1. καὶ λαβόντες οἱ δύο υἱοὶ Ααρων Ναδαβ καὶ Αβιουδ ἕκαστος τὸ πυρεῖον αὐτοῦ ἐπέθηκαν ἐπ’ αὐτὸ πῦρ καὶ ἐπέβαλον ἐπ’ αὐτὸ θυμίαμα καὶ προσήνεγκαν ἔναντι κυρίου πῦρ ἀλλότριον ὃ οὐ προσέταξεν κύριος αὐτοῖς
2. καὶ ἐξῆλθεν πῦρ παρὰ κυρίου καὶ κατέφαγεν αὐτούς καὶ ἀπέθανον ἔναντι κυρίου
3. καὶ εἶπεν Μωυσῆς πρὸς Ααρων τοῦτό ἐστιν ὃ εἶπεν κύριος λέγων ἐν τοῖς ἐγγίζουσίν μοι ἁγιασθήσομαι καὶ ἐν πάσῃ τῇ συναγωγῇ δοξασθήσομαι καὶ κατενύχθη Ααρων
4. καὶ ἐκάλεσεν Μωυσῆς τὸν Μισαδαι καὶ τὸν Ελισαφαν υἱοὺς Οζιηλ υἱοὺς τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ πατρὸς Ααρων καὶ εἶπεν αὐτοῖς προσέλθατε καὶ ἄρατε τοὺς ἀδελφοὺς ὑμῶν ἐκ προσώπου τῶν ἁγίων ἔξω τῆς παρεμβολῆς
5. καὶ προσῆλθον καὶ ἦραν ἐν τοῖς χιτῶσιν αὐτῶν ἔξω τῆς παρεμβολῆς ὃν τρόπον εἶπεν Μωυσῆς
6. καὶ εἶπεν Μωυσῆς πρὸς Ααρων καὶ Ελεαζαρ καὶ Ιθαμαρ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ τοὺς καταλελειμμένους τὴν κεφαλὴν ὑμῶν οὐκ ἀποκιδαρώσετε καὶ τὰ ἱμάτια ὑμῶν οὐ διαρρήξετε ἵνα μὴ ἀποθάνητε καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν συναγωγὴν ἔσται θυμός οἱ ἀδελφοὶ ὑμῶν πᾶς ὁ οἶκος Ισραηλ κλαύσονται τὸν ἐμπυρισμόν ὃν ἐνεπυρίσθησαν ὑπὸ κυρίου
7. καὶ ἀπὸ τῆς θύρας τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου οὐκ ἐξελεύσεσθε ἵνα μὴ ἀποθάνητε τὸ γὰρ ἔλαιον τῆς χρίσεως τὸ παρὰ κυρίου ἐφ’ ὑμῖν καὶ ἐποίησαν κατὰ τὸ ῥῆμα Μωυσῆ
8. καὶ ἐλάλησεν κύριος τῷ Ααρων λέγων
9. οἶνον καὶ σικερα οὐ πίεσθε σὺ καὶ οἱ υἱοί σου μετὰ σοῦ ἡνίκα ἂν εἰσπορεύησθε εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου ἢ προσπορευομένων ὑμῶν πρὸς τὸ θυσιαστήριον καὶ οὐ μὴ ἀποθάνητε νόμιμον αἰώνιον εἰς τὰς γενεὰς ὑμῶν
10. διαστεῖλαι ἀνὰ μέσον τῶν ἁγίων καὶ τῶν βεβήλων καὶ ἀνὰ μέσον τῶν ἀκαθάρτων καὶ τῶν καθαρῶν
11. καὶ συμβιβάσεις τοὺς υἱοὺς Ισραηλ πάντα τὰ νόμιμα ἃ ἐλάλησεν κύριος πρὸς αὐτοὺς διὰ χειρὸς Μωυσῆ
12. καὶ εἶπεν Μωυσῆς πρὸς Ααρων καὶ πρὸς Ελεαζαρ καὶ Ιθαμαρ τοὺς υἱοὺς Ααρων τοὺς καταλειφθέντας λάβετε τὴν θυσίαν τὴν καταλειφθεῖσαν ἀπὸ τῶν καρπωμάτων κυρίου καὶ φάγεσθε ἄζυμα παρὰ τὸ θυσιαστήριον ἅγια ἁγίων ἐστίν
13. καὶ φάγεσθε αὐτὴν ἐν τόπῳ ἁγίῳ νόμιμον γάρ σοί ἐστιν καὶ νόμιμον τοῖς υἱοῖς σου τοῦτο ἀπὸ τῶν καρπωμάτων κυρίου οὕτω γὰρ ἐντέταλταί μοι
