1. καὶ ἐγένετο λόγος κυρίου πρὸς Ιωναν τὸν τοῦ Αμαθι λέγων
2. ἀνάστηθι καὶ πορεύθητι εἰς Νινευη τὴν πόλιν τὴν μεγάλην καὶ κήρυξον ἐν αὐτῇ ὅτι ἀνέβη ἡ κραυγὴ τῆς κακίας αὐτῆς πρός με
3. καὶ ἀνέστη Ιωνας τοῦ φυγεῖν εἰς Θαρσις ἐκ προσώπου κυρίου καὶ κατέβη εἰς Ιοππην καὶ εὗρεν πλοῖον βαδίζον εἰς Θαρσις καὶ ἔδωκεν τὸ ναῦλον αὐτοῦ καὶ ἐνέβη εἰς αὐτὸ τοῦ πλεῦσαι μετ’ αὐτῶν εἰς Θαρσις ἐκ προσώπου κυρίου
4. καὶ κύριος ἐξήγειρεν πνεῦμα εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐγένετο κλύδων μέγας ἐν τῇ θαλάσσῃ καὶ τὸ πλοῖον ἐκινδύνευεν συντριβῆναι
5. καὶ ἐφοβήθησαν οἱ ναυτικοὶ καὶ ἀνεβόων ἕκαστος πρὸς τὸν θεὸν αὐτῶν καὶ ἐκβολὴν ἐποιήσαντο τῶν σκευῶν τῶν ἐν τῷ πλοίῳ εἰς τὴν θάλασσαν τοῦ κουφισθῆναι ἀπ’ αὐτῶν Ιωνας δὲ κατέβη εἰς τὴν κοίλην τοῦ πλοίου καὶ ἐκάθευδεν καὶ ἔρρεγχεν
6. καὶ προσῆλθεν πρὸς αὐτὸν ὁ πρωρεὺς καὶ εἶπεν αὐτῷ τί σὺ ῥέγχεις ἀνάστα καὶ ἐπικαλοῦ τὸν θεόν σου ὅπως διασώσῃ ὁ θεὸς ἡμᾶς καὶ μὴ ἀπολώμεθα
7. καὶ εἶπεν ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ δεῦτε βάλωμεν κλήρους καὶ ἐπιγνῶμεν τίνος ἕνεκεν ἡ κακία αὕτη ἐστὶν ἐν ἡμῖν καὶ ἔβαλον κλήρους καὶ ἔπεσεν ὁ κλῆρος ἐπὶ Ιωναν
8. καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν ἀπάγγειλον ἡμῖν τίνος ἕνεκεν ἡ κακία αὕτη ἐστὶν ἐν ἡμῖν τίς σου ἡ ἐργασία ἐστίν καὶ πόθεν ἔρχῃ καὶ ἐκ ποίας χώρας καὶ ἐκ ποίου λαοῦ εἶ σύ
9. καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς δοῦλος κυρίου ἐγώ εἰμι καὶ τὸν κύριον θεὸν τοῦ οὐρανοῦ ἐγὼ σέβομαι ὃς ἐποίησεν τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξηράν
10. καὶ ἐφοβήθησαν οἱ ἄνδρες φόβον μέγαν καὶ εἶπαν πρὸς αὐτόν τί τοῦτο ἐποίησας διότι ἔγνωσαν οἱ ἄνδρες ὅτι ἐκ προσώπου κυρίου ἦν φεύγων ὅτι ἀπήγγειλεν αὐτοῖς
11. καὶ εἶπαν πρὸς αὐτόν τί σοι ποιήσωμεν καὶ κοπάσει ἡ θάλασσα ἀφ’ ἡμῶν ὅτι ἡ θάλασσα ἐπορεύετο καὶ ἐξήγειρεν μᾶλλον κλύδωνα
12. καὶ εἶπεν Ιωνας πρὸς αὐτούς ἄρατέ με καὶ ἐμβάλετέ με εἰς τὴν θάλασσαν καὶ κοπάσει ἡ θάλασσα ἀφ’ ὑμῶν διότι ἔγνωκα ἐγὼ ὅτι δι’ ἐμὲ ὁ κλύδων ὁ μέγας οὗτος ἐφ’ ὑμᾶς ἐστιν
13. καὶ παρεβιάζοντο οἱ ἄνδρες τοῦ ἐπιστρέψαι πρὸς τὴν γῆν καὶ οὐκ ἠδύναντο ὅτι ἡ θάλασσα ἐπορεύετο καὶ ἐξηγείρετο μᾶλλον ἐπ’ αὐτούς
14. καὶ ἀνεβόησαν πρὸς κύριον καὶ εἶπαν μηδαμῶς κύριε μὴ ἀπολώμεθα ἕνεκεν τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου τούτου καὶ μὴ δῷς ἐφ’ ἡμᾶς αἷμα δίκαιον ὅτι σύ κύριε ὃν τρόπον ἐβούλου πεποίηκας
15. καὶ ἔλαβον τὸν Ιωναν καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἔστη ἡ θάλασσα ἐκ τοῦ σάλου αὐτῆς
16. καὶ ἐφοβήθησαν οἱ ἄνδρες φόβῳ μεγάλῳ τὸν κύριον καὶ ἔθυσαν θυσίαν τῷ κυρίῳ καὶ εὔξαντο εὐχάς
Przypisy:
1:1-2 - Bóg wzywa Jonasza, by głosił przeciwko miastu Niniwa, lecz ten ucieka do Tarszisz. Odmowa Jonasza wypełnienia swojej boskiej misji odzwierciedla ludzki opór wobec Bożego powołania, często wynikający ze strachu lub uprzedzeń (zob. także Rz 10,14-15 i Mt 28,19-20).
