São Marcos, 6
1. kai exhlqen ekeiqen kai hlqen eiV thn patrida autou kai akolouqousin autw oi maqhtai autou
1. Salió de allí y vino a su patria, y sus discípulos le siguen.
2. kai genomenou sabbatou hrxato en th sunagwgh didaskein kai polloi akouonteV exeplhssonto legonteV poqen toutw tauta kai tiV h sofia h doqeisa autw oti kai dunameiV toiautai dia twn ceirwn autou ginontai
2. Cuando llegó el sábado se puso a enseñar en la sinagoga. La multitud, al oírle, quedaba maravillada, y decía: «¿De dónde le viene esto? y ¿qué sabiduría es ésta que le ha sido dada? ¿Y esos milagros hechos por sus manos?
3. ouk outoV estin o tektwn o uioV mariaV adelfoV de iakwbou kai iwsh kai iouda kai simwnoV kai ouk eisin ai adelfai autou wde proV hmaV kai eskandalizonto en autw
3. ¿No es éste el carpintero, el hijo de María y hermano de Santiago, Joset, Judas y Simón? ¿Y no están sus hermanas aquí entre nosotros?» Y se escandalizaban a causa de él.
4. elegen de autoiV o ihsouV oti ouk estin profhthV atimoV ei mh en th patridi autou kai en toiV suggenesin kai en th oikia autou
4. Jesús les dijo: «Un profeta sólo en su patria, entre sus parientes y en su casa carece de prestigio.»
5. kai ouk hdunato ekei oudemian dunamin poihsai ei mh oligoiV arrwstoiV epiqeiV taV ceiraV eqerapeusen
5. Y no podía hacer allí ningún milagro, a excepción de unos pocos enfermos a quienes curó imponiéndoles las manos.
6. kai eqaumazen dia thn apistian autwn kai perihgen taV kwmaV kuklw didaskwn
6. Y se maravilló de su falta de fe. Y recorría los pueblos del contorno enseñando.
7. kai proskaleitai touV dwdeka kai hrxato autouV apostellein duo duo kai edidou autoiV exousian twn pneumatwn twn akaqartwn
7. Y llama a los Doce y comenzó a enviarlos de dos en dos, dándoles poder sobre los espíritus inmundos.
8. kai parhggeilen autoiV ina mhden airwsin eiV odon ei mh rabdon monon mh phran mh arton mh eiV thn zwnhn calkon
8. Les ordenó que nada tomasen para el camino, fuera de un bastón: ni pan, ni alforja, ni calderilla en la faja;
9. all upodedemenouV sandalia kai mh endushsqe duo citwnaV
9. sino: «Calzados con sandalias y no vistáis dos túnicas.»
10. kai elegen autoiV opou ean eiselqhte eiV oikian ekei menete ewV an exelqhte ekeiqen
10. Y les dijo: «Cuando entréis en una casa, quedaos en ella hasta marchar de allí.
11. kai osoi an mh dexwntai umaV mhde akouswsin umwn ekporeuomenoi ekeiqen ektinaxate ton coun ton upokatw twn podwn umwn eiV marturion autoiV amhn legw umin anektoteron estai sodomoiV h gomorroiV en hmera krisewV h th polei ekeinh
11. Si algún lugar no os recibe y no os escuchan, marchaos de allí sacudiendo el polvo de la planta de vuestros pies, en testimonio contra ellos.»
12. kai exelqonteV ekhrusson ina metanohswsin
12. Y, yéndose de allí, predicaron que se convirtieran;
13. kai daimonia polla exeballon kai hleifon elaiw pollouV arrwstouV kai eqerapeuon
13. expulsaban a muchos demonios, y ungían con aceite a muchos enfermos y los curaban.