14. καὶ τὸ στηθύνιον τοῦ ἀφορίσματος καὶ τὸν βραχίονα τοῦ ἀφαιρέματος φάγεσθε ἐν τόπῳ ἁγίῳ σὺ καὶ οἱ υἱοί σου καὶ ὁ οἶκός σου μετὰ σοῦ νόμιμον γὰρ σοὶ καὶ νόμιμον τοῖς υἱοῖς σου ἐδόθη ἀπὸ τῶν θυσιῶν τοῦ σωτηρίου τῶν υἱῶν Ισραηλ
15. τὸν βραχίονα τοῦ ἀφαιρέματος καὶ τὸ στηθύνιον τοῦ ἀφορίσματος ἐπὶ τῶν καρπωμάτων τῶν στεάτων προσοίσουσιν ἀφόρισμα ἀφορίσαι ἔναντι κυρίου καὶ ἔσται σοὶ καὶ τοῖς υἱοῖς σου καὶ ταῖς θυγατράσιν σου μετὰ σοῦ νόμιμον αἰώνιον ὃν τρόπον συνέταξεν κύριος τῷ Μωυσῇ
16. καὶ τὸν χίμαρον τὸν περὶ τῆς ἁμαρτίας ζητῶν ἐξεζήτησεν Μωυσῆς καὶ ὅδε ἐνεπεπύριστο καὶ ἐθυμώθη Μωυσῆς ἐπὶ Ελεαζαρ καὶ Ιθαμαρ τοὺς υἱοὺς Ααρων τοὺς καταλελειμμένους λέγων
17. διὰ τί οὐκ ἐφάγετε τὸ περὶ τῆς ἁμαρτίας ἐν τόπῳ ἁγίῳ ὅτι γὰρ ἅγια ἁγίων ἐστίν τοῦτο ἔδωκεν ὑμῖν φαγεῖν ἵνα ἀφέλητε τὴν ἁμαρτίαν τῆς συναγωγῆς καὶ ἐξιλάσησθε περὶ αὐτῶν ἔναντι κυρίου
18. οὐ γὰρ εἰσήχθη τοῦ αἵματος αὐτοῦ εἰς τὸ ἅγιον κατὰ πρόσωπον ἔσω φάγεσθε αὐτὸ ἐν τόπῳ ἁγίῳ ὃν τρόπον μοι συνέταξεν κύριος
19. καὶ ἐλάλησεν Ααρων πρὸς Μωυσῆν λέγων εἰ σήμερον προσαγειόχασιν τὰ περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν καὶ τὰ ὁλοκαυτώματα αὐτῶν ἔναντι κυρίου καὶ συμβέβηκέν μοι ταῦτα καὶ φάγομαι τὰ περὶ τῆς ἁμαρτίας σήμερον μὴ ἀρεστὸν ἔσται κυρίῳ
20. καὶ ἤκουσεν Μωυσῆς καὶ ἤρεσεν αὐτῷ
Przypisy:
10:1-3 - Nadab i Abihu, synowie Aarona, składają ofiarę z obcego ognia przed Panem i zostają strawieni przez ogień boski. Podkreśla to powagę służby kapłańskiej i posłuszeństwa poleceniom Boga (zob. także Lb 26,61 i 1 Sm 15,22-23).
10:4-7 - Mojżesz nakazuje usunąć ciała Nadaba i Abihu, podczas gdy Aaron i jego pozostali synowie mają pozostać w służbie. Świętość służby kapłańskiej wymaga wyraźnego oddzielenia tego, co święte, od tego, co pospolite (zob. także Ezechiel 44:23 i Kapłańska 21:10-12).
10:8-11 - Bóg zabrania kapłanom picia wina lub mocnych napojów przed wejściem do Namiotu Spotkania, ustanawiając tym samym standard trzeźwości w służbie Bożej. Podkreśla się znaczenie czystości umysłu i ducha (zob. także Efezjan 5:18 i 1 Tymoteusza 3:2-3).
10:12-15 - Mojżesz instruuje synów Aarona, jak spożywać święte ofiary. Podkreśla to wagę ścisłego przestrzegania Bożych nakazów, aby zachować świętość i porządek w kulcie (zob. także Kpł 6,16-18 i Lb 18,8-10).
