Job, 36

1. Prosiguió Elihú y dijo:

1. Elihu nastavi i reèe:

2. Espera un poco, y yo te instruiré, pues todavía hay palabras en favor de Dios.

2. "Strpi se malo, pa æu te pouèit', jer još nisam sve rekao za Boga.

3. Voy a llevar muy lejos mi saber, y daré la razón a mi Hacedor.

3. Izdaleka æu svoje iznijet' znanje da Stvoritelja svojega opravdam.

4. En verdad, no son mentira mis palabras, un maestro en saber está contigo.

4. Zaista, za laž ne znaju mi rijeèi, uza te je èovjek znanjem savršen.

5. Dios no rechaza al hombre íntegro,

5. Gle, Bog je silan, ali ne prezire, silan je snagom razuma svojega.

6. ni deja vivir al malvado en plena fuerza. Hace justicia a los pobres,

6. Opakome on živjeti ne daje, nevoljnicima pravicu pribavlja.

7. y no quita al justo su derecho. El puso a los reyes en el trono, para siempre los asienta, mas se engríen,

7. S pravednika on oèiju ne skida, na prijestolje ih diže uz kraljeve da bi dovijeka bili uzvišeni.

8. y él los amarra con cadenas, y quedan presos en los lazos de la angustia.

8. Ako su negvam' oni okovani i užetima nevolje sputani,

9. Entonces les pone su obra al descubierto y sus culpas nacidas del orgullo.

9. djela njihova on im napominje, kazuje im grijeh njine oholosti.

10. A sus oídos pronuncia una advertencia, y manda que se vuelvan de la iniquidad.

10. Tad im otvara uho k opomeni i poziva ih da se zla okane.

11. Si escuchan y son dóciles, acaban sus días en ventura y en delicias sus años.

11. Poslušaju li te mu se pokore, dani im završavaju u sreæi, u užicima godine njihove.

12. Si no escuchan, pasan el Canal, y expiran por falta de cordura.

12. Ne slušaju li, od koplja umiru, zaglave, sami ne znajuæi kako.

13. Y los obstinados que imponen la cólera y no piden auxilio cuando él los encadena,

13. A srca opaka mržnju njeguju, ne ištu pomoæ kad ih on okuje;

14. mueren en plena juventud, y su vida en la edad juvenil.

14. u cvatu svoga djeèaštva umiru i venu poput hramskih milosnika.

15. El salva al pobre por su misma pobreza, por la miseria el oído le abre.

15. Nevoljnog on bijedom njegovom spasava i u nesreæi otvara mu oèi:

16. También a ti te arrancará de las fauces de la angustia. Antes gozabas de abudancia sin límites, la grasa desbordaba de tu mesa.

16. izbavit æe te iz ždrijela tjeskobe k prostranstvima bezgraniènim izvesti, k prepunu stolu mesa pretiloga.

17. Mas no hacías justicia de los malos, defraudabas el derecho del huérfano.

17. Ako sudio nisi opakima, ako si pravo krnjio siroti,

18. Procura, pues, que no te seduzca la abundancia, ni el copioso soborno te extravíe.

18. nek' te obilje odsad ne zavede i nek' te dar prebogat ne iskvari.

19. Haz comparecer al rico como al que nada tiene, al débil como al poderoso.

19. Nek' ti je gavan k'o èovjek bez zlata, a èovjek jake ruke poput slaba.

20. No aplastes a aquellos que te son extraños, para encumbrar en su puesto a tus parientes.

20. Ne goni one koji su ti tuði da rodbinu na njino mjesto staviš.

21. Guárdate de inclinarte hacia la iniquidad, que por eso te ha probado la aflicción.

21. Pazi se da u nepravdu ne skreneš, jer zbog nje snaðe tebe iskušenje.

22. Mira, Dios es sublime por su fuerza, ¿quién es maestro como él?

22. Gle, uzvišen je Bog u svojoj snazi! Zar uèitelja ima poput njega?

23. ¿Quién le señaló el camino a seguir? ¿quién le diría: «Has hecho mal»?

23. Tko je njemu put njegov odredio? Tko æe mu reæi: 'Radio si krivo'?

24. Acuérdate más bien de ensalzar su obra, que han cantado los hombres.

24. Spomeni se velièati mu djelo što ga pjesmama ljudi opjevaše.

25. Todo hombre la contempla, el hombre la mira desde lejos.

25. S udivljenjem svijet èitav ga promatra, divi se èovjek, pa ma izdaleka.

26. Sí, Dios es grande y no le comprendemos, el número de sus años es incalculable.

26. Veæi je Bog no što pojmit' možemo, nedokuèiv je broj ljeta njegovih!

27. El atrae las gotas de agua, pulveriza la lluvia en su vapor,

27. U visini on skuplja kapi vode te dažd u paru i maglu pretvara.

28. que luego derraman las nubes, la destilan sobre la turba humana.

28. Pljuskovi tada pljušte iz oblaka, po mnoštvu ljudskom dažde obilato.

29. ¿Quién además comprenderá el despliegue de la nube, los fragores de su tienda?

29. Tko li æe shvatit' širenje oblaka, tutnjavu strašnu njegovih šatora?

30. Ved que despliega su niebla por encima cubre las cimas de los montes.

30. Gle, on nad sobom razastire svjetlost i dno morsko on vodama pokriva.

31. Pues por ellas sustenta él a los pueblos, les da alimento en abundancia.

31. Pomoæu njih on podiže narode, u izobilju hranom ih dariva.

32. En sus manos el rayo levanta y le ordena que alcance su destino.

32. On munju drži objema rukama i kazuje joj kamo æe zgoditi.

33. Su trueno le anuncia, la ira se inflama contra la iniquidad.

33. Glasom gromovnim sebe navješæuje, stiže s gnjevom da zgromi opaèinu.