1:3-5 - Jonasz próbuje uciec przed wezwaniem Boga na statku, ale Bóg zsyła na niego wielką burzę. Burza symbolizuje konsekwencje nieposłuszeństwa Bogu, pokazując, że nic nie może umknąć Jego suwerenności (zob. także Psalm 107:25-29 i List do Hebrajczyków 12:6).
1:6-10 - Marynarze, obawiając się o swoje życie, pytają Jonasza i odkrywają, że to on jest odpowiedzialny za burzę. Ich los ilustruje wpływ grzechu i nieposłuszeństwa na życie innych, a także ukazuje Boże miłosierdzie nawet w czasach kryzysu (zob. także Ezechiela 18:20 i 1 Tymoteusza 2:4).
1:11-15 - Jonasz nakazuje żeglarzom wyrzucić go za burtę, aby uspokoić burzę. Czyn Jonasza pokazuje, że posłuszeństwo jest niezbędne do powstrzymania sądu Bożego. Ten czyn wskazuje również na konieczność poświęcenia się dla osiągnięcia pokoju (zob. także Łk 11,29-32 i Rz 5,9).
1:16-17 - Burza ucichła po ofierze Jonasza. Bóg dał Jonaszowi wielką rybę do połknięcia, symbolizującą boską łaskę, która zbawia, nawet gdy nieposłuszeństwo pociąga za sobą konsekwencje (zob. także Ewangelię Mateusza 12:40 i Psalm 69:1-3).
Wersety związane z Jonas, 1:
Pierwszy rozdział Księgi Jonasza opisuje ucieczkę niechętnego proroka. Dlaczego Jonasz próbuje uciec przed Bożym powołaniem? Ten dramatyczny tekst opisuje otrzymane przez Jonasza od Boga polecenie głoszenia w Niniwie i jego próbę ucieczki do Tarszisz. Rozdział ten opisuje burzę zesłaną przez Boga i wrzucenie Jonasza do morza. Jonasz 1 stawia pytania o posłuszeństwo, Bożą suwerenność i zakres Bożego miłosierdzia. Odkryj z nami pięć fragmentów biblijnych, które poszerzają Twoje zrozumienie tematów powołania i posłuszeństwa przedstawionych w tym intrygującym rozdziale.
Mateusza 12:40: "Bo jak Jonasz był trzy dni i trzy noce w brzuchu wielkiej ryby, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w sercu ziemi." - Jezus wykorzystuje doświadczenie Jonasza jako proroczy znak własnej śmierci i zmartwychwstania.
2 Królów 14:25: "On to przywrócił granice Izraela od Lebo-Chamat aż do Morza Arabskiego, zgodnie ze słowem, które Pan, Bóg Izraela, wypowiedział przez swego sługę Jonasza, syna Amitaja, proroka Gat. hefer." - Ten fragment przedstawia kontekst historyczny Jonasza i wymienia go jako uznanego proroka w Izraelu.
Psalmy 107:23-25: "Inni wyruszali w morze na statkach, aby handlować po wielkich wodach, i oglądali dzieła Pana, Jego cuda w głębinach. Przemówił i wywołał wichurę, która podniosła fale." - Psalm ten opisuje burzę na morzu, co przypomina przeżycie Jonasza z rozdziału 1.
Dzieje Apostolskie 27:18-19: "Następnego dnia, gdy burza nie ustawała z tą samą siłą, zaczęto wrzucać ładunek do morza. Trzeciego dnia sami wrzucili do morza urządzenia statku." - Doświadczenia Pawła podczas sztormu na morzu przypominają przeżycia Jonasza, gdy obaj musieli stawić czoła niebezpieczeństwom na morzu.
Rzymian 1:16: "Nie wstydzę się ewangelii, jest ona bowiem mocą Bożą ku zbawieniu każdego wierzącego: najpierw Żyda, potem Greka." - Werset ten odzwierciedla uniwersalny temat zbawienia Bożego, kontrastując z początkową niechęcią Jonasza do głoszenia poganom.
FAQ:
Dlaczego Jonasz uciekł do Tarszisz?
Jonasz uciekł do Tarszisz, gdy Bóg wezwał go do Niniwy, obawiając się, że Niniwczycy pokutują i otrzymają przebaczenie. Chciał uniknąć wypełnienia tej misji. (Jon 1:1-3)
Co wydarzyło się podczas sztormu na morzu?
Podczas burzy żeglarze rzucili losy i odkryli, że winowajcą jest Jonasz. Został wyrzucony za burtę, a burza natychmiast ustała. (Jon 1:4-16)
Jak Jonasz został uratowany z morza?
Bóg przygotował wielką rybę, aby połknęła Jonasza, ratując go przed niechybną śmiercią na morzu. Pozostał w brzuchu ryby przez trzy dni i trzy noce. (Jon 1:17)
Co ryba zrobiła Jonaszowi po trzech dniach?
Po trzech dniach ryba wypluła Jonasza na suchy ląd, spełniając w ten sposób Boży plan, zgodnie z którym Jonasz miał nauczać w Niniwie. (Jonasz 2:10)
Jakiego znaku Bóg udzielił Jonaszowi, aby przekonać go do głoszenia ewangelii w Niniwie?
Bóg nakazał Jonaszowi wrócić do Niniwy, a po jego posłuszeństwie miasto pokutowało, pokazując, że powołanie Boga miało boski cel. (Jonasz 3:1-10)
