Salmos, 74

1. Ao mestre de canto. “Não destruas”. Salmo de Asaf. Cântico.*

1. Pieśń pouczająca. Asafowy. Dlaczego, Boże, odrzuciłeś na wieki, płoniesz gniewem przeciw owcom Twojego pastwiska?

2. Nós vos louvamos, Senhor, nós vos louvamos; glorificamos vosso nome e anunciamos vossas maravilhas.

2. Pomnij na Twoją społeczność, którą dawno nabyłeś, na pokolenie, które wziąłeś w posiadanie, na górę Syjon, gdzie założyłeś sobie siedzibę.

3. “No tempo que fixei, julgarei o justo juízo.

3. Skieruj Twe kroki ku ruinom bez końca: nieprzyjaciel wszystko spustoszył w świątyni.

4. Vacile, embora, a terra com todos os seus habitantes, fui eu quem deu firmeza às suas colunas.

4. Ryknęli Twoi przeciwnicy w środku Namiotu Spotkania, zatknęli swe proporce.

5. Digo aos arrogantes: Não sejais insolentes; aos ímpios: Não levanteis vossa fronte,

5. Można było ich poznać jak tego, co wznosi wysoko siekiery wśród gąszczów.

6. não ergais contra o Altíssimo a vossa cabeça, deixai de falar a Deus com tanta insolência.

6. Wszystkie jego bramy wyłamali razem, zniszczyli toporem i kilofem.

7. Não é do oriente, nem do ocidente, nem do deserto, nem das montanhas que vem a salvação.

7. Na pastwę ognia świątynię Twoją wydali, doszczętnie zbezcześcili przybytek Twego imienia.

8. Mas Deus é o juiz; a um ele abate, a outro exalta.

8. Rzekli w swym sercu: Razem ich zniszczmy! Spalili w kraju wszystkie miejsca świętych zgromadzeń.

9. Há na mão do Senhor uma taça de vinho espumante e aromático. Dela dá de beber e até as fezes hão de esgotá-la; hão de sorvê-la os ímpios todos da terra.”*

9. Już nie widać naszych znaków i nie ma proroka; a między nami nie ma, kto by wiedział, jak długo,

10. Eu, porém, exultarei para sempre, salmodiarei o Deus de Jacó.

10. jak długo, Boże, będzie urągał nieprzyjaciel? Czy wróg na zawsze będzie bluźnił Twemu imieniu?

11. Abaterei todas as potências dos ímpios, enquanto o poder dos justos será exaltado.

11. Czemu cofasz swą rękę i trzymasz swą prawicę w zanadrzu?

12.

12. Bóg jednak od początku jest moim królem, który na ziemi sprawia ocalenie.

13.

13. Ty ujarzmiłeś morze swą potęgą, skruszyłeś głowy smoków na morzu.

14.

14. Ty zmiażdżyłeś łby Lewiatana, wydałeś go na żer potworom morskim.

15.

15. Ty otworzyłeś źródła i strumienie; Ty wysuszyłeś rzeki stale płynące.

16.

16. Twoim jest dzień i noc jest Twoja; Ty światło i słońce utwierdziłeś.

17.

17. Ty ustanowiłeś wszystkie granice ziemi; Ty utworzyłeś lato i zimę.

18.

18. Pamiętaj o tym: wróg Cię lży, Panie, a lud niemądry uwłacza Twojemu imieniu.

19.

19. Nie wydawaj na zatracenie duszy Twej synogarlicy; o życiu Twych ubogich nie zapominaj na wieki!

20.

20. Wejrzyj na Twe przymierze, bo się napełniły zakątki kraju jękiem i przemocą.

21.

21. Niechaj uciśniony nie wraca ze wstydem: niech ubogi i biedny chwalą Twoje imię!

22.

22. Powstań, o Boże, prowadź swoją sprawę; pamiętaj o zniewadze, którą co dnia wyrządza Ci głupiec.

23.

23. Nie zapomnij o krzyku Twoich przeciwników; zawsze się podnosi zgiełk powstających na Ciebie.