Księga Psalmów, 74
1. Pieśń pouczająca. Asafowy. Dlaczego, Boże, odrzuciłeś na wieki, płoniesz gniewem przeciw owcom Twojego pastwiska?
1. in finem ne corrumpas psalmus Asaph cantici
2. Pomnij na Twoją społeczność, którą dawno nabyłeś, na pokolenie, które wziąłeś w posiadanie, na górę Syjon, gdzie założyłeś sobie siedzibę.
2. confitebimur tibi Deus confitebimur et invocabimus nomen tuum narrabimus mirabilia tua
3. Skieruj Twe kroki ku ruinom bez końca: nieprzyjaciel wszystko spustoszył w świątyni.
3. cum accepero tempus ego justitias judicabo
4. Ryknęli Twoi przeciwnicy w środku Namiotu Spotkania, zatknęli swe proporce.
4. liquefacta est terra et omnes qui habitant in ea ego confirmavi columnas ejus diapsalma
5. Można było ich poznać jak tego, co wznosi wysoko siekiery wśród gąszczów.
5. dixi iniquis nolite inique facere et delinquentibus nolite exaltare cornu
6. Wszystkie jego bramy wyłamali razem, zniszczyli toporem i kilofem.
6. nolite extollere in altum cornu vestrum nolite loqui adversus Deum iniquitatem
7. Na pastwę ognia świątynię Twoją wydali, doszczętnie zbezcześcili przybytek Twego imienia.
7. quia neque ab oriente neque ab occidente neque a desertis montibus
8. Rzekli w swym sercu: Razem ich zniszczmy! Spalili w kraju wszystkie miejsca świętych zgromadzeń.
8. quoniam Deus judex est hunc humiliat et hunc exaltat
9. Już nie widać naszych znaków i nie ma proroka; a między nami nie ma, kto by wiedział, jak długo,
9. quia calix in manu Domini vini meri plenus mixto et inclinavit ex hoc in hoc verum fex ejus non est exinanita bibent omnes peccatores terræ
10. jak długo, Boże, będzie urągał nieprzyjaciel? Czy wróg na zawsze będzie bluźnił Twemu imieniu?
10. ego autem adnuntiabo in sæculum cantabo Deo Jacob
11. Czemu cofasz swą rękę i trzymasz swą prawicę w zanadrzu?
11. et omnia cornua peccatorum confringam et exaltabuntur cornua justi
12. Bóg jednak od początku jest moim królem, który na ziemi sprawia ocalenie.
12.
13. Ty ujarzmiłeś morze swą potęgą, skruszyłeś głowy smoków na morzu.
13.
14. Ty zmiażdżyłeś łby Lewiatana, wydałeś go na żer potworom morskim.
14.
15. Ty otworzyłeś źródła i strumienie; Ty wysuszyłeś rzeki stale płynące.
15.
16. Twoim jest dzień i noc jest Twoja; Ty światło i słońce utwierdziłeś.
16.
17. Ty ustanowiłeś wszystkie granice ziemi; Ty utworzyłeś lato i zimę.
17.
18. Pamiętaj o tym: wróg Cię lży, Panie, a lud niemądry uwłacza Twojemu imieniu.
18.
19. Nie wydawaj na zatracenie duszy Twej synogarlicy; o życiu Twych ubogich nie zapominaj na wieki!
19.
20. Wejrzyj na Twe przymierze, bo się napełniły zakątki kraju jękiem i przemocą.
20.
21. Niechaj uciśniony nie wraca ze wstydem: niech ubogi i biedny chwalą Twoje imię!
21.
22. Powstań, o Boże, prowadź swoją sprawę; pamiętaj o zniewadze, którą co dnia wyrządza Ci głupiec.
22.
23. Nie zapomnij o krzyku Twoich przeciwników; zawsze się podnosi zgiełk powstających na Ciebie.
23.
