Salmos, 10

1. Ao mestre de canto. De Davi. É junto do Senhor que procuro refúgio. Por que dizer-me: “Foge, velozmente, para a montanha, como um pássaro;*

1. Dlaczego z dala stoisz, o Panie, w czasach ucisku się kryjesz,

2. eis que os maus entesam seu arco e ajustam a flecha na corda, para ferir, de noite, os que têm o coração reto.

2. gdy występny się pyszni, biedny jest w udręce i ulega podstępom, które tamten uknuł?

3. Quando os próprios fundamentos se abalam, que pode fazer ainda o justo?”.

3. Bo występny się chełpi swoim pożądaniem, bluźni drapieżca i pogardza Panem.

4. Entretanto, o Senhor habita em seu templo, o Senhor tem seu trono no céu. Sua vista está atenta, seus olhares observam os filhos dos homens.*

4. W pysze swojej powiada występny: Nie pomści; nie ma Boga: oto jest całe jego myślenie.

5. O Senhor sonda o justo como o ímpio, mas aquele que ama a injustiça, ele o aborrece.

5. Drogi jego układają się zawsze szczęśliwie; Twe wyroki zbyt są wzniosłe dla niego; parska na wszystkich swoich przeciwników.

6. Sobre os ímpios ele fará cair uma chuva de fogo e de enxofre; um vento abrasador de procela será o seu quinhão.

6. Myśli on sobie: Ja się nie zachwieję; nie zaznam niedoli w najdalsze pokolenia.

7. Porque o Senhor é justo, ele ama a justiça; e os homens retos contemplarão a sua face.

7. Usta jego pełne przekleństwa, zdrady i podstępu, na jego języku udręka i złośliwość.

8.

8. Siedzi w zasadzce przy drogach i niewinnego zabija w ukryciu; oczy jego śledzą biedaka.

9.

9. Zasadza się w kryjówce, jak lew w swej jaskini; zasadza się, by porwać ubogiego: porywa ubogiego i w sieć swoją wciąga.

10.

10. Schyla się, przysiada na ziemi, a od jego przemocy pada ubogi.

11.

11. Mówi w swym sercu: Bóg nie pamięta, odwraca swe oblicze, nigdy nie zobaczy.

12.

12. Powstań, o Panie, wznieś swą rękę, Boże! Nie zapominaj o biednych!

13.

13. Dlaczego występny gardzi Bogiem, mówi w swym sercu: Nie pomści?

14.

14. A Ty widzisz trud i boleść, patrzysz, by je wziąć w swoje ręce. Tobie się biedny poleca, Tyś opiekunem sieroty!

15.

15. Skrusz ramię występnego i złego: pomścij jego nieprawość, by już go nie było.

16.

16. Pan jest królem na wieki wieków, z Jego ziemi zniknęli poganie.

17.

17. Panie, usłyszałeś pragnienie pokornych, umocniłeś ich serca, nakłoniłeś ucha,

18.

18. aby strzec praw sieroty i uciśnionego i aby człowiek [powstały] z ziemi nie siał już postrachu.