Mosaico decorativo

1. omnia tempus habent et suis spatiis transeunt universa sub cælo

1. Hay un momento para todo y un tiempo para cada cosa bajo el sol:

2. tempus nascendi et tempus moriendi tempus plantandi et tempus evellendi quod plantatum est

2. un tiempo para nacer y un tiempo para morir, un tiempo para plantar y un tiempo para arrancar lo plantado;

3. tempus occidendi et tempus sanandi tempus destruendi et tempus ædificandi

3. un tiempo para matar y un tiempo para curar, un tiempo para demoler y un tiempo para edificar;

4. tempus flendi et tempus ridendi tempus plangendi et tempus saltandi

4. un tiempo para llorar y un tiempo para reír, un tiempo para lamentarse y un tiempo para bailar;

5. tempus spargendi lapides et tempus colligendi tempus amplexandi et tempus longe fieri a conplexibus

5. un tiempo para arrojar piedras y un tiempo para recogerlas, un tiempo para abrazarse y un tiempo para separarse;

6. tempus adquirendi et tempus perdendi tempus custodiendi et tempus abiciendi

6. un tiempo para buscar y un tiempo para perder, un tiempo para guardar y un tiempo para tirar;

7. tempus scindendi et tempus consuendi tempus tacendi et tempus loquendi

7. un tiempo para rasgar y un tiempo para coser, un tiempo para callar y un tiempo para hablar;

8. tempus dilectionis et tempus odii tempus belli et tempus pacis

8. un tiempo para amar y un tiempo para odiar, un tiempo de guerra y un tiempo de paz.

9. quid habet amplius homo de labore suo

9. ¿Qué provecho obtiene el trabajador con su esfuerzo?

10. vidi adflictionem quam dedit Deus filiis hominum ut distendantur in ea

10. Yo vi la tarea que Dios impuso a los hombres para que se ocupen de ella.

11. cuncta fecit bona in tempore suo et mundum tradidit disputationi eorum ut non inveniat homo opus quod operatus est Deus ab initio usque ad finem

11. Él hizo todas las cosas apropiadas a su tiempo, pero también puso en el corazón del hombre el sentido del tiempo pasado y futuro, sin que el hombre pueda descubrir la obra que hace Dios desde el principio hasta el fin.

12. et cognovi quod non esset melius nisi lætari et facere bene in vita sua

12. Yo comprendí que lo único bueno para el hombre es alegrarse y buscar el bienestar en la vida.

13. omnis enim homo qui comedit et bibit et videt bonum de labore suo hoc donum Dei est

13. Después de todo, que un hombre coma y beba y goce del bienestar con su esfuerzo, eso es un don de Dios.

14. didici quod omnia opera quæ fecit Deus perseverent in perpetuum non possumus eis quicquam addere nec auferre quæ fecit Deus ut timeatur

14. Yo reconocí que todo lo que hace Dios dura para siempre: no hay que añadirle ni quitarle nada, y Dios obra así para que se tenga temor en su presencia.

15. quod factum est ipsum permanet quæ futura sunt jam fuerunt et Deus instaurat quod abiit

15. Lo que es, ya fue antes, lo que ha de ser, ya existió, y Dios va en busca de lo que es fugaz.

16. vidi sub sole in loco judicii impietatem et in loco justitiæ iniquitatem

16. Yo he visto algo más bajo el sol: en lugar del derecho, la maldad y en lugar de la justicia, la iniquidad.

17. et dixi in corde meo justum et impium judicabit Deus et tempus omni rei tunc erit

17. Entonces me dije a mí mismo: Dios juzgará al justo y al malvado, porque allá hay un tiempo para cada cosa y para cada acción.

18. dixi in corde meo de filiis hominum ut probaret eos Deus et ostenderet similes esse bestiis

18. Yo pensé acerca de los hombres: si Dios los prueba, es para que vean que no se distinguen de los animales.

19. idcirco unus interitus est hominis et jumentorum et æqua utriusque condicio sicut moritur homo sic et illa moriuntur similiter spirant omnia et nihil habet homo jumento amplius cuncta subiacent vanitati

19. Porque los hombres y los animales tienen todos la misma suerte: como mueren unos, mueren también los otros. Todos tienen el mismo aliento vital y el hombre no es superior a las bestias, porque todo es vanidad.

20. et omnia pergunt ad unum locum de terra facta sunt et in terram pariter revertentur

20. Todos van hacia el mismo lugar: todo viene del polvo y todo retorna al polvo.

21. quis novit si spiritus filiorum Adam ascendat sursum et si spiritus jumentorum descendat deorsum

21. ¿Quién sabe si el aliento del hombre sube hacia lo alto, y si el aliento del animal baja a lo profundo de la tierra?

22. et deprehendi nihil esse melius quam lætari hominem in opere suo et hanc esse partem illius quis enim eum adducet ut post se futura cognoscat

22. Por eso, yo vi que lo único bueno para el hombre es alegrarse de sus obras, ya que esta es su parte: ¿Quién, en efecto, lo llevará a ver lo que habrá después de él?



Lue Raamattu vuodessa

Liity yhteisöömme ja lue koko Raamattu 365 päivässä. Jäsennelty ja inspiroiva polku uskosi ja Raamatun tuntemuksesi syventämiseen.