14. kai hkousen o basileuV hrwdhV faneron gar egeneto to onoma autou kai elegen oti iwannhV o baptizwn ek nekrwn hgerqh kai dia touto energousin ai dunameiV en autw
14. Se enteró el rey Herodes, pues su nombre se había hecho célebre. Algunos decían: «Juan el Bautista ha resucitado de entre los muertos y por eso actúan en él fuerzas milagrosas.»
15. alloi elegon oti hliaV estin alloi de elegon oti profhthV estin h wV eiV twn profhtwn
15. Otros decían: «Es Elías»; otros: «Es un profeta como los demás profetas.»
16. akousaV de o hrwdhV eipen oti on egw apekefalisa iwannhn outoV estin autoV hgerqh ek nekrwn
16. Al enterarse Herodes, dijo: «Aquel Juan, a quien yo decapité, ése ha resucitado.»
17. autoV gar o hrwdhV aposteilaV ekrathsen ton iwannhn kai edhsen auton en th fulakh dia hrwdiada thn gunaika filippou tou adelfou autou oti authn egamhsen
17. Es que Herodes era el que había enviado a prender a Juan y le había encadenado en la cárcel por causa de Herodías, la mujer de su hermano Filipo, con quien Herodes se había casado.
18. elegen gar o iwannhV tw hrwdh oti ouk exestin soi ecein thn gunaika tou adelfou sou
18. Porque Juan decía a Herodes: «No te está permitido tener la mujer de tu hermano.»
19. h de hrwdiaV eneicen autw kai hqelen auton apokteinai kai ouk hdunato
19. Herodías le aborrecía y quería matarle, pero no podía,
20. o gar hrwdhV efobeito ton iwannhn eidwV auton andra dikaion kai agion kai sunethrei auton kai akousaV autou polla epoiei kai hdewV autou hkouen
20. pues Herodes temía a Juan, sabiendo que era hombre justo y santo, y le protegía; y al oírle, quedaba muy perplejo, y le escuchaba con gusto.
21. kai genomenhV hmeraV eukairou ote hrwdhV toiV genesioiV autou deipnon epoiei toiV megistasin autou kai toiV ciliarcoiV kai toiV prwtoiV thV galilaiaV
21. Y llegó el día oportuno, cuando Herodes, en su cumpleaños, dio un banquete a sus magnates, a los tribunos y a los principales de Galilea.
22. kai eiselqoushV thV qugatroV authV thV hrwdiadoV kai orchsamenhV kai aresashV tw hrwdh kai toiV sunanakeimenoiV eipen o basileuV tw korasiw aithson me o ean qelhV kai dwsw soi
22. Entró la hija de la misma Herodías, danzó, y gustó mucho a Herodes y a los comensales. El rey, entonces, dijo a la muchacha: «Pídeme lo que quieras y te lo daré.»
23. kai wmosen auth oti o ean me aithshV dwsw soi ewV hmisouV thV basileiaV mou
23. Y le juró: «Te daré lo que me pidas, hasta la mitad de mi reino.»
24. h de exelqousa eipen th mhtri authV ti aithsomai h de eipen thn kefalhn iwannou tou baptistou
24. Salió la muchacha y preguntó a su madre: «¿Qué voy a pedir?» Y ella le dijo: «La cabeza de Juan el Bautista.»
25. kai eiselqousa euqewV meta spoudhV proV ton basilea hthsato legousa qelw ina moi dwV ex authV epi pinaki thn kefalhn iwannou tou baptistou
25. Entrando al punto apresuradamente adonde estaba el rey, le pidió: «Quiero que ahora mismo me des, en una bandeja, la cabeza de Juan el Bautista.»
