1. καὶ ἐμνήσθη ὁ θεὸς τοῦ Νωε καὶ πάντων τῶν θηρίων καὶ πάντων τῶν κτηνῶν καὶ πάντων τῶν πετεινῶν καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν ὅσα ἦν μετ’ αὐτοῦ ἐν τῇ κιβωτῷ καὶ ἐπήγαγεν ὁ θεὸς πνεῦμα ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ἐκόπασεν τὸ ὕδωρ
2. καὶ ἐπεκαλύφθησαν αἱ πηγαὶ τῆς ἀβύσσου καὶ οἱ καταρράκται τοῦ οὐρανοῦ καὶ συνεσχέθη ὁ ὑετὸς ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ
3. καὶ ἐνεδίδου τὸ ὕδωρ πορευόμενον ἀπὸ τῆς γῆς ἐνεδίδου καὶ ἠλαττονοῦτο τὸ ὕδωρ μετὰ πεντήκοντα καὶ ἑκατὸν ἡμέρας
4. καὶ ἐκάθισεν ἡ κιβωτὸς ἐν μηνὶ τῷ ἑβδόμῳ ἑβδόμῃ καὶ εἰκάδι τοῦ μηνός ἐπὶ τὰ ὄρη τὰ Αραρατ
5. τὸ δὲ ὕδωρ πορευόμενον ἠλαττονοῦτο ἕως τοῦ δεκάτου μηνός ἐν δὲ τῷ ἑνδεκάτῳ μηνί τῇ πρώτῃ τοῦ μηνός ὤφθησαν αἱ κεφαλαὶ τῶν ὀρέων
6. καὶ ἐγένετο μετὰ τεσσαράκοντα ἡμέρας ἠνέῳξεν Νωε τὴν θυρίδα τῆς κιβωτοῦ ἣν ἐποίησεν
7. καὶ ἀπέστειλεν τὸν κόρακα τοῦ ἰδεῖν εἰ κεκόπακεν τὸ ὕδωρ καὶ ἐξελθὼν οὐχ ὑπέστρεψεν ἕως τοῦ ξηρανθῆναι τὸ ὕδωρ ἀπὸ τῆς γῆς
8. καὶ ἀπέστειλεν τὴν περιστερὰν ὀπίσω αὐτοῦ ἰδεῖν εἰ κεκόπακεν τὸ ὕδωρ ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς
9. καὶ οὐχ εὑροῦσα ἡ περιστερὰ ἀνάπαυσιν τοῖς ποσὶν αὐτῆς ὑπέστρεψεν πρὸς αὐτὸν εἰς τὴν κιβωτόν ὅτι ὕδωρ ἦν ἐπὶ παντὶ προσώπῳ πάσης τῆς γῆς καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἔλαβεν αὐτὴν καὶ εἰσήγαγεν αὐτὴν πρὸς ἑαυτὸν εἰς τὴν κιβωτόν
10. καὶ ἐπισχὼν ἔτι ἡμέρας ἑπτὰ ἑτέρας πάλιν ἐξαπέστειλεν τὴν περιστερὰν ἐκ τῆς κιβωτοῦ
11. καὶ ἀνέστρεψεν πρὸς αὐτὸν ἡ περιστερὰ τὸ πρὸς ἑσπέραν καὶ εἶχεν φύλλον ἐλαίας κάρφος ἐν τῷ στόματι αὐτῆς καὶ ἔγνω Νωε ὅτι κεκόπακεν τὸ ὕδωρ ἀπὸ τῆς γῆς
12. καὶ ἐπισχὼν ἔτι ἡμέρας ἑπτὰ ἑτέρας πάλιν ἐξαπέστειλεν τὴν περιστεράν καὶ οὐ προσέθετο τοῦ ἐπιστρέψαι πρὸς αὐτὸν ἔτι
13. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἑνὶ καὶ ἑξακοσιοστῷ ἔτει ἐν τῇ ζωῇ τοῦ Νωε τοῦ πρώτου μηνός μιᾷ τοῦ μηνός ἐξέλιπεν τὸ ὕδωρ ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἀπεκάλυψεν Νωε τὴν στέγην τῆς κιβωτοῦ ἣν ἐποίησεν καὶ εἶδεν ὅτι ἐξέλιπεν τὸ ὕδωρ ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς
14. ἐν δὲ τῷ μηνὶ τῷ δευτέρῳ ἑβδόμῃ καὶ εἰκάδι τοῦ μηνός ἐξηράνθη ἡ γῆ
15. καὶ εἶπεν κύριος ὁ θεὸς τῷ Νωε λέγων
16. ἔξελθε ἐκ τῆς κιβωτοῦ σὺ καὶ ἡ γυνή σου καὶ οἱ υἱοί σου καὶ αἱ γυναῖκες τῶν υἱῶν σου μετὰ σοῦ
