Eclesiástico, 10

1. El juez sabio adoctrina a su pueblo, la autoridad del sensato está bien regulada.

1. Mudar vladar odgaja svoj narod u stezi, i uredna je vlada razborita èovjeka.

2. Según el juez del pueblo, así serán sus ministros, como el jefe de la ciudad, todos sus habitantes.

2. Kakav je vladar, takvi su i èinovnici; i kakav je gradski upravitelj, takvi mu i graðani.

3. El rey sin instrucción arruinará a su pueblo, la ciudad se edifica sobre la prudencia de los dirigentes.

3. Neobuzdan kralj upropašæuje svoj narod, a svoj napredak duguje grad razboritosti vladara.

4. En manos del Señor está el gobierno de la tierra, a su tiempo suscita para ella al que conviene.

4. Vlast nad zemljom u rukama je Gospodnjim: Gospod joj u pravo vrijeme postavlja pravog èovjeka.

5. En manos del Señor el recto camino del hombre, él pone su gloria en el escriba.

5. Uspjeh je èovjekov u Božjoj ruci, i zakonodavcu Bog daruje èast.

6. Sea cual fuere su agravio, no guardes rencor al prójimo, y no hagas nada en un arrebato de violencia.

6. Ne budi kivan na svoga bližnjeg ni zbog kakve nepravde i ne èini ništa nepravedno.

7. Odioso es al Señor y a los hombres el orgullo, para ambos es un yerro la injusticia.

7. Mrska je oholost i Gospodu i èovjeku, a nepravda je odvratna obojici.

8. La soberanía pasa de una nación a otra, por las injusticias, las violencias y el dinero.

8. Vlast prelazi od jednog naroda drugomu zbog nepravde, nasilja i novca.

9. ¿Por qué se enorgullece el que es tierra y ceniza? ¡si ya en vida es su vientre podredumbre!

9. Što se toliko oholi prah i pepeo - kad veæ za života ima crvljiva crijeva?

10. La larga enfermedad deja perplejo al médico, y el que hoy es rey fenecerá mañana.

10. Duga bolest srdi lijeènika; tko je danas kralj, sutra umire.

11. Y cuando un hombre muere, recibe como herencia reptiles, fieras y gusanos.

11. Kad èovjek umre, baštini gnjilež, grabežljive zvijeri i crve.

12. El comienzo del orgullo del hombre es alejarse del Señor, cuando de su Hacedor se apartó su corazón.

12. Oholost poèinje kad èovjek otpadne od Gospoda i srcem se odmetne od svoga Stvoritelja.

13. Que el comienzo del orgullo es el pecado, el que se agarra a él vierte abominación. Por eso les dio el Señor asombrosos castigos, y les abatió hasta aniquilarlos.

13. I jer je poèetak oholosti grijeh, tko se njoj oda, širi gnusobu. Gospod ih zbog toga kažnjava èudesnim kaznama i potpuno uništava.

14. Los tronos de los príncipes los volteó el Señor, y en su lugar sentó a los mansos.

14. Gospod je srušio prijestolja silnika i potlaèene posadio na mjesto njihovo.

15. Las raíces de los orgullosos las arrancó el Señor, y en su lugar plantó a los humildes.

15. Gospod je iskorijenio oholice i posadio ponizne na mjesto njihovo.

16. Las comarcas de las naciones las arrasó el Señor, y las destruyó hasta los cimientos de la tierra.

16. Gospod je porazio zemlje poganske i razorio ih do samog temelja.

17. Tomó algunos de ellos y los destruyó, y borró de la tierra su recuerdo.

17. Neke je od njih odveo i uništio i zbrisao njihov spomen s lica zemlje.

18. No se ha hecho para los hombres el orgullo, ni el furor de la ira para los nacidos de mujer.

18. Oholost nije stvorena za èovjeka, ni srdžba bijesna za rod ženin.

19. ¿Qué raza es honorable? La del hombre. ¿Qué raza es honorable? Los que temen al Señor. ¿Qué raza es despreciable? La del hombre. ¿Qué raza es despreciable? Los que violan sus mandatos.

19. Koji je rod dostojan èasti? Ljudski rod. Koji je rod dostojan èasti? Onaj koji se boji Gospoda. Koji rod prezir zaslužuje? Ljudski rod. Koji rod prezir zaslužuje? Onaj koji krši Zakon.

20. En medio de sus hermanos es honorable el jefe, y los que temen al Señor, a los ojos de él.

20. Meðu braæom je glavar dostojan èasti; koji se Gospoda boje, u èasti su pred njim.

21.

21. #

22. Sean ricos, llenos de gloria o pobres, su orgullo es el temor del Señor.

22. Nek' se bogat, plemenit i siromah ponose strahom Gospodnjim.

23. No es justo despreciar al pobre inteligente, ni procede glorificar al pecador.

23. Ne valja prezirati razborita siromaha niti èastiti grešnika.

24. Grande, juez y poderoso reciben honores, mas no hay mayor entre ellos que el que teme al Señor.

24. Poglavar, vladar i moænik dostojni su èasti, ali nema veæeg od onog koji se boji Gospoda.

25. Al siervo sabio los hombres libres sirven, y el hombre de saber no lo critica.

25. Mudru robu služe slobodnjaci, i razborit se èovjek ne tuži.

26. No te hagas el sabio cuando cumples tu obra, no te gloríes en el momento de tu aprieto.

26. Odviše ne mudruj radeæi svoj posao i ne hvastaj se kad si u stisci.

27. Más vale el que trabaja y le sobra de todo que el que anda gloriándose y carece de pan.

27. Bolji je koji radi i živi u izobilju nego tko se hvasta a nema od èega živjeti.

28. Hijo, gloríate con moderación, y estímate en lo que vales.

28. Sine, poniznošæu èasti samog sebe i cijeni sebe svojom pravom cijenom.

29. Al que peca contra sí mismo, ¿quién le justificará? ¿quién apreciará al que desprecia su vida?

29. Tko æe opravdati onoga tko sam sebi nepravdu nanosi i èastiti onoga koji samog sebe prezire?

30. El pobre es honrado por su saber, y el rico lo es por su riqueza.

30. Siromaha èaste zbog njegova razuma i bogataša zbog njegova bogatstva.

31. Quien es estimado en la pobreza, ¡cuánto más en la riqueza! quien es despreciado en la riqueza, ¡cuánto más en la pobreza!

31. Koga èaste u siromaštvu njegovu, koliko više u bogatstvu! Koga preziru u bogatstvu, koliko još više u siromaštvu!