10:16-20 - Mojżesz jest rozgniewany, gdy odkrywa, że ofiara za grzech nie została spożyta zgodnie z instrukcją. Aaron wyjaśnia swoją decyzję w świetle tragedii swoich synów, a Mojżesz przyjmuje wyjaśnienie, pokazując w ten sposób Bożą wrażliwość na szczególne okoliczności (zob. także 1 Samuela 21:6 i Ewangelię Mateusza 12:7).
Wersety związane z Levítico, 10:
Rozdział 10 Księgi Kapłańskiej opisuje tragiczne wydarzenie w kapłaństwie. Jaka kluczowa lekcja na temat świętości jest przekazywana? Ten szokujący tekst opowiada o śmierci Nadaba i Abihu za ofiarowanie Panu „dziwnego ognia”. W tym rozdziale omówiono odpowiedź Aarona, instrukcje Mojżesza dotyczące żałoby i postępowania kapłańskiego oraz ponownie podkreślono znaczenie rozróżnienia między świętością a profanum. Księga Kapłańska 10 podkreśla powagę służenia Bogu zgodnie z Jego poleceniami. Przeanalizuj z nami pięć fragmentów biblijnych, które pogłębiają nasze zrozumienie szacunku i posłuszeństwa w służbie Bożej.
1 Piotra 4:17: "Nadszedł bowiem czas, aby sąd rozpoczął się od domu Bożego; a jeśli zacznie się to najpierw od nas, jaki będzie koniec tych, którzy nie będą posłuszni ewangelii Bożej?" - Piotr nawiązuje do wyroku Nadaba i Abihu w Księdze Kapłańskiej 10, stosując zasadę odpowiedzialności przed kościołem.
1 Koryntian 10:31: "Dlatego też, czy jecie, pijecie, czy robicie cokolwiek innego, wszystko czyńcie na chwałę Bożą." - Paweł powtarza zasadę świętości w służbie Bogu ustanowioną w Księdze Kapłańskiej 10, stosując ją w codziennym życiu chrześcijan.
Hebrajczyków 12:28-29: "Dlatego też, skoro otrzymujemy niewzruszone Królestwo, bądźmy wdzięczni i oddawajmy Bogu cześć w sposób akceptowalny, ze czcią i bojaźnią, gdyż nasz „Bóg jest ogniem trawiącym”!" - Autor Listu do Hebrajczyków nawiązuje do trawiącego ognia, który osądził Nadaba i Abihu w Księdze Kapłańskiej 10, podkreślając świętość Boga.
Efezjan 5:18: "Nie upijajcie się winem, które prowadzi do rozpusty, ale dajcie się napełnić Duchem" - Paweł powtarza zakaz picia wina przed wejściem do Namiotu Spotkania z Księgi Kapłańskiej 10:9, stosując zasadę trzeźwości w życiu chrześcijańskim.
1 Tymoteusza 4:16: "Zwracaj szczególną uwagę na swoje życie i doktrynę, wytrwając w tych obowiązkach, bo czyniąc to, zbawisz zarówno siebie, jak i tych, którzy cię słuchają." - Paweł podkreśla znaczenie wierności w służbie, powtarzając wnioski wyciągnięte z błędu Nadaba i Abihu w Księdze Kapłańskiej 10.
FAQ:
Co stało się z Nadabem i Abihu?
Nadab i Abihu, synowie Aarona, złożyli przed Panem w ofierze ogień nieczysty, wbrew Jego nakazowi, i zostali strawieni ogniem, oddalając się od Boga. (Księga Kapłańska 10:1-2)
Dlaczego Nadab i Abihu zostali ukarani przez Boga?
Byli karani za nieposłuszeństwo wobec boskich nakazów poprzez ofiarowanie niedozwolonego ognia, co dowodziło powagi ich posługi kapłańskiej. (Księga Kapłańska 10:1-3)
Jak Aaron zareagował na śmierć swoich synów?
Aaron pozostał milczący w obliczu śmierci swoich synów, przyjmując bez zastrzeżeń Bożą sprawiedliwość, zgodnie z nakazem Mojżesza. (Księga Kapłańska 10:3)
Co Mojżesz nakazał Aaronowi i jego synom zrobić po tym incydencie?
Mojżesz nakazał Aaronowi i jego synom, aby nie okazywali oznak żałoby i nadal pełnili służbę kapłańską, szanując świętość Pana. (Księga Kapłańska 10:6-7)
Jaką lekcję możemy wyciągnąć z historii Nadaba i Abihu?
Historia Nadaba i Abihu uczy nas o świętości Boga i o tym, jak ważne jest ścisłe przestrzeganie Jego poleceń w służbie kapłańskiej. (Księga Kapłańska 10:1-7)
