Księga Psalmów, 49
1. Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Psalm.
1. psalmus Asaph Deus deorum Dominus locutus est et vocavit terram a solis ortu usque ad occasum
2. Słuchajcie tego, wszystkiego narody, nakłońcie uszu, wszyscy, co świat zamieszkujecie,
2. ex Sion species decoris ejus
3. wy, niscy pochodzeniem, tak samo jak możni, bogaty na równi z ubogim!
3. Deus manifeste veniet Deus noster et non silebit ignis in conspectu ejus exardescet et in circuitu ejus tempestas valida
4. Moje usta wypowiedzą mądrość, a rozmyślanie mego serca - roztropność.
4. advocabit cælum desursum et terram discernere populum suum
5. Nakłonię mego ucha ku przypowieści, przy dźwięku liry wyjaśnię mą zagadkę.
5. congregate illi sanctos ejus qui ordinant testamentum ejus super sacrificia
6. Dlaczego miałbym się trwożyć w dniach niedoli, gdy otacza mnie złość podstępnych,
6. et adnuntiabunt cæli justitiam ejus quoniam Deus judex est diapsalma
7. którzy ufają swoim dostatkom i chełpią się z ogromu swych bogactw?
7. audi populus meus et loquar tibi Israël et testificabor tibi Deus Deus tuus ego sum
8. Nikt bowiem siebie samego nie może wykupić ani nie uiści Bogu ceny swego wykupu
8. non in sacrificiis tuis arguam te holocausta autem tua in conspectu meo sunt semper
9. - jego życie jest zbyt kosztowne i nie zdarzy się to nigdy -
9. non accipiam de domo tua vitulos neque de gregibus tuis hircos
10. by móc żyć na wieki i nie doznać zagłady.
10. quoniam meæ sunt omnes feræ silvarum jumenta in montibus et boves
11. Każdy bowiem widzi: mędrcy umierają, tak jednakowo ginie głupi i prostak, zostawiając obcym swoje bogactwa.
11. cognovi omnia volatilia cæli et pulchritudo agri mecum est
12. Groby są ich domami na wieki, ich mieszkaniem na wszystkie pokolenia, choć imionami swymi nazywali ziemie.
12. si esuriero non dicam tibi meus est enim orbis terræ et plenitudo ejus
13. Bo człowiek nie będzie trwał w dostatku, przyrównany jest do bydląt, które giną.
13. numquid manducabo carnes taurorum aut sanguinem hircorum potabo
14. Taka jest droga tych, co ufność pokładają w sobie, i taka przyszłość miłośników własnej mowy.
14. immola Deo sacrificium laudis et redde Altissimo vota tua
15. Do Szeolu są gnani jak owce, pasie ich śmierć, zejdą prosto do grobu, serca prawych zapanują nad nimi, rano zniknie ich postać, Szeol ich mieszkaniem.
15. et invoca me in die tribulationis et eruam te et honorificabis me diapsalma
16. Lecz Bóg wyzwoli moją duszę z mocy Szeolu, bo mię zabierze.
16. peccatori autem dixit Deus quare tu enarras justitias meas et adsumis testamentum meum per os tuum
17. Nie obawiaj się, jeśli ktoś się wzbogaci, jeżeli wzrośnie zamożność jego domu:
17. tu vero odisti disciplinam et projecisti sermones meos retrorsum
18. bo kiedy umrze, nic z sobą nie weźmie, a jego zamożność nie pójdzie za nim.
18. si videbas furem currebas cum eo et cum adulteris portionem tuam ponebas
19. I chociaż w życiu sobie pochlebia: Będą cię sławić, że dobrześ się urządził,
19. os tuum abundavit malitia et lingua tua concinnabat dolos
20. musi iść do pokolenia swych przodków, do tych, co na wieki nie zobaczą światła.
20. sedens adversus fratrem tuum loquebaris et adversus filium matris tuæ ponebas scandalum
21. Człowiek, co w dostatku żyje, ale się nie zastanawia, przyrównany jest do bydląt, które giną.
21. hæc fecisti et tacui existimasti inique quod ero tui similis arguam te et statuam contra faciem tuam
22.
22. intellegite nunc hæc qui obliviscimini Deum nequando rapiat et non sit qui eripiat
23.
23. sacrificium laudis honorificabit me et illic iter quod ostendam illi salutare Dei
