Salmos, 38

1. Ao mestre de canto, a Iditun. Salmo de Davi.*

1. Psalm Dawidowy. Dla wspomnienia.

2. Disse comigo mesmo: “Velarei sobre os meus atos, para não mais pecar com a língua. Porei um freio em meus lábios, enquanto o ímpio estiver diante de mim”.

2. Nie karć mnie, Panie, w Twoim gniewie i nie karz mnie w Twej zapalczywości!

3. Fiquei mudo, mas sem resultado, porque minha dor recrudesceu.

3. Utkwiły bowiem we mnie Twoje strzały i ręka Twoja zaciążyła nade mną.

4. Meu coração se abrasava dentro de mim, meu pensamento se acendia como um fogo. Então, eu me pus a falar:

4. Nie ma w mym ciele nic zdrowego na skutek Twego zagniewania, nic nietkniętego w mych kościach na skutek mego grzechu.

5. “Fazei-me conhecer, Senhor, o meu fim, e o número de meus dias, para que eu veja como sou efêmero.

5. Bo winy moje przerosły moją głowę, gniotą mnie jak ciężkie brzemię.

6. A largura da mão: eis a medida de meus dias, diante de vós minha vida é como um nada; todo homem não é mais que um sopro”.

6. Cuchną, ropieją me rany na skutek mego szaleństwa.

7. De fato, o homem passa como uma sombra, é em vão que ele se agita; amontoa, sem saber quem recolherá.

7. Jestem zgnębiony, nad miarę pochylony, przez cały dzień chodzę smutny.

8. E agora, Senhor, que posso esperar? Minha confiança está em vós.

8. Bo ogień trawi moje lędźwie i w moim ciele nie ma nic zdrowego.

9. Livrai-me de todas as faltas, não me abandoneis ao riso dos insensatos.

9. Jestem nad miarę wyczerpany i złamany; skowyczę, bo jęczy moje serce.

10. Calei-me, já não abro a boca, porque sois vós que operais.

10. Przed Tobą, Panie, wszelkie me pragnienie i moje wzdychanie nie jest przed Tobą ukryte.

11. Afastai de mim esse flagelo, pois sucumbo ao rigor de vossa mão.

11. Serce się me we mnie trzepoce: moc mnie opuściła, zawodzi nawet światło moich oczu.

12. Quando punis o homem, fazendo-lhe sentir a sua culpa, consumis, como o faria a traça, o que ele tem de mais caro. Verdadeiramente, apenas um sopro é o homem.

12. Przyjaciele moi i sąsiedzi stronią od mojej choroby i moi bliscy stoją z daleka.

13. Ouvi, Senhor, a minha oração, escutai os meus clamores, não fiqueis insensível às minhas lágrimas. Diante de vós não sou mais que um viajor, um peregrino, como foram os meus pais.

13. Ci, którzy czyhają na moje życie, zastawiają sidła, ci, którzy źle mi życzą, mówią przewrotnie i przez cały dzień obmyślają podstępy.

14. Afastai de mim a vossa ira para que eu tome alento, antes que me vá para não mais voltar.*

14. A ja nie słyszę - jak głuchy; i jestem jak niemy, co ust nie otwiera.

15.

15. I stałem się jak człowiek, co nie słyszy; i nie ma w ustach odpowiedzi.

16.

16. Bo Tobie ufam, o Panie! Ty odpowiesz, Panie, Boże mój!

17.

17. Mówię bowiem: Niech się ze mnie nie cieszą; gdy moja noga się chwieje, niech się nie wynoszą nade mnie!

18.

18. Bo jestem bardzo bliski upadku i ból mój jest zawsze przede mną.

19.

19. Ja przecież wyznaję moją winę i trwożę się moim grzechem.

20.

20. Lecz silni są ci, co bez powodu mi się sprzeciwiają, i liczni, którzy oszczerczo mnie nienawidzą.

21.

21. Ci, którzy złem odpłacają za dobro, za to mi grożą, że idę za dobrem.

22.

22. Nie opuszczaj mnie, Panie, mój Boże, nie bądź daleko ode mnie!

23.

23. Spiesz mi na pomoc, Zbawienie moje - o Panie!