Salmos, 139

1. Ao mestre de canto. Salmo de Davi.*

1. Zborovoði. Davidov. Jahve, pronièeš me svega i poznaješ,

2. Livrai-me, Senhor, do homem mau; preservai-me do homem violento,

2. ti znaš kada sjednem i kada ustanem, izdaleka ti veæ misli moje poznaješ.

3. daqueles que tramam o mal no coração, que provocam discórdias diariamente,

3. Hodam li ili ležim, sve ti vidiš, znani su ti svi moji putovi.

4. que aguçam a língua qual serpente, que ocultam nos lábios veneno viperino.

4. Rijeè mi još nije na jezik došla, a ti, Jahve, sve veæ znadeš.

5. Salvai-me, Senhor, das mãos do ímpio; preservai-me do homem violento, daqueles que tramam minha queda.

5. S leða i s lica ti me obuhvaæaš, na mene si ruku svoju stavio.

6. Orgulhosos, armam laços contra mim e estendem suas redes, e junto ao caminho me colocam ciladas.

6. Znanje to odveæ mi je èudesno, previsoko da bih ga dokuèio.

7. Digo ao Senhor: vós sois o meu Deus. Escutai, Senhor, a voz de minha súplica.

7. Kamo da idem od duha tvojega i kamo da od tvog lica pobjegnem?

8. Senhor Deus, meu poderoso apoio! Vós protegeis minha fronte no dia do combate.

8. Ako se na nebo popnem, ondje si, ako u Podzemlje legnem, i ondje si.

9. Não atendais, Senhor, aos desejos do ímpio, não deixeis que se cumpram seus desígnios.

9. Uzmem li krila zorina pa se naselim moru na kraj

10. Que não levantem a cabeça os que me cercam; sobre eles recaia a malícia de seus lábios.

10. i ondje bi me ruka tvoja vodila, desnica bi me tvoja držala.

11. Carvões ardentes chovam sobre eles: sejam lançados numa fossa de onde não se ergam mais.

11. Reknem li: "Nek' me barem tmine zakriju i nek' me noæ umjesto svjetla okruži!" -

12. Não terá duração na terra a má língua; o infortúnio surpreenderá o homem violento.

12. ni tmina tebi neæe biti tamna: noæ sjaji kao dan i tama kao svjetlost.

13. Sei que o Senhor defende o desvalido, e faz justiça aos pobres.

13. Jer ti si moje stvorio bubrege, satkao me u krilu majèinu.

14. Sim, os justos celebrarão o vosso nome, e os retos poderão viver em vossa presença.

14. Hvala ti što sam stvoren tako èudesno, što su djela tvoja predivna. Dušu moju do dna si poznavao,

15.

15. kosti moje ne bjehu ti sakrite dok nastajah u tajnosti, otkan u dubini zemlje.

16.

16. Oèi tvoje veæ tada gledahu djela moja, sve veæ bješe zapisano u knjizi tvojoj: dani su mi odreðeni dok još ne bješe ni jednoga.

17.

17. Kako su mi, Bože, naumi tvoji nedokuèivi, kako li je neprocjenjiv zbroj njihov.

18.

18. Da ih brojim? Više ih je nego pijeska! Doðem li im do kraja, ti mi preostaješ!

19.

19. De, istrijebi, Bože, zlotvora, krvoloci nek' odstupe od mene!

20.

20. Jer podmuklo se bune protiv tebe, uzalud se dižu tvoji dušmani.

21.

21. Jahve, zar da ne mrzim tvoje mrzitelje? Zar da mi se ne gade protivnici tvoji?

22.

22. Mržnjom dubokom ja ih mrzim i držim ih svojim neprijateljima.

23.

23. Pronikni me svega, Bože, srce mi upoznaj, iskušaj me i upoznaj misli moje:

24.

24. pogledaj, ne idem li putem pogubnim i povedi me putem vjeènim!