17. καὶ πάντα τὰ θηρία ὅσα ἐστὶν μετὰ σοῦ καὶ πᾶσα σὰρξ ἀπὸ πετεινῶν ἕως κτηνῶν καὶ πᾶν ἑρπετὸν κινούμενον ἐπὶ τῆς γῆς ἐξάγαγε μετὰ σεαυτοῦ καὶ αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε ἐπὶ τῆς γῆς
18. καὶ ἐξῆλθεν Νωε καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ αἱ γυναῖκες τῶν υἱῶν αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ
19. καὶ πάντα τὰ θηρία καὶ πάντα τὰ κτήνη καὶ πᾶν πετεινὸν καὶ πᾶν ἑρπετὸν κινούμενον ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ γένος αὐτῶν ἐξήλθοσαν ἐκ τῆς κιβωτοῦ
20. καὶ ᾠκοδόμησεν Νωε θυσιαστήριον τῷ θεῷ καὶ ἔλαβεν ἀπὸ πάντων τῶν κτηνῶν τῶν καθαρῶν καὶ ἀπὸ πάντων τῶν πετεινῶν τῶν καθαρῶν καὶ ἀνήνεγκεν ὁλοκαρπώσεις ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον
21. καὶ ὠσφράνθη κύριος ὁ θεὸς ὀσμὴν εὐωδίας καὶ εἶπεν κύριος ὁ θεὸς διανοηθείς οὐ προσθήσω ἔτι τοῦ καταράσασθαι τὴν γῆν διὰ τὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων ὅτι ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ ἐκ νεότητος οὐ προσθήσω οὖν ἔτι πατάξαι πᾶσαν σάρκα ζῶσαν καθὼς ἐποίησα
22. πάσας τὰς ἡμέρας τῆς γῆς σπέρμα καὶ θερισμός ψῦχος καὶ καῦμα θέρος καὶ ἔαρ ἡμέραν καὶ νύκτα οὐ καταπαύσουσιν
Przypisy:
8:1-3 - Bóg pamięta o Noem i sprawia, że wody potopu zaczynają opadać. Odzwierciedla to wierność Boga w dotrzymywaniu obietnic i Jego miłosierdzie w przywracaniu stworzenia do pierwotnego stanu, nawet po surowym sądzie (zob. także Psalm 136:23 i Izajasz 54:9).
8:4-5 - Arka spoczywa na górach Ararat, co wskazuje na początek nowej ery po potopie. Góry Ararat symbolizują moment odnowy i Bożą opatrzność, przypominając nam, że On zawsze ma plan zbawienia (zob. także Psalm 104:6-9).
8:6-12 - Noe wypuszcza gołębicę, aby sprawdzić, czy wody opadły. Powrót z gałązką oliwną symbolizuje nadzieję, pokój i odnowę, stając się symbolem przymierza i dobrobytu (zob. także Zachariasza 9:11 i Rzymian 8:19-21).
8:13-17 - Noe i jego rodzina wychodzą z arki, gdy ziemia wyschnie, zgodnie z nakazem Boga. Symbolizuje to nowy początek dla ludzkości, podobny do nowego stworzenia, naznaczonego posłuszeństwem i błogosławieństwem Boga (zob. także 2 Koryntian 5:17).
8:20-22 - Noe buduje ołtarz i składa ofiary Bogu, który rozkoszuje się zapachem. Bóg obiecuje, że nigdy więcej nie zniszczy ziemi potopem, okazując swoje miłosierdzie i oddanie ludzkości, choć jednocześnie przyznaje, że grzech jest wciąż obecny (zob. także Rz 12,1 i Iz 54,9).