26. kai perilupoV genomenoV o basileuV dia touV orkouV kai touV sunanakeimenouV ouk hqelhsen authn aqethsai
26. El rey se llenó de tristeza, pero no quiso desairarla a causa del juramento y de los comensales.
27. kai euqewV aposteilaV o basileuV spekoulatwra epetaxen enecqhnai thn kefalhn autou
27. Y al instante mandó el rey a uno de su guardia, con orden de traerle la cabeza de Juan. Se fue y le decapitó en la cárcel
28. o de apelqwn apekefalisen auton en th fulakh kai hnegken thn kefalhn autou epi pinaki kai edwken authn tw korasiw kai to korasion edwken authn th mhtri authV
28. y trajo su cabeza en una bandeja, y se la dio a la muchacha, y la muchacha se la dio a su madre.
29. kai akousanteV oi maqhtai autou hlqon kai hran to ptwma autou kai eqhkan auto en tw mnhmeiw
29. Al enterarse sus discípulos, vinieron a recoger el cadáver y le dieron sepultura.
30. kai sunagontai oi apostoloi proV ton ihsoun kai aphggeilan autw panta kai osa epoihsan kai osa edidaxan
30. Los apóstoles se reunieron con Jesús y le contaron todo lo que habían hecho y lo que habían enseñado.
31. kai eipen autoiV deute umeiV autoi kat idian eiV erhmon topon kai anapauesqe oligon hsan gar oi ercomenoi kai oi upagonteV polloi kai oude fagein hukairoun
31. El, entonces, les dice: «Venid también vosotros aparte, a un lugar solitario, para descansar un poco.» Pues los que iban y venían eran muchos, y no les quedaba tiempo ni para comer.
32. kai aphlqon eiV erhmon topon tw ploiw kat idian
32. Y se fueron en la barca, aparte, a un lugar solitario.
33. kai eidon autouV upagontaV oi ocloi kai epegnwsan auton polloi kai pezh apo paswn twn polewn sunedramon ekei kai prohlqon autouV kai sunhlqon proV auton
33. Pero les vieron marcharse y muchos cayeron en cuenta; y fueron allá corriendo, a pie, de todas las ciudades y llegaron antes que ellos.
34. kai exelqwn eiden o ihsouV polun oclon kai esplagcnisqh ep autoiV oti hsan wV probata mh econta poimena kai hrxato didaskein autouV polla
34. Y al desembarcar, vio mucha gente, sintió compasión de ellos, pues estaban como ovejas que no tienen pastor, y se puso a enseñarles muchas cosas.
35. kai hdh wraV pollhV genomenhV proselqonteV autw oi maqhtai autou legousin oti erhmoV estin o topoV kai hdh wra pollh
35. Era ya una hora muy avanzada cuando se le acercaron sus discípulos y le dijeron: «El lugar está deshabitado y ya es hora avanzada.
36. apoluson autouV ina apelqonteV eiV touV kuklw agrouV kai kwmaV agoraswsin eautoiV artouV ti gar fagwsin ouk ecousin
36. Despídelos para que vayan a las aldeas y pueblos del contorno a comprarse de comer.»
37. o de apokriqeiV eipen autoiV dote autoiV umeiV fagein kai legousin autw apelqonteV agoraswmen diakosiwn dhnariwn artouV kai dwmen autoiV fagein
37. El les contestó: «Dadles vosotros de comer.» Ellos le dicen: «¿Vamos nosotros a comprar doscientos denarios de pan para darles de comer?»
38. o de legei autoiV posouV artouV ecete upagete kai idete kai gnonteV legousin pente kai duo icquaV
38. El les dice: «¿Cuántos panes tenéis? Id a ver.» Después de haberse cerciorado, le dicen: «Cinco, y dos peces.»
39. kai epetaxen autoiV anaklinai pantaV sumposia sumposia epi tw clwrw cortw
39. Entonces les mandó que se acomodaran todos por grupos sobre la verde hierba.
40. kai anepeson prasiai prasiai ana ekaton kai ana penthkonta
40. Y se acomodaron por grupos de cien y de cincuenta.
41. kai labwn touV pente artouV kai touV duo icquaV anableyaV eiV ton ouranon euloghsen kai kateklasen touV artouV kai edidou toiV maqhtaiV autou ina paraqwsin autoiV kai touV duo icquaV emerisen pasin
41. Y tomando los cinco panes y los dos peces, y levantando los ojos al cielo, pronunció la bendición, partió los panes y los iba dando a los discípulos para que se los fueran sirviendo. También repartió entre todos los dos peces.
