriptai en th agora

3. cumque abisset reversus nuntiat unum ex filiis Israël jugulatum jacere in platea statimque exiliens de accubitu suo relinquens prandium jejunus pervenit ad corpus

4. kagw prin h geusasqai me anaphdhsaV aneilomhn auton eiV ti oikhma ewV ou edu o hlioV

4. tollensque illud portavit ad domum suam occulte ut dum sol occubuisset caute sepeliret eum

5. kai epistreyaV elousamhn kai hsqion ton arton mou en luph

5. cumque occultasset corpus manducavit panem cum luctu et tremore

6. kai emnhsqhn thV profhteiaV amwV kaqwV eipen strafhsontai ai eortai umwn eiV penqoV kai pasai ai eufrosunai umwn eiV qrhnon kai eklausa

6. memorans illum sermonem quem dixit Dominus per Amos prophetam dies festi vestri convertentur in lamentationem et luctum

7. kai ote edu o hlioV wcomhn kai oruxaV eqaya auton

7. cum vero sol occubuisset abiit et sepelevit eum

8. kai oi plhsion epegelwn legonteV ouketi fobeitai foneuqhnai peri tou pragmatoV toutou kai apedra kai idou palin qaptei touV nekrouV

8. arguebant autem illum omnes proximi sui dicentes jam hujus rei causa interfici jussus es et vix effugisti mortis imperium et iterum sepelis mortuos

9. kai en auth th nukti anelusa qayaV kai ekoimhqhn memiammenoV para ton toicon thV aulhV kai to proswpon mou akalupton hn

9. sed Tobias plus timens Deum quam regem rapiebat corpora occisorum et occultabat in domo sua et mediis noctibus sepeliebat ea

10. kai ouk hdein oti strouqia en tw toicw estin kai twn ofqalmwn mou anewgotwn afwdeusan ta strouqia qermon eiV touV ofqalmouV mou kai egenhqh leukwmata eiV touV ofqalmouV mou kai eporeuqhn proV iatrouV kai ouk wfelhsan me aciacaroV de etrefen me ewV ou eporeuqh eiV thn elumaida

10. contigit autem ut quadam die fatigatus a sepultura veniens domum jactasset se juxta parietem et obdormisset

11. kai h gunh mou anna hriqeueto en toiV gunaikeioiV

11. ex nido hirundinum dormienti illi calida stercora insiderent super oculos ejus fieretque cæcus

12. kai apestelle toiV kurioiV kai apedwkan auth kai autoi ton misqon prosdonteV kai erifon

12. hanc autem temptationem ideo permisit Dominus evenire illi ut posteris daretur exemplum patientiæ ejus sicut et sancti Job

13. ote de hlqen proV me hrxato krazein kai eipa auth poqen to erifion mh kleyimaion estin apodoV auto toiV kurioiV ou gar qemiton estin fagein kleyimaion

13. nam cum ab infantia sua semper Deum timuerit et mandata ejus custodierit non est contristatus contra Deum quod plaga cæcitatis evenerit ei

14. h de eipen dwron dedotai moi epi tw misqw kai ouk episteuon auth kai elegon apodidonai auto toiV kurioiV kai hruqriwn proV authn h de apokriqeisa eipen moi pou eisin ai elehmosunai sou kai ai dikaiosunai sou idou gnwsta panta meta sou

14. sed inmobilis in Dei timore permansit agens gratias Deo omnibus diebus vitæ suæ

15.

15. nam sicut beato Job insultabant reges ita isti parentes et cognati ejus et inridebant vitam ejus dicentes

16.

16. ubi est spes tua pro qua elemosynas et sepulturas faciebas

17.

17. Tobias vero increpabat eos dicens nolite ita loqui

18.

18. quoniam filii sanctorum sumus et vitam illam expectamus quam Deus daturus est his qui fidem suam numquam mutant ab eo

19.

19. Anna vero uxor ejus ibat ad textrinum opus cotidie et de labore manuum suarum victum quem consequi poterat deferebat

20.

20. unde factum est ut hedum caprarum accipiens detulisset domi

21.

21. cujus cum vocem balantis vir ejus audisset dixit videte ne forte furtivus sit reddite eum dominis suis quia non licet nobis ex furto aliquid aut edere aut contingere

22.

22. ad hæc uxor ejus irata respondit manifeste vana facta est spes tua et elemosynæ tuæ modo paruerunt

23.

23. atque his et aliis hujusmodi verbis exprobrabat ei