Wersety związane z Gênesis, 8:
Rozdział 8 Księgi Rodzaju opisuje koniec potopu i nowy początek. W jaki sposób Bóg odnawia swoje stworzenie? Ten pełen nadziei tekst opisuje cofanie się wód, lądowanie arki i odejście Noego. Rozdział ten podkreśla pamięć Noego o Bogu, rolę wiatru i gołębicy oraz pierwszy akt uwielbienia po potopie. Księga Rodzaju 8 ustanawia tematy odnowy, boskiej wierności i ciągłego cyklu natury. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów biblijnych, które odnoszą się do odkupieńczych tematów tego kluczowego rozdziału.
1 Piotra 3:20: "którzy dawno temu byli nieposłuszni, gdy Bóg cierpliwie czekał za dni Noego, podczas budowy arki. W nim tylko kilka osób, a mianowicie osiem, zostało uratowanych przez wodę" - Piotr odnosi się do liczby osób ocalonych w arce, jak wspomniano w Księdze Rodzaju 8.
Izajasza 54:9: "Dla mnie to jak dni Noego, kiedy przysięgałem, że wody Noego już nigdy nie zakryją ziemi. W ten sam sposób przysięgam teraz, że nigdy nie będę na ciebie zły ani nie udzielę ci nagany." - Izajasz wykorzystuje Bożą obietnicę po potopie (Rdz 8,21-22) jako podstawę nowej obietnicy miłosierdzia.
2 Piotra 2:5: "gdyby nie oszczędził starożytnego świata, gdy sprowadził potop na niegodziwy świat, ale zachował Noego, głosiciela sprawiedliwości, i siedmiu innych;" - Piotr wspomina ocalenie Noego i jego rodziny podczas potopu, nawiązując do wydarzeń z Księgi Rodzaju 8.
Hebrajczyków 11:7: "Przez wiarę Noe, ostrzeżony przed rzeczami jeszcze niewidzialnymi, poruszony świętą bojaźnią, zbudował arkę, aby ocalić swoją rodzinę. Przez swoją wiarę potępił świat i stał się dziedzicem sprawiedliwości, która przychodzi przez wiarę." - Autor Listu do Hebrajczyków interpretuje zbawienie Noego i jego rodziny (Rdz 8) jako wynik ich wiary.
Ezechiela 14:14: "Nawet gdyby ci trzej mężczyźni – Noe, Daniel i Hiob – byli w tym, mogliby się ocalić jedynie dzięki swojej prawości – mówi Wszechwładny Pan." - Ezechiel używa Noego jako przykładu prawości, odnosząc się do jego zbawienia podczas potopu w Księdze Rodzaju 8.
FAQ:
Co się stało, gdy woda powodziowa zaczęła opadać?
Po 150 dniach wody zaczęły opadać, a arka osiadła na górach Ararat. Stopniowo wody opadały, aż ląd wysechł. (Rdz 8,3-4)
Jak Noe sprawdził czy wody opadły?
Noe wysłał kruka i gołębicę, aby sprawdzić, czy wody opadły. Gołąb powrócił z gałązką oliwną, co było znakiem, że ziemia zaczyna wysychać. (Rdz 8,6-11)
Co zrobił Noe jako pierwsze po opuszczeniu arki?
Opuszczając arkę, Noe zbudował ołtarz i złożył Bogu ofiary, dziękując Mu za zbawienie i odnowienie życia na ziemi. (Rodzaju 8:20)
Co Bóg obiecał Noemu po potopie?
Bóg obiecał, że nigdy więcej nie zniszczy ziemi potopem, ustanawiając przymierze z Noem i wszystkimi żywymi istotami, a znakiem tego przymierza uczynił tęczę (Rodzaju 8:21-22; 9:12-17).
Dlaczego ofiara Noego podobała się Bogu?
Ofiara Noego podobała się Bogu, ponieważ symbolizowała posłuszeństwo i wdzięczność. Bóg przyjął ofiarę i obiecał zachować naturalny porządek na ziemi. (Rdz 8,20-22)
