Job, 41

1. ¡Sería vana tu esperanza porque su vista sola aterra!

1. Zalud je nadu u njega gojiti, na pogled njegov èovjek veæ pogiba.

2. No hay audaz que lo despierte, ¿y quién podrá resistir ante él?

2. Junaka nema da njega razdraži, tko æe mu se u lice suprotstavit'?

3. ¿Quién le hizo frente y quedó salvo? ¡Ninguno bajo la capa de los cielos!

3. Tko se sukobi s njim i živ ostade? Pod nebesima tog èovjeka nema!

4. Mencionaré también sus miembros, hablaré de su fuerza incomparable.

4. Prešutjet neæu njegove udove, ni silnu snagu, ni ljepotu stasa.

5. ¿Quién rasgó la delantera de su túnica y penetró en su coraza doble?

5. Tko mu smije razodjenut' odjeæu, tko li kroz dvostruk prodrijeti mu oklop?

6. ¿Quién abrió las hojas de sus fauces? ¡Reina el terror entre sus dientes!

6. Tko æe mu ralje rastvorit' dvokrilne kad strah vlada oko zubi njegovih?

7. Su dorso son hileras de escudos, que cierra un sello de piedra.

7. Hrbat mu je od ljuskavih štitova, zapeèaæenih peèatom kamenim.

8. Están apretados uno a otro, y ni un soplo puede pasar entre ellos.

8. Jedni uz druge tako se sljubiše da meðu njima dah ne bi prošao.

9. Están pegados entre sí y quedan unidos sin fisura.

9. Tako su èvrsto slijepljeni zajedno: priljubljeni, razdvojit' se ne mogu.

10. Echa luz su estornudo, sus ojos son como los párpados de la aurora.

10. Kad kihne, svjetlost iz njega zapršti, poput zorinih vjeða oèi su mu.

11. Salen antorchas de sus fauces, chispas de fuego saltan.

11. Zublje plamsaju iz njegovih ralja, iskre ognjene iz njih se prosiplju.

12. De sus narices sale humo, como de un caldero que hierve junto al fuego.

12. Iz nozdrva mu sukljaju dimovi kao iz kotla što kipi na vatri.

13. Su soplo enciende carbones, una llama sale de su boca.

13. Dah bi njegov zapalio ugljevlje, jer mu iz ralja plamenovi suèu.

14. En su cuello se asienta la fuerza, y ante él cunde el espanto.

14. U šiji leži sva snaga njegova, a ispred njega užas se prostire.

15. Son compactas las papadas de su carne: están pegadas a ella, inseparables.

15. Kad se ispravi, zastrepe valovi i prema morskoj uzmièu puèini.

16. Su corazón es duro como roca, resistente como piedra de molino.

16. Poput peæine srce mu je tvrdo, poput mlinskoga kamena otporno.

17. Cuando se yergue, se amedrentan las olas, y las ondas del mar se retiran.

17. Pregibi tusta mesa srasli su mu, èvrsti su kao da su saliveni.

18. Le alcanza la espada sin clavarse, lo mismo la lanza, jabalina o dardo.

18. Zgodi li ga maè, od njeg se odbije, tako i koplje, sulica i strijela.

19. Para él e hierro es sólo paja, el bronce, madera carcomida.

19. Poput slame je za njega željezo, mjed je k'o drvo iscrvotoèeno.

20. No le ahuyentan los disparos del arco, cual polvillo le llegan las piedras de la honda.

20. On ne uzmièe od strelice s luka, stijenje iz praæke na nj k'o pljeva pada.

21. Una paja le parece la maza, se ríe del venablo que silba.

21. K'o slamèica je toljaga za njega, koplju se smije kad zazviždi nad njim.

22. Debajo de él tejas puntiagudas: un trillo que va pasando por el lodo.

22. Crepovlje oštro ima na trbuhu i blato njime ore k'o drljaèom.

23. Hace del abismo una olla borbotante, cambia el mar en pebetero.

23. Pod njim vrtlog sav k'o lonac uskipi, uspjeni more k'o pomast u kotlu.

24. Deja tras sí una estela luminosa, el abismo diríase una melena blanca.

24. Za sobom svijetlu ostavlja on brazdu, regbi, bijelo runo bezdan prekriva.

25. No hay en la tierra semejante a él, que ha sido hecho intrépido.

25. Ništa slièno na zemlji ne postoji i niti je tko tako neustrašiv.

26. Mira a la cara a los más altos, es rey de todos los hijos del orgullo.

26. I na najviše on s visoka gleda, kralj je svakome, i najponosnijim."