Jeremias, 12
1. dikaioV ei kurie oti apologhsomai proV se plhn krimata lalhsw proV se ti oti odoV asebwn euodoutai euqhnhsan panteV oi aqetounteV aqethmata
1. Sois sumamente justo, Senhor, para que eu entre em disputa convosco. Entretanto, em espírito de justiça, desejaria falar-vos. Por que alcançam bom êxito os maus em tudo quanto empreendem? E por que razão vivem felizes os pérfidos?
2. efuteusaV autouV kai errizwqhsan eteknopoihsan kai epoihsan karpon egguV ei su tou stomatoV autwn kai porrw apo twn nefrwn autwn
2. Vós os plantastes, e eles criam raízes, crescem e frutificam. Permaneceis em seus lábios; longe, porém, dos corações.
3. kai su kurie ginwskeiV me dedokimakaV thn kardian mou enantion sou agnison autouV eiV hmeran sfaghV autwn
3. Mas vós, Senhor, me conheceis e me vedes, e sondais os sentimentos do meu coração a vosso respeito. Arrebatai-os, quais carneiros para a matança, e consagrai-os em vista ao massacre.*
4. ewV pote penqhsei h gh kai paV o cortoV tou agrou xhranqhsetai apo kakiaV twn katoikountwn en auth hfanisqhsan kthnh kai peteina oti eipan ouk oyetai o qeoV odouV hmwn
4. Até quando permanecerá a terra em luto, e há de secar a erva dos campos? Por causa da maldade dos homens que nela habitam, animais e pássaros perecem, por haverem dito: “Não verá o Senhor o nosso fim”.
5. sou oi podeV trecousin kai ekluousin se pwV paraskeuash ef' ippoiV kai en gh eirhnhV su pepoiqaV pwV poihseiV en fruagmati tou iordanou
5. “Se te afadigas em correr com os que andam a pé, como poderás lutar com os que vão a cavalo? Se não te sentes em segurança senão em terra tranquila, que farás na selva do Jordão?*
6. oti kai oi adelfoi sou kai o oikoV tou patroV sou kai outoi hqethsan se kai autoi ebohsan ek twn opisw sou episunhcqhsan mh pisteushV en autoiV oti lalhsousin proV se kala
6. Teus próprios irmãos e tua família são traidores, mesmo quando em altas vozes te chamam. Não creias neles, mesmo que te dirijam palavras amigas”.
7. egkataleloipa ton oikon mou afhka thn klhronomian mou edwka thn hgaphmenhn yuchn mou eiV ceiraV ecqrwn authV
7. Deixei minha família, abandonei minha herança, e releguei a mãos inimigas o que de mais caro possuía o meu coração.
8. egenhqh h klhronomia mou emoi wV lewn en drumw edwken ep' eme thn fwnhn authV dia touto emishsa authn
8. Meu povo foi para mim qual leão na floresta, a rugir contra mim: eis por que o tenho em aversão.
9. mh sphlaion uainhV h klhronomia mou emoi h sphlaion kuklw authV badisate sunagagete panta ta qhria tou agrou kai elqetwsan tou fagein authn
9. Será minha herança qual abutre matizado cercado de aves de rapina? Vamos! Reuni todos os animais selvagens, e conduzi-os à carniça!*
10. poimeneV polloi diefqeiran ton ampelwna mou emolunan thn merida mou edwkan merida epiqumhthn mou eiV erhmon abaton
10. Pastores, em grande número, destruíram minha vinha, e pisaram minhas terras, transformando em horrível deserto minha encantadora propriedade.
11. eteqh eiV afanismon apwleiaV di' eme afanismw hfanisqh pasa h gh oti ouk estin anhr tiqemenoV en kardia
11. Tornaram-na uma solidão e apresentaram-na a meus olhos enlutada e devastada. Desolada ficou toda a terra, pois que ninguém mais a toma a peito.
12. epi pasan diekbolhn en th erhmw hlqon talaipwrounteV oti macaira tou kuriou katafagetai ap' akrou thV ghV ewV akrou thV ghV ouk estin eirhnh pash sarki
12. De todos os cantos do deserto surgem os devastadores. A espada do Senhor dizima a terra inteira, e para ninguém haverá salvação.
13. speirate purouV kai akanqaV qerisate oi klhroi autwn ouk wfelhsousin autouV aiscunqhte apo kauchsewV umwn apo oneidismou enanti kuriou
13. Semearam trigo, e só colheram espinhos, fatigando-se inutilmente. Foi-lhes decepcionante a colheita, por causa da grande cólera do Senhor.
14. oti tade legei kurioV peri pantwn twn geitonwn twn ponhrwn twn aptomenwn thV klhronomiaV mou hV emerisa tw law mou israhl idou egw apospw autouV apo thV ghV autwn kai ton ioudan ekbalw ek mesou autwn
14. Eis o que diz o Senhor contra todos os meus maus vizinhos que usurpam a herança que eu dera a meu povo de Israel: “Vou arrancá-los de suas terras, e do meio deles apartar a tribo de Judá.
15. kai estai meta to ekbalein me autouV epistreyw kai elehsw autouV kai katoikiw autouV ekaston eiV thn klhronomian autou kai ekaston eiV thn ghn autou
15. Quando os houver, porém, arrancado, eu me apiedarei deles novamente e os reconduzirei cada um à sua herança, cada um à sua terra.
16. kai estai ean maqonteV maqwsin thn odon tou laou mou tou omnuein tw onomati mou zh kurioV kaqwV edidaxan ton laon mou omnuein th baal kai oikodomhqhsontai en mesw tou laou mou
16. Se aprenderem a seguir os caminhos prescritos ao meu povo, e a jurar em meu nome: “Pela vida de Deus!”, tal como ensinaram meu povo a jurar por Baal, então terão direito de cidadania no meio do meu povo.
17. ean de mh epistreywsin kai exarw to eqnoV ekeino exarsei kai apwleia
17. Se, porém, não me escutarem, desarraigarei essa gente e a exterminarei” – oráculo do Senhor.*