42. kai efagon panteV kai ecortasqhsan
42. Comieron todos y se saciaron.
43. kai hran klasmatwn dwdeka kofinouV plhreiV kai apo twn icquwn
43. Y recogieron las sobras, doce canastos llenos y también lo de los peces.
44. kai hsan oi fagonteV touV artouV wsei pentakiscilioi andreV
44. Los que comieron los panes fueron 5.000 hombres.
45. kai euqewV hnagkasen touV maqhtaV autou embhnai eiV to ploion kai proagein eiV to peran proV bhqsaidan ewV autoV apolush ton oclon
45. Inmediatamente obligó a sus discípulos a subir a la barca y a ir por delante hacia Betsaida, mientras él despedía a la gente.
46. kai apotaxamenoV autoiV aphlqen eiV to oroV proseuxasqai
46. Después de despedirse de ellos, se fue al monte a orar.
47. kai oyiaV genomenhV hn to ploion en mesw thV qalasshV kai autoV monoV epi thV ghV
47. Al atardecer, estaba la barca en medio del mar y él, solo, en tierra.
48. kai eiden autouV basanizomenouV en tw elaunein hn gar o anemoV enantioV autoiV kai peri tetarthn fulakhn thV nuktoV ercetai proV autouV peripatwn epi thV qalasshV kai hqelen parelqein autouV
48. Viendo que ellos se fatigaban remando, pues el viento les era contrario, a eso de la cuarta vigilia de la noche viene hacia ellos caminando sobre el mar y quería pasarles de largo.
49. oi de idonteV auton peripatounta epi thV qalasshV edoxan fantasma einai kai anekraxan
49. Pero ellos viéndole caminar sobre el mar, creyeron que era un fantasma y se pusieron a gritar,
50. panteV gar auton eidon kai etaracqhsan kai euqewV elalhsen met autwn kai legei autoiV qarseite egw eimi mh fobeisqe
50. pues todos le habían visto y estaban turbados. Pero él, al instante, les habló, diciéndoles: «¡Animo!, que soy yo, no temáis.»
51. kai anebh proV autouV eiV to ploion kai ekopasen o anemoV kai lian ek perissou en eautoiV existanto kai eqaumazon
51. Subió entonces donde ellos a la barca, y amainó el viento, y quedaron en su interior completamente estupefactos,
52. ou gar sunhkan epi toiV artoiV hn gar h kardia autwn pepwrwmenh
52. pues no habían entendido lo de los panes, sino que su mente estaba embotada.
53. kai diaperasanteV hlqon epi thn ghn genhsaret kai proswrmisqhsan
53. Terminada la travesía, llegaron a tierra en Genesaret y atracaron.
54. kai exelqontwn autwn ek tou ploiou euqewV epignonteV auton
54. Apenas desembarcaron, le reconocieron en seguida,
55. peridramonteV olhn thn pericwron ekeinhn hrxanto epi toiV krabbatoiV touV kakwV econtaV periferein opou hkouon oti ekei estin
55. recorrieron toda aquella región y comenzaron a traer a los enfermos en camillas adonde oían que él estaba.
56. kai opou an eiseporeueto eiV kwmaV h poleiV h agrouV en taiV agoraiV etiqoun touV asqenountaV kai parekaloun auton ina kan tou kraspedou tou imatiou autou aywntai kai osoi an hptonto autou eswzonto
56. Y dondequiera que entraba, en pueblos, ciudades o aldeas, colocaban a los enfermos en las plazas y le pedían que tocaran siquiera la orla de su manto; y cuantos la tocaron quedaban salvados.